Obrazowo mogę powiedzieć że psychoterapeuta strzelał do mnie słowami i niestety jestem poszkodowany,

Psychoterapeuta nie jest od od "strzelania" ani od oceniania. Być może z jakiegoś powodu takie są Pana odczucia. Jeśli jednak będzie tego za dużo proszę spróbować pracy z kim innym. W grę może wchodzić tylko czynnik osobowościowy, nie z każdym chcemy pracować i nie z każdym się dogadamy... Ważne żeby Pan nie odpuszczał. Warto powalczyć o lepszą jakość swojego życia

Dzień dobry, Relacja terapeutyczna powinna pozwalać na poczucie bezpieczeństwa dla Klienta (bez wyrażania własnego zdania terapeuty, atakowania, oceniania decyzji Klienta). Jeśli w kontakcie ze specjalistą nie czujemy się na tylko "ok", żeby rozmawiać o tym co trudne. Dobrym rozwiązaniem może być rozmowa z psychoterapeutą na ten temat lub zmiana specjalisty. Bywa, że nie zawsze pierwszy psycholog/psychoterapeuta/psychiatra jest dla Klienta "odpowiedni" czasami wymaga to dalszych poszukiwań.

Bardzo mi przykro, że tak czujesz. Psychoterapeuta powinien być osobą, przy której czujemy się bezpiecznie. Relacja Pacjent-Terapeuta powinna opierać się na wzajemnych zaufaniu i szacunku. W tej relacji nie ma miejsca na ocenę ze strony psychoterapeuty. Niestety, nie każdy psychoterapeuta jest odpowiedni dla nas. Czasem minie trochę czasu i wysiłku, zanim znajdziemy idealnego terapeutę dla siebie. Myślę, że warto byłoby poinformować terapeutę o tym, jak się czujemy w kontakcie z nim. Warto też pomyśleć nad zmianą specjalisty.

Bardzo mi przykro, że spotkanie z psychoterapeutą przyniosło Pani/Panu ból zamiast ulgi. Słowa mają ogromną moc – mogą budować, ale też ranić, jeśli zabraknie w nich uważności i empatii. W relacji pomocowej najważniejsze jest poczucie bezpieczeństwa, zaufanie i przestrzeń, w której można być sobą bez lęku przed oceną. Psycholog pracujący w sposób nieprzemocowy stara się przede wszystkim słuchać z szacunkiem, rozumieć emocje drugiej osoby i towarzyszyć jej w trudnych doświadczeniach, a nie interpretować czy narzucać gotowe odpowiedzi. W takiej sytuacji warto dać sobie przestrzeń, by opowiedzieć o tym, co się wydarzyło i odzyskać zaufanie do relacji pomocowej. Czasem pomocne jest też omówienie tego doświadczenia z innym terapeutą, który pomoże nazwać, co było trudne, i przywrócić poczucie wpływu i bezpieczeństwa.

Dzień dobry, jeżeli używa Pan metafory, że „psychoterapeuta strzelał do mnie słowami”, to rozumiem, że podczas terapii usłyszał Pan coś, co odebrał Pan jako bardzo raniące, niesprawiedliwe, zawstydzające lub przekraczające granice. Psycholog „nieprzemocowy” najpierw nie oceniałby, czy terapeuta miał rację, tylko próbowałby zrozumieć, co dokładnie się wydarzyło. Zapytałby na przykład: Co konkretnie zostało powiedziane? Co Pan wtedy poczuł? Czy poczuł się Pan niezrozumiany, zaatakowany, oceniony czy może opuszczony? Czy ta reakcja była jednorazowa, czy powtarzała się wielokrotnie? Warto pamiętać, że czasem terapia dotyka bolesnych tematów i dyskomfort sam w sobie nie oznacza błędu terapeuty. Zdarza się jednak również, że terapeuta rzeczywiście popełnia błąd, komunikuje coś w nieadekwatny sposób albo nie uwzględnia wrażliwości pacjenta. Jeżeli po spotkaniu został Pan z poczuciem zranienia, dobrą praktyką jest poruszenie tego wprost z terapeutą. Paradoksalnie rozmowa o tym, co zabolało w relacji terapeutycznej, często bywa bardzo wartościową częścią terapii. Jeżeli natomiast ma Pan poczucie, że doszło do trwałego naruszenia zaufania, że nie czuje się Pan bezpiecznie lub szanowany, ma Pan pełne prawo rozważyć zmianę terapeuty. Najważniejsze jest jednak coś innego: kiedy człowiek jest „ranny”, zwykle potrzebuje najpierw zrozumieć naturę tej rany. Dlatego zamiast od razu pytać, czy terapeuta był winny, zachęcałbym do przyjrzenia się temu, co dokładnie zostało zranione – poczucie własnej wartości, zaufanie, godność, poczucie bycia rozumianym czy może jakiś szczególnie wrażliwy obszar życiowy. To często daje więcej odpowiedzi niż sama ocena zachowania terapeuty.