mgr Karolina Lechna-Kochmańska

Dzień dobry,
dziękuję, że o tym Pani napisała. To, co Pani opisuje, brzmi jak bardzo silny lęk i duże napięcie — na tyle duże, że w pewnym momencie po prostu uruchamia się potrzeba ucieczki. W takiej sytuacji same racjonalne argumenty często nie wystarczają, bo organizm reaguje przede wszystkim strachem, a nie spokojną oceną sytuacji.

To nie oznacza, że jest Pani „niezdecydowana” albo że „przesadza” — raczej że poziom lęku jest już bardzo wysoki i warto potraktować to poważnie.

Warto powiedzieć otwarcie lekarzowi prowadzącemu lub personelowi, że lęk jest tak silny, że nie była Pani w stanie wejść do gabinetu czy poddać się zabiegowi. To bardzo ważna informacja i personel medyczny powinien o tym wiedzieć.

Na ten moment nie zachęcałabym Pani do „zaciskania zębów” i zmuszania się samotnie do kolejnej próby bez żadnego wsparcia. Lepiej najpierw spokojnie przyjrzeć się temu lękowi i zastanowić się, co dokładnie Panią zatrzymuje — czy jest to lęk przed bólem, utratą kontroli, reakcją organizmu, samym szpitalem czy czymś jeszcze innym. A może obecność kogoś z bliskiej rodziny lub przyjaciół byłaby kojąca.

Jeśli będzie chciała Pani to omówić, zapraszam na konsultację. Takie spotkanie może pomóc uporządkować sytuację i znaleźć bezpieczny sposób przejścia przez ten etap.

Jeśli zabieg jest pilny z medycznego punktu widzenia, proszę nie zostawać z tym sama i jak najszybciej skontaktować się z lekarzem prowadzącym lub placówką, która miała go wykonywać, aby powiedzieć o swoich trudnościach i wspólnie z nimi ustalić dalsze postępowanie.

Dzień dobry,
dziękuję za Pani wiadomość i za to, że tak otwarcie opisała Pani swoją sytuację. To, co Pani przeżywa, brzmi jak duże i długotrwałe obciążenie, dlatego zdecydowanie warto przyjrzeć się temu szerzej podczas konsultacji z psychologiem.

Nasilona drażliwość, zmęczenie, spadek motywacji, mniejsza chęć do aktywności, a także poczucie przeciążenia i trudność w wyciszeniu mogą być sygnałem, że organizm i psychika są już od dłuższego czasu w napięciu. Warto również uwzględnić stratę mamy — żałoba potrafi oddziaływać także po latach i czasem ujawnia się nie tylko poprzez smutek, ale również przez rozdrażnienie, wyczerpanie czy poczucie bezsensu.

Na podstawie samej wiadomości nie da się jeszcze jednoznacznie ocenić, z czego dokładnie wynikają te trudności, ale to z pewnością są objawy, które zasługują na spokojne omówienie i większą uwagę. Konsultacja może pomóc lepiej zrozumieć, co się obecnie z Panią dzieje, skąd bierze się to napięcie i jaka forma wsparcia byłaby dla Pani najwłaściwsza.

Jeśli będzie chciała Pani przyjrzeć się temu bliżej, zapraszam na konsultację.

Jeśli natomiast poczucie bezsensu zaczęłoby się nasilać albo pojawiłyby się myśli o zrobieniu sobie krzywdy, bardzo ważne jest, aby nie zostawała Pani z tym sama i jak najszybciej sięgnęła po pilną pomoc specjalistyczną.

Z życzliwością,
Karolina Lechna