Od dłuższego czasu czuję się przytłoczona codziennością – nawet proste rzeczy, jak zrobienie zakupów

Od dłuższego czasu czuję się przytłoczona codziennością – nawet proste rzeczy, jak zrobienie zakupów czy odebranie telefonu, potrafią wywołać we mnie stres albo paraliż decyzyjny. Często też mam poczucie, że nic, co robię, nie ma większego sensu. Staram się to ignorować i funkcjonować „normalnie”, ale coraz częściej mam wrażenie, że to mnie przerasta. Czy to może być objaw depresji, wypalenia, a może czegoś innego?

10 odpowiedzi


Dzień dobry, opisane przez Panią objawy takie jak przytłoczenie, trudności z podejmowaniem decyzji, unikanie codziennych zadań i poczucie braku sensu mogą wskazywać zarówno na początki depresji, jak i wypalenie psychiczne czy zaburzenia lękowe. W takich przypadkach bardzo ważna jest indywidualna diagnoza, oparta na rozmowie i poznaniu szerszego kontekstu. To, że zauważa Pani te trudności i szuka pomocy, to już ważny krok. Zachęcam do umówienia się na konsultację psychologiczną. Pozdrawiam serdecznie Alicja Rutkowska

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry Pani. Symptomy jakie Pani opisała mogą wskazywać bardziej na depresję niż wypalenie zawodowe. Jeśli taki stan utrzymuje się przez kilka tygodni, to jest to już powód do niepokoju. Badania i doświadczenia kliniczne wskazują, że czym szybciej interweniujemy w takich sytuacjach , tym krótsze i bardziej efektywne jest leczenie. Zdecydowanie zachęcam Panią do wizyty u psychiatry i psychoterapeuty. Depresją jest bardzo trudna chorobą, która bez odpowiedniej interwencji może sie pogłębiać. Cierpienie którego Pani doświadcza w związku ze swoim stanem można zredukować, a w dłuższej perspektywie nawet pozbyc. Jeśli może Pani nadal względnie dobrze funkcjonować, to całkiem możliwe, że wystarczy tylko terapia, bez udziału farmakologii. Proszę o siebie zawalczyć i dać sobie szansę na normalne i szczęśliwe życie. Trzymam kciuki


Dzień dobry, tak, to może być depresja lub wypalenie. Może też to być efekt przeciążenia stresem. Może to być też efekt traumy. Aby to zbadać dokładniej zalecane jest przynajmniej kilka konsultacji psychologicznych/psychoterapeutycznych. Pozdrawiam serdecznie, Olga DeFatta


Bardzo dziękuję za podzielenie się tym, co Pani przeżywa, to odważny i kluczowy krok. To, co Pani opisuje – przewlekłe przytłoczenie codziennością, trudności w podejmowaniu decyzji, stres wywoływany przez z pozoru proste sytuacje, poczucie bezsensu – to sygnały, których zdecydowanie nie warto ignorować. Takie objawy mogą wskazywać na wiele rzeczy. Depresja, wypalenie (nie tylko zawodowe, ale też tzw. wypalenie życiowe), zaburzenia lękowe. Objawy też mogą być wynikiem długotrwałego przeciążenia psychicznego czy trudnych doświadczeń, które gdzieś się „odkładają” i dają o sobie znać. Mocno zachęcam do rozmowy z psychologiem lub lekarzem psychiatrą aby wspólnie poszukać przyczyn i formy pomocy, która przyniesie ulgę. Czasem już sama rozmowa z kimś z zewnątrz potrafi dać poczucie ulgi i kierunek dalszego działania. Wiele osób doświadcza podobnych stanów i z pomocą udaje im się odzyskać równowagę. Warto zrobić ten pierwszy krok. Życzę wszystkiego dobrego, pozdrawiam serdecznie Agnieszka Trzymam za Ciebie kciuki i życzę dużo siły oraz troski o siebie.


