Nie wiem czy to zaburzenie odżywiana ale myślę, że jestem uzależniona od jedzenia i ta zła relacja n

Odchudzać trzeba się umieć do tego trzeba robić to z głową. Głowy nie dam, ale śmiało mogę założyć, że "odchudzanie" polegało na drastycznym ograniczeniu które kończyło się nieodmiennie napadami wilczego apetytu. Droga do nikąd. Proszę zacząć się stosować do zasad, które dostępne są w niezmierzonych ilościach we wszelkiego rodzaju poradnikach oraz na stronach internetowych. Żadnych głodówek, urozmaicona dieta, ruch, organizm sam zrobi resztę za Panią. Pozdr.:)

Tutaj, w tym co Pani przedstawia, moznaby pojsc torem debaty intelektualnej i metodycznej o sposobach odzywiania i dietach. Ja jednak zapraszam Pania do refleksji nad wlasnymi przezyciami w kontekscie, dlaczego to dla Pani jest tak wazne, jaka funkcje pelni Pani relacja z odzywianiem (tak jak to Pani doslownie opisala). Warto by sie temu przyjrzec i poddac to glebszej analizie. Odzywianie to tylko forma manifestacji jakiegos wewnetrznego konfliktu, deficytu, checi poprawienia czegos w sobie. Prosze z zyczliwoscia dla siebie zreflektowac to czego Pani obecnie doswiadcza.

Samoakceptacja niezależnie od rozmiaru ubrania i wyglądu nie jest łatwa. Zawsze będzie coś, co można poprawić, znajdzie ktoś ładniejszy, wyższy czy szczuplejszy itd. Cykle diet i "odpuszczania" często powodują efekt jojo, a wielkość wagi coraz bardziej wzrasta i pogarsza samopoczucie mobilizując do kolejnej diety. Bardzo często przy redukcji pojawia się cel - schudnąć, najlepiej jak najszybciej, ale celem realnym powinna stać się trwała zmiana nawyków żywieniowych oraz wzorców aktywności fizycznej. Zakładając, że byłaś pod profesjonalną opieką - dietetyk/trener/fizjoterapeuta, pojawia się pytanie skąd cykle objadania? Z moich doświadczeń zawodowych wynika, że częstą przyczyną bywa szeroko pojęty stres - konflikty ze znajomymi, trudna sytuacja rodzinna, kłopoty w szkole/pracy, uczucie osamotnienia, smutku, złości, ale i uwaga! radości, chęci zrobienia sobie nagrody. Jak jest u Ciebie, nie wiem. Możesz sama się nad tym zastanowić próbując stworzyć dzienniczek emocji. Zapisujesz wszystko, co jesz z planu żywienia i wszystkie ekstra przekąski, próbujesz obserwować i zapisywać jakie uczucia Ci towarzyszą, o jakiej porze dnia pojawiają się kryzysy. Innymi słowy szukasz powiązań między tym co jesz i co się w Tobie dzieje. Jak zrozumiesz pewne wzorce zachowań, dalej masz szansę je zmienić. Bywa, że praca z psychologiem i dietetykiem jest bardzo przydatna, ale znam też osoby, które potrafiły sobie poradzić same. Niezależnie od tego, czy popełniasz wiele błędów w swoim stylu odżywiania czy ćwiczeń, bardzo mocno zachęcam Cię do zrobienia badań kontrolnych wykluczających anemię, niedoczynność tarczycy, Hashimoto, insulinooprność, niedobory witaminowe. Bywa tak, że rozregulowany apetyt czy waga nie są Twoją winą, ale zaburzeń/deficytów fizjologicznych, więc właściwie od tego należy zacząć zdrowszą część życia. Życzę Ci powodzenia w drodze do lepszego samopoczucia. Aleksandra Zaród

Szanowna Pani, Sytuacja, którą Pani opisuję wydaje się mieć podłoże psychiczne, dlatego najlepiej byłoby skorzystać z psychoterapii, która pozwoli zrozumieć uruchamiające się wtedy mechanizmy. Jest to napewno poważny problem, którego nie należy bagatelizować Pozdrawiam i powodzenia, Karolina Koczur

Dzień dobry, relacja z jedzeniem, która Panią niepokoi prawdopodobnie wymaga głębszego rozpoznania. Poznanie tego jak wpływa na różne aspekty życia oraz wypracowanie nowej, lepszej relacji to obszar, którym zajmuje się psychoterapia i psychodietetyka. Ta pierwsza jest szczególnie przydatna gdy relacja wiąże się z negatywnym obrazem własnego ciała, z trudnymi doświadczeniami w tym aspekcie. Psychoterapeuta podczas konsultacji przyjrzy się uważnie opisywanej trudności choćby pod kątem tego czy nie zmaga się Pani z zaburzeniami odżywiania. Pozdrawiam - Aleksandra Pieślak

