Muszę się poddać zabiegowi w szpitalu ale żadne argumenty do mnie nie przemawiają żeby się temu podd

To, co Pani czuje, jest bardzo ludzką i naturalną reakcją. Jako psycholog często widzę ten mechanizm nazywamy go reakcją lękową typu „ucieczka”. To, że uciekła Pani sprzed gabinetu, nie świadczy o braku rozsądku, ale o tym, jak silny stres wywołuje w Pani ta sytuacja.

Kiedy lęk przejmuje stery, nasza kora przedczołowa (odpowiedzialna za logiczne argumenty) zostaje „wyłączona” przez ciało migdałowate. Dlatego racjonalne tłumaczenie sobie, że „to dla zdrowia”, teraz po prostu nie działa.

Zanim podejmie Pani jakąkolwiek decyzję, spróbujmy rozłożyć ten stan na części pierwsze:

1. Nazwanie lęku
Często mówimy ogólnie: „boję się szpitala”. Spróbujmy to doprecyzować. Czego konkretnie dotyczy ten opór?

Czy to lęk przed utratą kontroli (np. narkoza)?

Czy przed bólem fizycznym?

A może to lęk przed diagnozą lub wynikiem zabiegu?

Czy wiąże się to z jakimś trudnym doświadczeniem z przeszłości?

Nazwanie konkretnego „potwora” sprawia, że staje się on nieco mniejszy i łatwiejszy do opanowania.

2. Akceptacja emocji zamiast walki z nimi
Proszę przestać się biczować za to, że „żadne argumenty nie trafiają”. Walka z własnym oporem tylko go potęguje. Proszę sobie powiedzieć: „Mam prawo się bać. To, że uciekłam, oznacza, że mój organizm próbował mnie chronić przed czymś, co postrzega jako ogromne zagrożenie”. Z tej pozycji – współczucia dla samej siebie – łatwiej jest zrobić mały krok naprzód.

3. Strategia małych kroków
Zamiast myśleć o samym zabiegu (który jest końcowym, najtrudniejszym etapem), proszę skupić się na najbliższych 15 minutach:

Plan minimum: Może warto najpierw porozmawiać z lekarzem, ale w warunkach „bezpiecznych” – np. podczas teleporady lub w miejscu, które nie kojarzy się ze szpitalem?

Wsparcie: Kto mógłby być Pani „kotwicą”? Potrzebuje Pani kogoś, kto nie będzie Pani oceniał ani zmuszał, ale po prostu będzie obok, gdy pojedzie Pani choćby tylko porozmawiać o terminie.

4. Technika „Co by było, gdyby...”
Zamiast pytać „Dlaczego muszę to zrobić?”, proszę spróbować zapytać:

„Gdybym mogła poczuć się bezpiecznie w tym szpitalu, co musiałoby się stać? Czego bym potrzebowała od personelu lub bliskich, żeby ten lęk był choć o 10% mniejszy?”

Moja sugestia na teraz:
Proszę nie zmuszać się w tej chwili do podjęcia ostatecznej decyzji o zabiegu. Lęk potrzebuje czasu, żeby opaść.

Zachęcam do kontaktu, aby spróbować znaleźć ten konkretny punkt, który budzi w Pani największy opór, aby mogła Pani nad nim popracować.

Dzień dobry. Słyszę, że jest w Pani dużo napięcia i oporu wobec tego zabiegu. Lęk przed zabiegiem, lekarzami, szpitalem to dosyć częste uczucia. Można zastanowić się co dokładnie jest w tym dla Pani najtrudniejsze, czy to np. strach przed bólem, przed utratą kontroli, wstyd, brak zaufania do diagnozy, czy lekarza, a być może wcześniejsze trudne doświadczenia.
Kosnultacja z psychologiem może pomóc spokojnie przejść przez te emocje, odkryć przyczynę tak dużego lęku i znaleźć sposób, by poczuła się Pani bezpieczniej w tej sytuacji i mogła poddac się jak rozumiem, koniecznemu zabiegowi. Natomiast jeśli Pani nie ufa diagnozie i stąd opór, to moze warto skonsultować się z innym, budzącym zaufanie lekarzem.