Dzień dobry, To, co opisujesz: poczucie przytłoczenia, stres przy codziennych zadaniach, paraliż przy prostych decyzjach, brak sensu- to nie są „fanaberie” ani coś, co można po prostu przeczekać czy „ogarnąć siłą woli”. To sygnały, które warto potraktować poważnie- nie po to, by się ich przestraszyć, ale po to, by zadbać o siebie z troską i uważnością. Takie objawy mogą mieć różne źródła: - mogą być oznaką depresji, - wypalenia emocjonalnego (np. związanego z przeciążeniem, presją, długotrwałym stresem), - mogą być też reakcją organizmu na przewlekłe napięcie i brak regeneracji. To, że nadal „funkcjonujesz”, nie znaczy, że jest okej. Często osoby w trudnym stanie psychicznym bardzo długo potrafią „dawać radę”- kosztem siebie. Aż w końcu ciało i psychika zaczynają mówić: „już nie dam rady”. To nie musi oznaczać choroby psychicznej, ale to wystarczający powód, żeby się zatrzymać i dać sobie prawo do pomocy. Jeśli to z Tobą rezonuje, zapraszam Cię na spokojną konsultację- bez oceniania, bez stawiania diagnoz „na dzień dobry”. Po prostu po to, żeby wspólnie przyjrzeć się temu, co się dzieje i sprawdzić, co może Ci realnie pomóc. Nie musisz czekać, aż będzie naprawdę źle, żeby poszukać wsparcia. Można to zrobić właśnie wtedy, kiedy coś zaczyna uwierać. Jestem, jeśli będziesz chciała zrobić ten pierwszy krok. Daria Murakowska


Witam Panią, Opisane przez Panią objawy mogą mieć podłoże emocjonalne, to znaczy, że są natury psychologicznej. Możliwe, że ich źródłem są przeżywane emocje, stres lub przykre doświadczenia z przeszłości. Utrzymujące się obniżenie nastroju, brak zainteresowania światem zewnętrznym, poczucie smutku, poczucie wewnętrznej pustki, brak radości życia mogą wskazywać na rozwijające się zaburzenia depresyjne. Jednak rzetelną diagnozę można postawić tylko podczas osobistej konsultacji, po wnikliwym wywiadzie i zbadaniu okoliczności, które doprowadziły do opisanych zaburzeń. Nie można jednak tego zaniedbać, gdyż objawy będą się nasilać. Bardzo ważne jest, żeby Pani problem został prawidłowo zdiagnozowany i żeby Pani rozpoczęła psychoterapię. Aby skutecznie wyleczyć zaburzenia, z którymi Pani się zmaga, należy dotrzeć do źródła problemu i na tej podstawie opracować właściwą metodę terapii. Zachęcam Panią do skonsultowania problemu z psychologiem i do spotkań terapeutycznych, podczas których odzyska Pani spokój i radość życia. Wizytę można umówić korzystając z serwisu Znany Lekarz. Gdyby chciała Pani ze mną porozmawiać o problemie, to zapraszam do kontaktu. Pozdrawiam serdecznie, Hanna Markiewicz, psycholog, psychotraumatolog


Witam serdecznie. To, co Pani opisuje, musi być trudne, gdy nawet codzienne sprawy wymagają tyle wysiłku, a do tego pojawia się poczucie braku sensu, funkcjonowanie „normalnie” kosztuje dużo sił. Na podstawie krótkiego opisu trudno jednak powiedzieć, z czego wynikają te trudności. Podobne odczucia mogą mieć różne źródła, a ich zrozumienie wymaga szerszego spojrzenia na Pani sytuację. Warto uważnie się sobie przyglądać: od kiedy to trwa, w jakich momentach jest trudniej, a kiedy choć trochę lżej. Skoro ma Pani wrażenie, że coraz częściej Panią to przerasta, zachęcam do konsultacji z psychologiem, podczas której można spokojnie przyjrzeć się temu razem. Trzymam kciuki!


Nie da się rozstrzygnąć na podstawie tego opisu, czy chodzi o depresję, przeciążenie czy inny problem. Trudności z prostymi decyzjami i poczucie braku sensu mogą mieć różne przyczyny. Wypalenie zawodowe dotyczy natomiast kontekstu pracy — samo wyczerpanie codziennością nie wystarcza, żeby je rozpoznać. Warto sprawdzić, od kiedy tak się Pani czuje, jak wygląda sen i energia, czy coś nadal sprawia przyjemność oraz co poprzedziło pogorszenie. Skoro codzienne sprawy stają się coraz trudniejsze, jest powód, żeby umówić konsultację psychologiczną. Nie trzeba wcześniej znać nazwy problemu. Przy utrzymującym się osłabieniu potrzebna może być też ocena lekarza rodzinnego. Pomocne będzie zanotowanie, co najbardziej przeciąża i w jakich chwilach jest choć trochę łatwiej.


