Mieszkam z wściekłym ojcem, jestem powyżej wieku 18 lat ale nie mogę się wyprowadzić. Potrafi stać s

Najlepiej byłoby skorzystać z pomocy profesjonalisty. Psycholog, psychoterapeuta w takim przypadku będzie najlepszą osobą z którą można porozmawiać o wszystkich problemach. Terapeuta nie ocenia i jest zobowiązany do zachowania tajemnicy.

Bardzo mi przykro, że przez to przechodzisz. Żyjesz w domu, w którym dochodzi do przemocy: wyzwiska, zastraszanie, trzaskanie szafkami i okazjonalna agresja fizyczna. Jest to bardzo obciążające i nic dziwnego, że czujesz strach, obrzydzenie i bezsilność (twoje reakcje są całkowicie normalne).

To, że ojciec finansuje Twoją edukację, nie usprawiedliwia jego zachowania - a to, że boisz się mówić o tym innym, jest zrozumiałe. Wiele osób w podobnych sytuacjach czuje to samo.
Najważniejsze jest Twoje bezpieczeństwo i zdrowie psychiczne.
Jeśli pojawiają się myśli o ucieczce czy „gorszych rzeczach”, to znak, że potrzebujesz wsparcia np. rozmowy z kimś zaufanym albo specjalistą. Nie oznacza to od razu żadnych działań przeciwko Twojemu ojcu, tylko daje Ci przestrzeń, żeby nie dźwigać tego samej.

Zachowania Pani ojca są formą przemocy psychicznej i fizycznej, niezależnie od tego, że na co dzień bywa spokojnie lub że zapewnia rodzinie wsparcie materialne. Przemoc nie przestaje być przemocą tylko dlatego, że przeplata się z momentami pozornej normalności.
Nie ponosi Pani odpowiedzialności za zachowanie ojca ani za jego wybuchy agresji. Nie jest też Pani zobowiązana do „wyrównywania rachunków” za zapewnione wsparcie kosztem własnego bezpieczeństwa psychicznego. Jednocześnie zrozumiałe jest, że myśl o odejściu budzi lęk - zarówno z powodu zależności finansowej, jak i obawy o mamę i siostrę. To naturalne, że w takiej sytuacji pojawia się poczucie uwięzienia.
Bardzo ważnym krokiem byłoby uzyskanie dla siebie bezpiecznego, poufnego wsparcia. Rozmowa z psychologiem, terapeutą lub skorzystanie z anonimowych form pomocy nie oznacza automatycznego zgłaszania sprawy na policję ani podejmowania działań bez Pani zgody. Celem takiego kontaktu jest przede wszystkim danie Pani przestrzeni do mówienia, pomoc w uporządkowaniu emocji oraz stopniowe budowanie sposobów ochrony siebie, zarówno psychicznej, jak i praktycznej, w sytuacjach zagrożenia.
Warto również podkreślić, że chęć ochrony mamy i siostry świadczy o Pani wrażliwości i odpowiedzialności, jednak nie może oznaczać całkowitego pomijania własnych granic i potrzeb. Nie musi Pani podejmować gwałtownych decyzji ani być z tym sama. Najważniejsze na tym etapie jest, aby ktoś profesjonalny mógł Panią wysłuchać, pomóc nazwać to, czego Pani doświadcza, i wspólnie z Panią zastanowić się nad dalszymi krokami, w takim tempie, które będzie dla Pani bezpieczne.

Z wyrazami szacunku,
Emiko Okamoto-Łęcka,
Psycholog-Psychotraumatolog.

Dzień dobry,
zachęcam Panią do udania się do najbliższego Ośrodka Interwencji Kryzysowej, żeby porozmawiać o swojej sytuacji i poszukać rozwiązań.
Anna Szentak
psychoterapeuta psychotraumatolog