Mąż podczas każdej rozmowy zamiast posłuchać co mam do powiedzenia to mi mówi co ja myślę. Nie słuch

Mąż podczas każdej rozmowy zamiast posłuchać co mam do powiedzenia to mi mówi co ja myślę. Nie słuchałaś, wymyśliłaś to sobie, chcesz być sama, ja Ci powiem dlaczego tak jest, bo Ty myślisz że jesteś taka sprytna i mnie oszukasz, ty całe życie coś udajesz. Jak proszę żeby przestał mi mówić co ja uważam i myślę bo ja lepiej wiem to mówi że jestem taka samolubna, egoistyczna i pozjadałam wszystkie rozumy i nie da się ze mną rozmawiać i dalej że ja chcę być sama… a tematem rozmowy było to że go boli brzuch i wg niego nie chce mu pomóc… większość rozmowy jest na temat poboczny o tym co on myśli że ja myślę… co odpowiadać w takiej sytuacji? Ja ostatecznie wychodzę i mówię że nie będę tak prowadzić rozmowy tylko to też nic nie daje bo albo idzie za mną i mnie nie słucha albo się obraża- bo ja jestem taka egoistyczna… i nic do mnie nie dociera i tylko uciec potrafię…:/

7 odpowiedzi


Z Pani opisu wynika, że w "rozmowie" z mężem nie ma przestrzeni na wysłuchanie ani na spokojny dialog. Kiedy ktoś ciągle mówi za Panią, przypisuje Pani intencje i oskarża o egoizm, to nie jest zwykła różnica zdań — to wzorzec komunikacji, który odbiera Pani głos i poczucie bezpieczeństwa. Tak nie wygląda dialog — to monolog połączony z oceną. W takiej sytuacji najważniejsze, to nie wchodzić w tłumaczenie się z rzeczy, których Pani nie powiedziała. To pułapka, która tylko może jeszcze bardziej wzmagać konflikt. Może Pani spróbować spokojnych, krótkich komunikatów typu: „Mogę rozmawiać tylko wtedy, kiedy mówimy o faktach, a nie o tym, co według Ciebie myślę.” „Nie zgadzam się na rozmowę, w której wkładasz mi w usta swoje interpretacje.” „Jeśli będziesz mówił do mnie w taki sposób, zakończę rozmowę". Warto też pamiętać, że wyjście z rozmowy w takiej sytuacji nie jest „ucieczką” ani egoizmem. To próba ochrony siebie przed komunikacją, która jest raniąca i nie prowadzi do żadnego rozwiązania. Jeśli takie sytuacje powtarzają się często, to ważne sygnały, że potrzebuje Pani wsparcia specjalisty oraz spokojnej przestrzeni, żeby zrozumieć, jak dalej zadbać o siebie. Proszę pamiętać — ma Pani prawo do szacunku, wysłuchania i partnerskiego traktowania.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry Z Pani opisu widać, że między Państwem często dochodzi do konfliktów, które zaczynają się od drobnej sprawy dnia codziennego (jak ten ból brzucha), ale szybko zmieniają się w rozmowę o głębokich przekonaniach dotyczących relacji i przekonań o drugiej osobie. Niestety, kiedy pojawia się tak dużo napięcia, racjonalne argumenty zazwyczaj już nie działają, silne emocje utrudniają słuchanie i spokojne reagowanie. Właśnie dlatego mąż nie reaguje na Pani prośby, aby przestał mówić, że lepiej wie, co Pni myśli, czuje i czego Pani chce. Jestem przekonana, że musi być dla Pani wyjątkowo trudne słyszeć od męża uwagi, które podważają Pani uczucia, intencje i chęć pomocy. Nic dziwnego, że w takich chwilach wycofuje się Pani z rozmowy. To naturalna reakcja na komunikaty, które odbiera Pani jako raniące i niesprawiedliwe. Sam fakt, że szuka Pani sposobów, jak sobie z tym radzić, pokazuje, że absolutnie nie jest Pani obojętna i nie chce Pani „być sama”. Niestety, gdy Pani wychodzi, jest to dowód dla męża, że miał rację co do Pani. Kiedy w relacji pojawia się schemat, w którym jedna strona interpretuje myśli i intencje drugiej, a druga próbuje się bronić lub wycofuje się z rozmowy, bardzo łatwo powstaje błędne koło. Im więcej oskarżeń, tym więcej wycofania lub kontrataku - i tak w kółko. Dlatego, oprócz prób radzenia sobie w samym środku konfliktu, ogromne znaczenie ma rozmowa wtedy, gdy oboje są Państwo spokojni i w miarę stabilni emocjonalnie. Warto wybrać ciche, bezpieczne miejsce i zadbać, by nic nie rozpraszało. Może Pani spróbować skorzystać z elementów komunikatu „ja” lub zasad Porozumienia Bez Przemocy (NVC). W tych metodach chodzi o to, aby mówić o sobie, o swoich uczuciach i potrzebach bez oskarżeń i starać się słuchać drugiej osoby bez oceniania. Jeżeli jednak te rozmowy wciąż kończą się eskalacją, warto rozważyć terapię par. Neutralna, trzecia osoba pomaga zatrzymać narastające emocje, wychwycić momenty, w których włącza się błędne koło i uczy sposobów komunikacji, które zwiększają wzajemne zrozumienie.