Dzień dobry. To, co Pani opisuje, wskazuje na znaczne obciążenie psychiczne, którego nie warto dłużej ignorować. Kiedy nawet codzienne czynności zaczynają wywoływać silny stres, a podejmowanie prostych decyzji staje się trudne, może to oznaczać, że Pani zasoby emocjonalne są wyczerpane. Takie objawy mogą występować w depresji, zaburzeniach lękowych, przewlekłym stresie czy wypaleniu, jednak bez dokładniejszego wywiadu nie można określić ich przyczyny. Szczególnie istotne jest wspomniane przez Panią poczucie braku sensu, zwłaszcza jeśli utrzymuje się przez dłuższy czas. Zachęcam do konsultacji z psychologiem lub psychiatrą, ponieważ trudności zaczynają wyraźnie wpływać na Pani codzienne funkcjonowanie. Warto również wykluczyć zdrowotne przyczyny osłabienia i zmęczenia. Na ten moment proszę spróbować ograniczyć nadmierne wymagania wobec siebie, dzielić obowiązki na mniejsze etapy i korzystać ze wsparcia bliskich. Nie musi Pani udowadniać, że radzi sobie ze wszystkim samodzielnie. Jeśli poczuciu bezsensu towarzyszyłyby myśli o odebraniu sobie życia, potrzebna jest pilna pomoc specjalisty. Odpowiednie wsparcie może pomóc Pani odzyskać poczucie sprawczości i stopniowo zmniejszyć przytłoczenie.


Dzień dobry. Jako psycholożka chciałabym podkreślić: to, że codzienne czynności zaczynają Panią przerastać, zasługuje na uwagę i pomoc. Nie musi Pani czekać, aż przestanie sobie radzić całkowicie. Próby funkcjonowania „normalnie” mogą sprawiać, że otoczenie nie widzi, ile wysiłku kosztuje Panią każdy dzień. Tak — opisane trudności mogą występować w depresji, ale również przy nasilonym lęku, przewlekłym przeciążeniu lub innych problemach zdrowotnych. Sam „paraliż decyzyjny” nie wskazuje na jedno rozpoznanie. Ważne jest, od kiedy trwa, jak często się pojawia, co mu towarzyszy i jak zmieniło się Pani funkcjonowanie. W depresji nie zawsze na pierwszy plan wysuwa się smutek. Mogą pojawić się utrata zainteresowań i przyjemności, poczucie pustki lub beznadziei, zmęczenie, trudności z koncentracją i podejmowaniem decyzji, a także zmiany snu i apetytu. Szczególnie istotne jest utrzymywanie się objawów przez większość dnia, niemal codziennie, przez co najmniej dwa tygodnie. Nie jest to jednak samodzielny test diagnostyczny. Wypalenie zawodowe w rozumieniu WHO wiąże się konkretnie z przewlekłym stresem w pracy, wyczerpaniem, dystansem lub cynizmem wobec pracy oraz obniżonym poczuciem skuteczności. Ponieważ opisuje Pani trudności także przy zakupach i odbieraniu telefonu, nie warto ograniczać wyjaśnienia wyłącznie do wypalenia. Zachęcałabym do umówienia konsultacji w najbliższym czasie — u psychologa, psychiatry lub lekarza rodzinnego. Lekarz może również ocenić, czy potrzebne jest sprawdzenie fizycznych przyczyn pogorszenia samopoczucia. Na spotkanie wystarczy przynieść tę wiadomość; nie musi Pani wcześniej wiedzieć, „co dokładnie Pani jest”. Pomocne będzie zanotowanie: od kiedy czuje się Pani gorzej i czy poprzedziła to jakaś zmiana; jak wyglądają sen, apetyt, energia i koncentracja; czy nadal coś przynosi przyjemność lub ulgę; czego obawia się Pani przed telefonem czy zakupami — oceny, popełnienia błędu, kontaktu z ludźmi, czy raczej brakuje sił na jakiekolwiek działanie. Do czasu konsultacji proszę spróbować zmniejszyć wymagania do kilku niezbędnych czynności i dzielić je na małe kroki. Zamiast „muszę zrobić zakupy” — najpierw krótka lista, potem wybór jednej pory wyjścia. Warto też powiedzieć komuś zaufanemu: „Ostatnio nawet proste rzeczy są dla mnie trudne. Potrzebuję trochę wsparcia”. To działania wspierające, nie zastępstwo profesjonalnej oceny. W ZESPOLE EMITBERG może Pani skorzystać z konsultacji stacjonarnej lub online, aby uporządkować objawy i omówić dalszą pomoc. Nie musi Pani samodzielnie rozstrzygać, czy to depresja, lęk czy przeciążenie. Chciałabym jeszcze zapytać o słowa „nic nie ma większego sensu”: czy oznaczają utratę satysfakcji i kierunku, czy pojawiają się także myśli, że nie chce Pani żyć albo mogłaby zrobić sobie krzywdę? Jeśli tak, proszę powiedzieć o nich wprost bliskiej osobie i specjaliście. Jeżeli czuje Pani, że może zrobić sobie krzywdę teraz, proszę nie zostawać samej i wezwać pilną pomoc pod numerem 112.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.