Nienawidzę swojego życia ale nie chcę się zabić. Mam 19 lat i do 15 roku życia moja rodzina (rodzice

Nienawidzę swojego życia ale nie chcę się zabić. Mam 19 lat i do 15 roku życia moja rodzina (rodzice i dziadkowie) znęcali się nade mną psychicznie (wyzwiska, wyklinanie na mnie) a czasami fizycznie (wykręcanie mi rąk w drugą stronę i bicie z pięści w brzuch). Nigdy mi niczego nie brakowało zawsze dostawałam co tylko chciałam. Nie nawidzę ich i jednocześnie ich kocham. Nie podnieśli na mnie ręki od 4 lat ale dalej jest znęcanie się psychiczne. Nie wiem co robić jest mi tak cholernie ciężko. Od dobrych 5 lat płaczę codziennie.

9 odpowiedzi


To, co opisujesz, to realna przemoc – Twoje ciało i psychika od lat żyją w przeciążeniu, dlatego ten ból jest tak stały i intensywny. No a to, że jednocześnie kochasz i nienawidzisz, jest naturalne w takiej historii – ale nie oznacza, że musisz dalej w tym tkwić bez wsparcia. Najważniejszy pierwszy krok to nie zostawać z tym samemu: znajdź jedną bezpieczną osobę lub specjalistę (psycholog, telefon wsparcia) i powiedz dokładnie to, co tu napisałaś – to moment, w którym zaczyna się realna zmiana.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

To bardzo trudna sytuacja, której Pani doświadcza, mam na myśli przemoc psychiczną i bardzo złe traktowanie ze strony rodziny. Zachęcam Panią do szukania pomocy specjalistycznej. Pewne trzeba byłoby sprawdzić, czy nie cierpi Pani na depresję. Warto byłoby popracować nad zmianą obecnej sytuacji biorąc pod uwagę różne warianty i zadbanie o siebie pod każdym możliwym względem. Myślę, że skuteczna byłaby tu terapia schematów oraz terapia poznawczo-behawioralna. Zapraszam.


5 lat płaczu to wielki ciężąr. Doświadczenie przemocy fizycznej oraz psychicznej jest niewyobrażalnie trudne. Dobrze, że piszesz na tym forum, to pokazuje siłę i zasoby, które nosisz w sobie i które mogą Ci pomóc. Zupełnie naturalne jest odczuwanie sprzecznych emocji w stosunku do Twoich rodzców. Wasza relacja jest wielowymiarowa, z jednej strony dostrzegasz troskę i to, że zaspokajane były Twoje potrzeby materialne, z drugiej strony masz prawo stawiać granice i oczekiwać, że rodzice zapewnią bezpieczeństwo, będą Cię chronić, zamiast ranić. Ta sprzeczność jest trudna do pogodzenia w głowie, bo przemocowe zachowanie zostawia wyraźne ślady. Ze swoimi doświadczeniami i emocjami nie powinnaś zostać sama. Każdy zasługuje, aby jego emocje i ból zostały zaopiekowane. Kluczowe jest, aby zadbać o własne bezpieczeństwo i w miarę możliwości ograniczyć kontakt z tym, co Cię krzywdzi. Podstawą powinno być też stałe, konkretne i wartościowe wsparcie psychologiczne. To pomoże uporządkować emocje, zmniejszyć napięcie, które odczuwasz oraz nauczyć Cię stawiać granice i chronić siebie w relacjach z innymi. Jeśli masz możliwość, spróbuj poszukać pomocy (jeśli Twoja sytuacja materialna na to nie pozwala, spróbuj na NFZ lub w ośrodkach dla młodych dorosłych). Czuję, że chciałabyć zmienić swoje życie. To naprawdę ważny krok.


Czytając Twoją wiadomość widzę ile jest w Tobie cierpienia i bólu. Zapewnienie Ci bezpieczeństwa w postaci pożywienia, dachu nad głową to obowiązek Twoich opiekunów, a wykręcenia rąk, wyzwiska to przemoc do której absolutnie nigdy nie powinni się dopuścić. Bardzo Cię zachęcam do tego aby w tym momencie poszukać bezpośredniego wsparcia. Nie mogę tutaj dołączyć numerów telefonów, ale jeśli potrzebujesz wsparcia możesz skorzystać z telefonu zaufania dla dorosłych, który działa całodobowo i jest bezpłatny lub centrum interwencji kryzysowej jeśli jest w Twoim mieście. Zasługujesz na bezpieczeństwo. Pozdrawiam, Karolina Janson


Dzień dobry. Przy codziennym płaczu utrzymującym się od kilku lat w opisanej sytuacji, zdecydowanie wskazana jest konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą, a także rozważenie konsultacji psychiatrycznej. Opisane objawy wymagają profesjonalnego wsparcia.