To, co opisujesz, wygląda na bardzo trudną i obciążającą dla Ciebie dynamikę komunikacyjną. W relacji, w której jedna osoba konsekwentnie przypisuje drugiej własne interpretacje, nie słucha deklarowanych uczuć, a na próby stawiania granic reaguje obrażaniem lub wycofaniem, u drugiej strony pojawia się naturalne poczucie bezsilności i zmęczenia. W takich sytuacjach nie chodzi o znalezienie „właściwej odpowiedzi”, bo problem nie leży w Twoim sposobie mówienia, lecz w tym, że rozmowa nie odbywa się na równych zasadach. Twój mąż nie odpowiada na to, co faktycznie mówisz, tylko na swoje wyobrażenie o Twoich intencjach. To uniemożliwia realny dialog. Najbardziej pomocne jest krótkie, spokojne i powtarzalne wyrażanie granicy, bez wchodzenia w polemikę. Na przykład: „Mogę mówić tylko o tym, co naprawdę czuję i myślę. Jeśli chcesz rozmawiać, potrzebuję, żebyśmy rozmawiali o tym, co mówię, a nie o Twoich interpretacjach.” Jeśli mimo tego kontynuuje przypisywanie Ci myśli lub zaczyna Cię oceniać, naturalnym i zdrowym zachowaniem jest przerwanie rozmowy: „Zatrzymam tę rozmowę, bo w takiej formie nie jestem w stanie w niej uczestniczyć. Chętnie wrócę do niej później, gdy będziemy mogli mówić spokojniej.” To nie jest „ucieczka”, tylko próba ochrony własnych granic w sytuacji, która zaczyna być dla Ciebie emocjonalnie niszcząca. Jeśli takie rozmowy powtarzają się często, warto zastanowić się nad wsparciem z zewnątrz — choćby krótką konsultacją z psychologiem lub terapeutą par. Nie po to, by „komuś udowodnić winę”, lecz by uzyskać przestrzeń, w której oboje będziecie mogli mówić i być słyszani.


Dziękuję, że opisuje Pani tę sytuację — brzmi ona bardzo obciążająco. To, czego Pani doświadcza, to rozmowy, w których partner nie odnosi się do tego, co Pani naprawdę mówi, tylko interpretuje Pani myśli i emocje, a następnie reaguje na własne wyobrażenia. To naturalne, że w takiej komunikacji czuje się Pani niewysłuchana i bezradna. Taka dynamika często wynika z silnych emocji, niskiej tolerancji na napięcie albo lęku partnera, który zamiast słuchać, zaczyna „czytać w myślach”, atakować lub próbować przejąć kontrolę. Niestety, rozmowa wtedy staje się niemożliwa — niezależnie od tego, jak spokojnie Pani mówi. W takich momentach ma Pani prawo przerwać rozmowę, kiedy pojawia się obrażanie, przypisywanie Pani intencji czy ciągłe „wiem lepiej, co myślisz”. To nie jest ucieczka — to stawianie granic wobec komunikacji, która jest raniąca i nieskuteczna. Możemy wspólnie przyjrzeć się temu, jak stawiać takie granice w sposób spokojny, ale stanowczy, oraz jak chronić swoje emocje w relacji, w której partner reaguje w ten sposób. Pracuję również online, więc jeśli chciałaby Pani to poukładać i znaleźć konkretne strategie — zapraszam na konsultację w dogodnym dla Pani czasie.