Witam serdecznie, Dziękuję za zaufanie, jakim mnie obdarzyłaś, dzieląc się swoją historią. To, co opisujesz, brzmi jak trudna walka z zaburzeniem odżywiania, które może mieć różne oblicza. Uzależnienie od jedzenia, nadmierna kontrola nad wagą oraz cykle diety i przejadania się mogą być objawami zaburzeń odżywiania, takich jak binge eating disorder (BED – zaburzenie kompulsywnego objadania się). Takie zaburzenie charakteryzuje się napadami niekontrolowanego jedzenia, po których pojawiają się wyrzuty sumienia i chęć utraty kontroli nad sytuacją. Zaburzenia odżywiania mają wpływ nie tylko na ciało, ale także na zdrowie psychiczne. Problemy takie jak lęk, niskie poczucie własnej wartości, próba uzyskania kontroli nad czymś, co jest trudne do opanowania, mogą wywoływać poczucie bezsilności i frustracji. To zupełnie zrozumiałe, że czujesz się wykończona przez tę relację z jedzeniem, ale chcę Cię zapewnić, że pomoc jest dostępna, a skuteczne leczenie może pomóc Ci odzyskać kontrolę nad swoim życiem i zdrowiem. Co możesz zrobić? 1. Terapia psychologiczna: Przede wszystkim warto skontaktować się z psychoterapeutą, który specjalizuje się w leczeniu zaburzeń odżywiania. Terapia poznawczo-behawioralna (CBT) jest uznawana za jedną z najskuteczniejszych metod leczenia zaburzeń odżywiania. Pomaga ona w zrozumieniu mechanizmów myślenia, które prowadzą do objadania się, a także w pracy nad zdrowszym podejściem do jedzenia i akceptacją własnego ciała. 2. Dietetyk: Wsparcie dietetyka, który specjalizuje się w zaburzeniach odżywiania, może być również bardzo pomocne. Dietetyk pomoże Ci znaleźć zrównoważony sposób żywienia, który nie wiąże się z przymusem kontrolowania kalorii ani kompulsywnym jedzeniem. Celem będzie odbudowanie zdrowych nawyków żywieniowych. 3. Grupy wsparcia: Często pomocne mogą być grupy wsparcia osób zmagających się z podobnymi problemami. Grupy takie, jak Anonimowi Jedzenioholicy (AJ), oferują wsparcie, motywację oraz wymianę doświadczeń, co jest szczególnie ważne w procesie leczenia zaburzeń odżywiania. 4. Psychiatra: Jeśli zaburzenie odżywiania ma duży wpływ na Twoje życie psychiczne, warto skonsultować się z psychiatrą, który oceni, czy konieczne jest leczenie farmakologiczne. Często leki antydepresyjne lub przeciwlękowe są pomocne w leczeniu zaburzeń odżywiania, szczególnie gdy współwystępują problemy takie jak depresja czy lęki. Film, który mogę polecić, to „To the Bone” z Lily Collins. Jest to film, który doskonale ukazuje zmagania młodej kobiety z anoreksją, ale także z kompleksową relacją z jedzeniem i ciałem. Choć film koncentruje się na anoreksji, to przedstawia także temat zaburzeń odżywiania, zmagania się z kontrolą, poczuciem winy oraz próbą uzyskania akceptacji siebie. Film może być pomocny, aby zrozumieć, jak uzależnienie od jedzenia i relacja z ciałem może wpływać na życie osoby, oraz ukazuje drogę do zmiany, jaką przechodzi bohaterka. Zachęcam do podjęcia kroków w stronę leczenia, bo to pierwszy i najważniejszy krok ku lepszemu życiu. Warto również skontaktować się z psychoterapeutą w naszym ośrodku ESC – Ośrodek Leczenia Uzależnień i Psychoterapia, gdzie oferujemy pomoc w leczeniu zaburzeń odżywiania. Nasi specjaliści pomogą Ci przejść przez proces zmiany, odbudowywania zdrowych nawyków i radzenia sobie z emocjami. Z serdecznymi pozdrowieniami, Radosław Helwich Certyfikowany terapeuta uzależnień i współuzależnień ESC – Ośrodek Leczenia Uzależnień i Psychoterapia Warszawa Żoliborz ul. Boguckiego 6/3, (prowadzimy konsultacje online) Mam nadzieję, że ta odpowiedź pomoże podjąć decyzję o dalszych krokach. Zaburzenia odżywiania to poważny problem, ale z odpowiednią pomocą możliwe jest odzyskanie zdrowia i równowagi.

Dobry wieczór. Myślę, że warto zgłosić się do psychoterapeuty np. poznawczo-behawioralnego, który jest w trakcie certyfikacji lub certyfikowanego. Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry, to, co Pani opisuje, nie musi oznaczać „uzależnienia od jedzenia” w sensie klinicznym, ale bardzo często wskazuje na trudność w regulacji jedzenia i napięcia emocjonalnego, która może mieć różne podłoże i przybierać formę zaburzeń odżywiania. Najlepszym pierwszym krokiem byłaby konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą, szczególnie takim, który ma doświadczenie w pracy z zaburzeniami odżywiania. W wielu przypadkach pomocne bywa także równoległe wsparcie dietetyka klinicznego. Jeżeli trudności są nasilone i wpływają na zdrowie psychiczne oraz fizyczne, warto nie odkładać konsultacji - im wcześniej zostanie podjęta praca nad tym obszarem, tym łatwiej przerwać utrwalające się schematy. Pozdrawiam serdecznie.