To, czego Pani doświadczyła, jest bardzo obciążające. Można jednocześnie kochać bliskich i czuć wobec nich złość, żal czy nienawiść — te emocje mogą współistnieć i nie oznaczają, że z Panią jest coś nie w porządku. Pięć lat codziennego płaczu i poczucie, że nie chce Pani tak żyć, to sygnał, że nie warto zostawać z tym samej. Dobrze, że napisała Pani o tym wprost. W takiej sytuacji pomoc psychologiczna może być ważnym miejscem, żeby bez oceniania opowiedzieć o tym, co Pani przeżyła, i krok po kroku odzyskiwać poczucie bezpieczeństwa.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że to, co Pani opisuje, jest bardzo poważnym doświadczeniem przemocy psychicznej, a wcześniej także fizycznej. Fakt, że „niczego Pani nie brakowało” materialnie, nie unieważnia tego, że była Pani wyzywana, przeklinana, bita i zastraszana. Jedno nie równoważy drugiego. To, że jednocześnie Pani ich kocha i nienawidzi, również nie jest sprzecznością. W relacjach rodzinnych bardzo często współistnieją silne przywiązanie, lojalność, złość, żal, poczucie krzywdy i potrzeba bliskości. Można kochać rodzinę i jednocześnie bardzo cierpieć z powodu tego, jak się jest traktowanym. Najbardziej martwi mnie to, że od około pięciu lat codziennie Pani płacze i pisze Pani, że nienawidzi swojego życia. Nawet jeśli wyraźnie zaznacza Pani, że nie chce się zabić, to jest to poziom cierpienia, z którym nie powinna Pani zostawać sama. Na teraz najważniejsze są dwie rzeczy. Po pierwsze, bezpieczeństwo. Jeśli w domu nadal dochodzi do gróźb, zastraszania albo istnieje ryzyko powrotu przemocy fizycznej, proszę nie próbować „przeczekiwać” wszystkiego samotnie. Warto mieć jedną zaufaną osobę poza domem, która zna sytuację i do której może Pani pójść, jeśli atmosfera stanie się niebezpieczna. Jeżeli pojawi się realne zagrożenie fizyczne, trzeba traktować je jako sytuację wymagającą pilnej interwencji. Po drugie, bardzo rekomendowałabym rozpoczęcie regularnej pomocy psychologicznej lub psychoterapeutycznej, najlepiej u osoby, która pracuje z traumą, przemocą domową i skutkami długotrwałego stresu. W Pani sytuacji nie chodzi tylko o „radzenie sobie z emocjami”, ale też o odbudowanie poczucia własnej wartości, granic, sprawczości i bezpieczeństwa. W terapii warto byłoby pracować nad: - skutkami przemocy psychicznej i fizycznej, - przewlekłym płaczem i obniżonym nastrojem, - lękiem i napięciem, - relacją z rodziną, - poczuciem winy i lojalności wobec bliskich, - planem stopniowego usamodzielniania się. Jeśli czuje Pani, że psychicznie już ledwo wytrzymuje, bardzo sensowna byłaby też konsultacja psychiatryczna, żeby ocenić, czy nie rozwinęła się depresja albo zespół pourazowy i czy potrzebne jest dodatkowe wsparcie medyczne. Ważne też, żeby Pani nie próbowała teraz rozstrzygnąć wszystkiego pytaniem „czy ja powinnam ich kochać, czy nienawidzić?”. Na tym etapie ważniejsze jest pytanie: jak mam się chronić i jak odzyskać wpływ na swoje życie? Jeżeli chce Pani zacząć od rozmowy w bezpiecznych warunkach, w zespole EMITBERG możemy pomóc Pani uporządkować sytuację, ocenić poziom przeciążenia i stworzyć realny plan wyjścia z tego układu krok po kroku. I jedna ważna rzecz: jeśli kiedykolwiek zmieni się to „nie chcę się zabić” na „nie wiem, czy wytrzymam”, pojawią się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, plan albo przygotowania, wtedy nie warto czekać na zwykłą wizytę. Potrzebna jest pilna pomoc i obecność drugiej osoby.