To co opisujesz to powtarzający się schemat. Ty próbujesz postawić granicę i wrócić do tematu rozmowy, a on natychmiast odwraca uwagę, interpretuje twoje myśli za ciebie i atakuje gdy próbujesz się bronić. To nie jest dyskusja tylko utrata kontaktu z rzeczywistością po jego stronie. On nie słucha, tylko buduje własną narrację, a gdy ją kwestionujesz uznaje to za atak. Dlatego czujesz się jakbyś mówiła do ściany. Najważniejsze jest zrozumienie że w takich sytuacjach nie przegadasz go logicznymi argumentami. Jego celem nie jest rozwiązanie problemu tylko odzyskanie kontroli nad rozmową. Twoje wyjście z pokoju to właściwy krok, tylko potrzebujesz go robić inaczej. Zamiast tłumaczyć dlaczego wychodzisz, powiedz spokojnie jedno zdanie i zakończ interakcję. Na przykład. Widzę że mówisz mi co ja myślę i nie słuchasz moich słów. Pogadamy kiedy będziesz gotów mnie wysłuchać. I wychodzisz. Bez dalszej dyskusji. Gdy biegnie za tobą albo obraża cię to tylko potwierdza że granica była potrzebna. Wtedy powtarzasz to samo zdanie i wracasz do swojej czynności. Nie wdajesz się w żadne dodatkowe tłumaczenia. To jest właśnie stawianie granic. Nie próba przekonania drugiej osoby, tylko konsekwentne dbanie o to czego ty nie akceptujesz. Jeśli chcesz mogę pomóc ci ułożyć kilka gotowych komunikatów które zatrzymują eskalację i pozwalają ci wyjść z takiej rozmowy z poczuciem wpływu.


To, co Pani opisuje, może być bardzo wyczerpujące, ponieważ zamiast rozmowy o konkretnym problemie musi Pani nieustannie tłumaczyć się z intencji, myśli i uczuć, które przypisuje Pani mąż. W takich okolicznościach łatwo poczuć bezradność, złość, a z czasem również zacząć wątpić we własny sposób komunikowania się. Warto zauważyć, że w przytoczonej sytuacji rozmowa miała dotyczyć bólu brzucha męża i jego potrzeby otrzymania pomocy. Tymczasem szybko przeniosła się na ocenianie Pani charakteru, zarzucanie egoizmu i przypisywanie Pani ukrytych zamiarów. To istotna różnica. Czym innym jest powiedzenie „Boli mnie brzuch i czuję się pozostawiony bez wsparcia”, a czym innym stwierdzenie „Ty całe życie coś udajesz i chcesz mnie oszukać”. Pierwszy komunikat pozwala rozmawiać o potrzebach, drugi stawia Panią w sytuacji, w której musi się bronić. Nie ma Pani obowiązku udowadniać, że nie myśli tego, co mąż Pani przypisuje. Próby szczegółowego wyjaśniania każdego zarzutu mogą niestety prowadzić do kolejnych sporów, ponieważ rozmowa coraz bardziej oddala się od pierwotnego tematu. Pomocne może być stosowanie krótkich, spokojnych komunikatów, bez wchodzenia w dyskusję o domniemanych intencjach. Na przykład: „Rozumiem, że czujesz się przeze mnie niewspierany. Chcę porozmawiać o tym, czego teraz potrzebujesz, ale nie zgadzam się na przypisywanie mi myśli i zamiarów”. Innym razem może Pani powiedzieć: „Możesz mówić o tym, jak odbierasz moje zachowanie, ale nie możesz wiedzieć lepiej ode mnie, co myślę”. Jeżeli mąż nadal kieruje rozmowę na oskarżenia, warto konsekwentnie wracać do jej przedmiotu. „Rozmawialiśmy o Twoim samopoczuciu. Mogę Cię wysłuchać i zastanowić się, jak pomóc, ale nie będę rozmawiać o tym, czy jestem egoistką”. Nie chodzi o znalezienie idealnego zdania, które sprawi, że mąż natychmiast zmieni zachowanie. Chodzi o to, aby Pani nie musiała za każdym razem uczestniczyć w rozmowie prowadzonej na zasadach, które są dla Pani raniące. Pisze Pani, że ostatecznie wychodzi z rozmowy. Samo przerwanie kontaktu, gdy pojawiają się wyzwiska i oskarżenia, nie jest oznaką egoizmu ani uciekania od odpowiedzialności. Może być zdrowym sposobem wyznaczania granic. Warto jednak jasno zakomunikować, co Pani robi: „Przerywam tę rozmowę, ponieważ zaczynasz mnie obrażać. Możemy do niej wrócić, kiedy będziemy w stanie