Nie widzę sensu życia, chociaż bardzo chciałabym go zobaczyć. Jak patrzę na moje koleżanki to prowad

Cześć! Twoje koleżanki wybrały życie w związkach bo prawdopodobnie im to pasuje. Myślę, że porównywanie się z innymi może pogłębiać Twój stan niezadowolenia. Jak sama wspominasz, chciałabyś prowadzić zupełnie inne życie niż one i to jest całkowicie ok! Każdy ma własną wizję na życie i to, że nie widzisz siebie na chwilę obecną w roli partnerki, w ciąży, z kredytem na dom jest w porządku. Masz inne oczekiwania od życia, które wcale nie są gorsze od tego jak żyją Twoje koleżanki. Są po prostu inne. Jeśli czujesz, że duże grono znajomych, wspólne wakacje i spędzanie razem czasu jest czymś, w czym będziesz czuła się dobrze - idź za tym. Jest mnóstwo grup tematycznych, w których możesz poznać ludzi o podobnych wartościach do Twoich. Wspominasz także o tym, że masz problem z nawiązywaniem trwałych relacji. Ten aspekt możesz wypracować na sesji coachingowej, bądź psychoterapii, a osoba z którą nawiążesz współpracę pomoże Ci odkryć co tak naprawdę jest podłożem tego stanu, popracuje z Tobą nad Twoimi przekonaniami, być może nad pewnością siebie i komunikacją - to nad czym warto by było pracować ustala się po konsultacji wstępnej. Wydaję mi się, że mieszkanie z mamą, która jak twierdzisz nie jest wspierająca, a wręcz przeciwnie może być przeszkodą rozwojową i może pogłębiać Twój stan, jak i przekonania dotyczące relacji. Warto więc pomyśleć o tym, czy to jedyna możliwość na ten moment. Życzę powodzenia!

Rozumiem, że obecnie czujesz się bardzo samotna i nie wiesz, jak znaleźć sens w swoim życiu. Pierwszym krokiem, który możesz podjąć, jest znalezienie terapeuty, który pomoże Ci przepracować Twoje problemy emocjonalne i zrozumieć, jak radzić sobie z trudnościami, z którymi się zmagasz. Terapeuta może pomóc Ci zrozumieć Twoje potrzeby, cele i wartości, a także pomóc Ci rozwijać umiejętności społeczne i poprawiać relacje z innymi ludźmi.

Ponadto, warto zastanowić się, co jest dla Ciebie ważne w życiu i co sprawia Ci przyjemność. Możesz spróbować odkryć swoje pasje i zainteresowania, które pozwolą Ci spędzać czas w sposób, który sprawia Ci przyjemność i daje poczucie spełnienia. Możesz spróbować również zacząć angażować się w działania społeczne lub wolontariat, które pozwolą Ci poznać nowych ludzi i poczuć się bardziej zintegrowana z otoczeniem.
Wszyscy mamy różne drogi życiowe i potrzeby, i nie ma jednego właściwego sposobu na to, jak prowadzić swoje życie. Ważne jest, abyś robiła to, co dla Ciebie najlepsze i co sprawia Ci przyjemność.

Jeśli czujesz, że potrzebujesz pomocy, możesz skontaktować się z terapeutą lub psychologiem i umówić się na konsultację.

Poczucie braku sensu życia jest częstym tematem w gabinetach terapeutów. Z doświadczenia wiem, że jest to temat bardzo złożony i wieloaspektowy, na który nie da się odpowiedzieć tutaj. Polecam udanie się do specjalisty i zaopiekowanie tematu w trosce o swoje zdrowie.
Wszystkiego dobrego

Dziękuję, że tak szczerze opisała Pani swoją sytuację. Już sam fakt, że potrafi Pani o tym mówić i szukać odpowiedzi, pokazuje, że bardzo zależy Pani na tym, aby swoje życie zrozumieć i poukładać.
Chciałabym powiedzieć jedną ważną rzecz – to, że Pani sposób patrzenia na życie jest inny niż u koleżanek, nie oznacza, że jest z Panią coś nie tak. Nie wszyscy ludzie mają takie same potrzeby czy tempo życia. Jedni wcześniej wchodzą w związki i skupiają się na stabilizacji, inni bardziej potrzebują relacji przyjacielskich, doświadczeń, podróży czy wspólnoty. Obie drogi są równie w porządku.

Ma Pani dopiero 24 lata – to naprawdę bardzo młody moment życia. Wiele osób dopiero w tym czasie zaczyna odkrywać, kim są, czego potrzebują i w jakim kierunku chcą iść.

Z Pani opisu widać też coś bardzo ważnego – doświadczenie życia w ciągłej krytyce ze strony mamy. Dorastanie w środowisku, w którym jest dużo oceniania, zawstydzania czy podważania wartości dziecka, bardzo często wpływa na późniejsze poczucie własnej wartości, zaufanie do ludzi i swobodę w relacjach. To może powodować właśnie takie odczucia jak:
– trudność w zaufaniu innym,
– poczucie bycia „mało interesującą”,
– napięcie w rozmowach z nowymi osobami,
– wycofywanie się z relacji z obawy przed zranieniem.

To nie jest Pani „wada charakteru”. To są mechanizmy, które często powstają jako sposób radzenia sobie w trudnym środowisku.

Z drugiej strony bardzo ważne jest to, że ma Pani dużą potrzebę relacji, przyjaźni i wspólnoty z ludźmi. To bardzo zdrowa i naturalna potrzeba. Czasami jednak, kiedy ktoś został wcześniej mocno zraniony lub krytykowany, potrzeba bliskości miesza się z lękiem przed nią.

Warto też pamiętać, że partner nie powinien być rozwiązaniem samotności czy trudnych emocji. Związek może być pięknym elementem życia, ale nie zastąpi poczucia własnej wartości ani poczucia sensu.

To, o czym Pani pisze, pokazuje że w Pani życiu jest teraz bardzo dużo napięcia: trudna relacja z mamą, poczucie samotności, brak zaufanych osób wokół. W takiej sytuacji naprawdę warto nie zostawać z tym wszystkim samemu.

Rozmowa ze specjalistą może pomóc spokojnie poukładać te doświadczenia, zrozumieć wpływ relacji z mamą na Pani obecne funkcjonowanie oraz stopniowo odbudować poczucie pewności siebie i swobody w relacjach z innymi ludźmi.

Jeśli czuje Pani, że chciałaby się temu wszystkiemu przyjrzeć głębiej, zapraszam Panią na konsultację. W bezpiecznej rozmowie możemy wspólnie zastanowić się, co jest dla Pani teraz najważniejsze i jak krok po kroku zacząć budować życie, w którym będzie więcej spokoju, relacji i sensu.

Pozdrawiam ciepło, Edyta Zawodna