Dzień dobry. To, co Pani opisuje — bicie, wykręcanie rąk i poniżanie — jest przemocą. Zapewnianie rzeczy materialnych jej nie usprawiedliwia. Można kochać bliskich i jednocześnie czuć wobec nich złość za doznane krzywdy; nie trzeba przestać ich kochać, żeby zadbać o własne bezpieczeństwo. Codzienny płacz od lat i trwające poniżanie to wystarczający powód, żeby szukać wsparcia już teraz. Proszę powiedzieć jednej zaufanej osobie spoza domu, jak naprawdę wygląda sytuacja, i zgłosić się do lokalnego Ośrodka Interwencji Kryzysowej. Oferuje bezpłatną pomoc; można tam omówić bezpieczeństwo, wsparcie psychologiczne i możliwości stopniowego usamodzielnienia. Jeśli obawia się Pani reakcji rodziny, nie musi Pani zapowiadać jej szukania pomocy ani konfrontować się z nią samodzielnie. Pisze Pani, że nie chce się zabić. Gdyby pojawiła się obawa, że może Pani zrobić sobie krzywdę, proszę nie zostawać samej i pilnie szukać pomocy na SOR lub wezwać pomoc ratunkową. Przy bezpośrednim zagrożeniu ze strony bliskich proszę udać się w bezpieczne miejsce i wezwać policję.


Dzień dobry. Dziękuję Ci, że zdecydowałaś się opowiedzieć o tym, co dzieje się w Twoim życiu. Chciałbym, żebyś wiedziała, że potraktowałem Twoje słowa bardzo poważnie. To, czego doświadczałaś w dzieciństwie, było przemocą. I choć piszesz, że nigdy niczego Ci nie brakowało, chcę Ci przypomnieć, że bezpieczeństwo, szacunek i czułość są równie ważne jak jedzenie, ubrania czy inne rzeczy materialne. Rozumiem również, dlaczego jednocześnie kochasz swoich bliskich i czujesz do nich ogromną złość. Takie sprzeczne uczucia mogą pojawiać się szczególnie wtedy, gdy cierpienie powodują ludzie, z którymi jesteśmy emocjonalnie związani. Nie musisz wybierać jednego z tych uczuć ani usprawiedliwiać tego, co Cię spotkało. Piszesz, że od pięciu lat codziennie płaczesz. Chciałbym, żebyś otrzymała pomoc, dzięki której ten smutek zacznie stopniowo ustępować. Naprawdę nie musisz przez kolejne lata próbować radzić sobie ze wszystkim samodzielnie. Masz 19 lat i choć być może nadal jesteś zależna od rodziny, możesz już zacząć budować swoją niezależność. Nie musi to oznaczać natychmiastowej wyprowadzki ani zerwania kontaktów. Warto jednak poszukać bezpiecznej osoby, której możesz zaufać, i zastanowić się, jakie masz możliwości stopniowego uniezależnienia się od sytuacji w domu. Bardzo zachęcam Cię do osobistego spotkania z psychologiem. Można wtedy spokojnie porozmawiać o doświadczeniach przemocy, poczuciu bezpieczeństwa, relacjach rodzinnych i tym, jak odzyskiwać wpływ na własne życie. Ze względu na wieloletni, codzienny smutek warto również skonsultować samopoczucie z lekarzem. Jeżeli przemoc nadal trwa, możesz zwrócić się także do ośrodka interwencji kryzysowej, gdzie uzyskasz pomoc w zadbaniu o swoje bezpieczeństwo. W razie bezpośredniego zagrożenia poszukaj natychmiastowej pomocy odpowiednich służb. Cieszę się, że napisałaś wyraźnie, że nie chcesz odbierać sobie życia. Gdyby jednak takie myśli się pojawiły, nie pozostawaj z nimi sama i skorzystaj z pilnej pomocy medycznej. I jeszcze chciałbym Ci coś powiedzieć. Nie musisz dzisiaj wybaczać rodzinie, przestawać się złościć ani podejmować wielkich decyzji. Możesz zacząć od zadbania o siebie i poszukania miejsca, w którym ktoś Cię spokojnie wysłucha. Twoje dzieciństwo było trudne, ale Twoja przyszłość nie jest jeszcze napisana. Masz prawo stworzyć sobie życie, w którym będzie więcej spokoju, życzliwości i poczucia bezpieczeństwa. Bardzo Ci tego życzę. Robert J Błaszczyk

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.