spokojnie rozmawiać”. Jednocześnie trzeba pamiętać, że granica nie jest sposobem na kontrolowanie zachowania drugiej osoby. Mąż może się obrazić, nie zgodzić z Pani decyzją czy próbować kontynuować spór. Nie oznacza to, że postąpiła Pani niewłaściwie. Ma Pani prawo zakończyć rozmowę, w której doświadcza poniżania. Niepokojący jest natomiast opis sytuacji, w których mąż idzie za Panią i nie respektuje potrzeby przerwania rozmowy. Jeżeli regularnie uniemożliwia Pani wycofanie się z konfliktu, zastrasza ją lub narusza jej przestrzeń, warto potraktować to poważnie. Powtarzające się oskarżenia, podważanie Pani wypowiedzi i obrażanie mogą stanowić element przemocy psychicznej. Nie można tego jednoznacznie ocenić na podstawie jednej wiadomości, ale z pewnością nie należy takich zachowań bagatelizować. W tej sytuacji zachęcałabym Panią również do indywidualnej konsultacji psychologicznej. Nie po to, aby nauczyć się jeszcze lepiej tłumaczyć mężowi, co Pani myśli, lecz aby odzyskać poczucie pewności we własnych ocenach, przyjrzeć się granicom i znaleźć sposób reagowania, który będzie chronił Pani dobrostan. Jeśli w relacji występuje zastraszanie lub przemoc, ważniejsze od wspólnej terapii jest najpierw zadbanie o Pani bezpieczeństwo i uzyskanie indywidualnego wsparcia. Najważniejsze jest zrozumienie, że nawet bardzo dobra komunikacja wymaga udziału dwóch osób. Może Pani mówić spokojnie, jasno i z szacunkiem, ale nie jest Pani w stanie samodzielnie sprawić, że mąż zacznie słuchać. Nie musi Pani również przyjmować jego ocen jako prawdy o sobie tylko dlatego, że wypowiada je z dużym przekonaniem. Ma Pani prawo być wysłuchana, mówić o własnych uczuciach i nie zgadzać się na to, aby ktoś inny definiował za Panią, co naprawdę myśli i czego chce.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w opisanej przez Panią sytuacji problemem nie jest już sam temat rozmowy, tylko sposób, w jaki rozmowa zostaje przejmowana przez interpretacje Pani intencji. Jeśli mówi Pani: „boli Cię brzuch, zastanówmy się co zrobić”, a odpowiedź szybko zmienia się w: „Ty nie chcesz mi pomóc, Ty chcesz być sama, Ty coś udajesz, Ty myślisz, że mnie oszukasz”, to rozmowa przestaje dotyczyć bólu brzucha, a zaczyna dotyczyć tego, co mąż przypisuje Pani w głowie. I tu bardzo ważna rzecz: on może powiedzieć: „Mam wrażenie, że nie chcesz mi pomóc.” To jest jego odczucie. Ale czym innym jest: „Ty nie chcesz mi pomóc.” „Ty chcesz być sama.” „Ty całe życie udajesz.” To są już twierdzenia o Pani intencjach i charakterze. Nie próbowałabym udowadniać mu godzinami, co Pani naprawdę myśli Bo wtedy łatwo wejść w pułapkę: on mówi: „Ty myślisz X” Pani: „nie, nie myślę X” on: „właśnie, że myślisz” Pani zaczyna wyjaśniać on znajduje kolejny „dowód” i po godzinie nadal dyskutujecie nie o problemie, tylko o tym, czy on lepiej od Pani wie, co Pani czuje. W takiej sytuacji odpowiedź powinna być krótka. Może Pani powiedzieć: „Możesz powiedzieć, jak odbierasz moje zachowanie, ale nie możesz mówić mi, co ja myślę. Jeśli chcesz wiedzieć, co myślę, zapytaj mnie.” Albo: „Nie będę dyskutowała o tym, co według Ciebie mam w głowie. Mogę powiedzieć Ci sama, co czuję i czego chcę.” A jeśli wraca do tematu: „Wracając do Twojego bólu brzucha: czego konkretnie ode mnie potrzebujesz?” To jest bardzo ważne, bo ściąga rozmowę z interpretowania Pani osoby z powrotem na konkretny problem. Kiedy pojawiają się wyzwiska lub etykiety Jeśli słyszy Pani: „jesteś egoistyczna”, „pozjadałaś wszystkie rozumy”, „z Tobą się nie da rozmawiać”, nie próbowałabym odpowiadać na każde z tych zdań osobno. Lepiej: „Jeśli chcesz rozmawiać o konkretnej sytuacji, jestem gotowa. Nie będę rozmawiać, kiedy jestem obrażana.” I koniec. Nie: „Nie jestem