Mój psycholog u którego leczę się 1,5 roku na ostatniej wizycie dał mi do zrozumienia, że udaję depr

Czasami warto stanąć twarzą w twarz ze swoimi problemami i odpowiedzieć sobie, jakie tak naprawdę jest ich podłoże i z czego to wynika ? Czasami w kontakcie z pacjentem dochodzi się do ściany i trzeba zdobyć się na zadanie pytania, które być może zrani lub zada pytanie o sens terapii. Czasami po prostu nie potrafimy dotrzeć do naszego klienta i jedynym wyjściem jest zakończenie terapii. A czasami, jak napisała jedna z moich klientek, mówi się rzeczy, które niby są oczywiste i się o nich wie, ale trudno jest nam je zaakceptować. A jak jest w Pana przypadku ?

Proszę najpierw wnieść te uwagi na sesji z tym psychoterapeutą. Zrozumienie emocji pomoże w podjęciu decyzji. Powodzenia

Witam. Zanim Pan podejmie decyzję o zakończeniu kontaktu warto omówić to, co się wydarzyło i emocje związane z opisaną sytuacją ze specjalistą, z którym spotykał się Pan przez 1,5 roku. W psychoterapii nie zawsze jest łatwo i przyjemnie, przyglądanie się własnym mechanizmom funkcjonowania, autorefleksja są dużym wyzwaniem. Z drugiej strony bywa i tak, że psychoterapeuta popełnia błąd, jest przecież człowiekiem. Jak by nie było w opisanej przez Pana sytuacji, uważam, że powrót i omówienie może przynieść Panu więcej korzyści, niż pochopna zmiana i wycofanie. To akurat zdąży Pan zrobić. Pozdrawiam i życzę powodzenia.

To, co Pan opisuje, bardzo boli i ma Pan prawo czuć się zraniony i zagubiony po takiej rozmowie. Jednocześnie warto wiedzieć, że czasem psycholog może świadomie używać techniki konfrontacji, jeśli uzna, że w danym momencie procesu może ona być pomocna. Nie zawsze jest to łatwe ani przyjemne, ale nie musi automatycznie oznaczać, że „wypadł” z roli terapeuty czy że Pana nie szanuje. Jeśli jest Pan w terapii już 1,5 roku, to najprawdopodobniej ma Pan już zbudowaną pewną relację i bazę zaufania. W takiej sytuacji to, co się wydarzyło, może być zaproszeniem do bardzo ważnej rozmowy: o tym, co Pan poczuł, co to w Panu uruchomiło, jakie ma Pan obawy, złość, rozczarowanie czy wątpliwości. Właśnie takie momenty często stają się punktem, w którym zaczyna się realna, głębsza zmiana. Nie musi to oznaczać, że ma Pan „udawaną depresję” czy że jest Pan leniwy. Często za brakiem działania stoi ogromne wyczerpanie, lęk, bezradność albo brak wiary, że coś może się udać. To nie to samo co wygoda. Zakończenie leczenia w momencie silnych emocji może przynieść chwilową ulgę, ale warto rozważyć, czy nie jest to raczej reakcja na zranienie niż decyzja służąca Pana zdrowiu. Być może najpierw dobrze byłoby spróbować powiedzieć psychologowi wprost, jak bardzo to, co usłyszał Pan na sesji, było bolesne. Zaufanie po takim doświadczeniu rzeczywiście jest trudniejsze. Ale da się je odbudować – albo w tej relacji, jeśli znajdzie się przestrzeń na rozmowę, albo w nowej, z innym specjalistą. Jeśli jednak Pana decyzja o zmianie specjalisty okaże się ostateczna, serdecznie zapraszam Pana na psychoterapię.