egoistką, bo przecież wczoraj zrobiłam to i to…” bo wtedy znowu zostaje Pani wciągnięta w proces udowadniania swojej wartości. Pani wyjście z rozmowy nie musi być „ucieczką” Jeżeli mówi Pani: „Nie będę prowadziła rozmowy w taki sposób. Wrócę do niej, kiedy oboje się uspokoimy”, to jest przerwanie eskalacji, a nie automatycznie unikanie problemu. Dobrze tylko dodać konkretny powrót: „Teraz przerywam rozmowę. Możemy wrócić do niej za pół godziny, jeśli będziemy rozmawiać bez obrażania i przypisywania mi intencji.” To utrudnia później zarzut: „Ty zawsze uciekasz.” Bo Pani nie mówi: „nigdy nie będę rozmawiać”. Pani mówi: „nie będę rozmawiać w takich warunkach.” Natomiast to, że on idzie za Panią, jest bardzo istotne Jeśli prosi Pani o przerwę, a on chodzi za Panią po mieszkaniu i kontynuuje presję, to znaczy, że nie respektuje granicy dotyczącej przerwania rozmowy. Można powiedzieć tylko raz: „Powiedziałam, że potrzebuję przerwy. Nie zgadzam się, żebyś chodził za mną i kontynuował rozmowę. Wrócę do niej później.” Nie trzeba tego powtarzać dziesięć razy. Jeżeli jednak „chodzenie za Panią” oznacza również blokowanie wyjścia, zastawianie drzwi, zabieranie telefonu, krzyk z bardzo bliskiej odległości, groźby, niszczenie przedmiotów albo sytuacje, w których boi się Pani jego reakcji, wtedy nie traktowałabym tego już wyłącznie jako problemu komunikacyjnego. Wtedy trzeba przede wszystkim ocenić bezpieczeństwo Pani w tej relacji. Proponowałabym Pani prostą zasadę rozmowy Proszę odpowiadać tylko na trzy rzeczy: 1. Fakt: „Boli Cię brzuch.” 2. Potrzeba: „Powiedz, czego ode mnie potrzebujesz.” 3. Granica: „Nie będę rozmawiać o tym, co rzekomo myślę ani słuchać obrażania.” Reszty nie trzeba rozwijać. Na przykład cała odpowiedź może brzmieć: „Słyszę, że boli Cię brzuch i mogę Ci pomóc. Powiedz konkretnie, czego potrzebujesz. Nie zgadzam się natomiast, żebyś mówił mi, co ja myślę, ani nazywał mnie egoistką. Jeśli rozmowa będzie dalej wyglądała w ten sposób, przerwę ją i wrócimy do niej później.” To jest spokojne, jasne i nieagresywne. Jest jeszcze jedna ważna rzecz Jeżeli ten schemat jest stały, czyli niemal każda rozmowa kończy się: przypisywaniem Pani złych intencji, oskarżaniem, etykietowaniem, wymuszaniem przyznania mu racji, a próba postawienia granicy prowadzi do kolejnych oskarżeń, to nie szukałabym już tylko „idealnego zdania”, które sprawi, że mąż wreszcie zrozumie. Czasem problem nie polega na tym, że Pani źle komunikuje granicę. Problem polega na tym, że druga osoba tej granicy nie chce zaakceptować. Wtedy warto przyjrzeć się całemu wzorcowi relacji, najlepiej na konsultacji indywidualnej. Terapia par może być pomocna tylko wtedy, jeśli obie strony są w stanie rozmawiać bez zastraszania, pogardy i presji. Jeśli nie — najpierw potrzebne jest wsparcie dla Pani. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z parami i osobami indywidualnie w sytuacjach, w których rozmowa zamienia się w ciąg oskarżeń, przypisywanie intencji, „czytanie w myślach”, obrażanie albo ściganie partnera po próbie zakończenia konfliktu. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. W takiej sytuacji jako psycholożka przyjrzałabym się przede wszystkim temu, czy mamy do czynienia z trudnym stylem komunikacji, czy już z utrwalonym wzorcem psychicznej presji. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące granic w kłótni, przypisywania partnerowi intencji, przerywania eskalacji i różnicy między przerwaniem rozmowy a karaniem ciszą. Najważniejsze zdanie, które warto zapamiętać, brzmi: „Możesz powiedzieć, jak odbierasz moje zachowanie. Nie możesz decydować za mnie, co ja myślę. Jeśli chcesz wiedzieć — zapytaj mnie.”

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.