Kłamie nałogowo lub mówię pół prawdy. Jeżeli cos jest proste z życia codziennego to zdarzy sie powie
Kłamie nałogowo lub mówię pół prawdy. Jeżeli cos jest proste z życia codziennego to zdarzy sie powiedzieć prawde. Nie potrafie zaplanować nad tym. Przez co ma to skutki takie, że w związku mam kryzys i jesteśmy na etapie być lub nie być. Kocham go, nie wiem czemu to robię. Starałam sie samodzielnie z tym poradzić ale wyszło tak samo.
6 odpowiedzi
Nałogowe kłamanie lub mówienie półprawd może mieć wiele różnych przyczyn. Czasem wynika z lęku przed oceną, odrzuceniem czy konfliktem. U niektórych osób to sposób radzenia sobie z napięciem, poczuciem winy, niską samooceną albo brakiem zaufania – zarówno do innych, jak i do siebie. Bywa też, że to mechanizm obronny, który powstał dawno temu, np. w dzieciństwie, i teraz „uruchamia się” automatycznie, nawet gdy nie ma już potrzeby się chronić. Nie da się tego łatwo „zapanować” siłą woli, bo te mechanizmy działają na głębszym, emocjonalnym poziomie. Dlatego właśnie warto poszukać wsparcia u psychologa lub psychoterapeuty. Specjalista pomoże Ci lepiej zrozumieć, co stoi za tym zachowaniem w Twoim przypadku, i nauczyć się innych sposobów reagowania i komunikacji.
Dziękuję, że napisałaś o tym tak szczerze - to już pierwszy krok i odwaga z Twojej strony, zobaczyć to w sobie i przyznać się do tego. To, co opisujesz — że zdarza ci się kłamać lub mówić półprawdy, nawet gdy nie chcesz,..i cię to boli, a mimo prób nie potrafisz tego zmienić — to bardzo ludzki i częsty problem. To, że kłamiesz mimo że nie chcesz, często mówi coś ważnego o twoich potrzebach… - WARTO JE ODKRYĆ . To nie znaczy, że kłamstwo jest dobre – ale że Twoje intencje mogą być dobre, tylko sposób nie działa tak, jak byś chciała. Napisałaś, że „jeżeli coś jest proste z życia codziennego, to zdarzy się powiedzieć prawdę”. To bardzo ważna wskazówka. To znaczy, że już teraz masz w sobie zasób – potrafisz być szczera, ponadto pisząc tę wiadomość jesteś szczera - warto odnaleźć te momenty, kiedy problem nie ma nad tobą pełnej kontroli. Możesz się więc zapytać siebie: W jakich sytuacjach łatwiej mi mówić prawdę? Co wtedy czuję? Co sprawia, że czuję się bezpieczna, by to zrobić? Jak mogłabym przenieść choć odrobinę tego poczucia bezpieczeństwa do sytuacji trudniejszych? Widzę, że zależy Ci na swoim samopoczuciu i życiu bez dyskomfortu, mówisz również, że w związku jesteście „na etapie być albo nie być” i że go kochasz. To znaczy, że zależy Ci również na waszej relacji i pracy nad nią –- miłość prawdopodobnie to nie wszystko, jeśli czujesz, że coś w tobie reaguje automatycznie.. W takim wypadku warto spojrzeć na to nie jak na „wadę charakteru”, tylko jak na mechanizm nawykowy: coś, co kiedyś było Ci potrzebne, żeby przetrwać, ale teraz przeszkadza w bliskości. Zanim powiesz coś nieprawdziwego – możliwe, że pojawia się sekunda napięcia, myśl, emocja, Nie zawsze da się ją złapać, ale jeśli zaczniesz to obserwować, może się uda… Możesz wtedy zapytać siebie: Co chciałabym, żeby druga osoba wtedy zrozumiała? Czego chciałabym dla siebie, co daje mi to kłamstwo jak się wtedy czuje? Może coś zamiast kłamstwa daje mi zbliżone uczucie? To o czym piszę nie wymaga jeszcze zmiany zachowania, co jak piszesz na ten moment jest trudne – wymaga natomiast tylko świadomości, którą udowadniasz, że masz pisząc to pytanie - a to pierwszy krok do kontroli - a przede wszystkim znalezienia potrzeb, i odnalezienia co pomaga Ci się nimi zaopiekować by zamienić kłamstwo na to czego naprawdę potrzebuje .. Masz już świadomość, a to już dużo może warto to wykorzystać i obserwować siebie? Zauważać moment „przed” – co czujesz, zanim powiesz coś nieprawdziwego? Pamiętaj o tym, że są sytuacje, gdy mówisz prawdę. Co wtedy Ci pomaga? Jak możesz tego więcej? Małe kroki, które jesteś w stanie zrobić już teraz.. które pozwolą Ci na uczucie jakie chcesz mieć gdy w Twoim życiu będzie mniej kłamstwa? Co bedzie inaczej, gdy tego kłamstwa nie będzie? Warto poszukać tego uczucia, które chcesz osiągnąć i szukać zachowań, których CHCESZ i które zbliżają Cię do tego uczucia, pierwsze kroki masz już za sobą, a także dużo siły by wprowadzić zmiane o czym świadczą próby szukania pomocy i starania się w przeszłości.. Z opisu widać, że próbowałaś sama, ale czujesz, że kręcisz się w kółko. Możesz to dobry moment, by poszukać pomocy terapeutycznej – nie po to, by ktoś cię „naprawił”, tylko by zamienić ten niechciany mechanizm kłamstwa, i znaleźć sposób, by żyć w zgodzie ze sobą. Wszystkiego dobrego dla Ciebie.
Ludzie zwykle kłamią, żeby chronić siebie przed czymś, co wydaje im się trudne lub zagrażające. Najczęściej stoją za tym: lęk przed reakcją drugiej osoby, obawa przed złością, oceną, odrzuceniem. Może pojawić się wstyd, gdy człowiek boi się pokazać swoją słabość, błąd czy potknięcie. Jeśli ktoś wychował się w domu, gdzie prawda była karana, może nauczyć się kłamać automatycznie. Kłamstwo bywa też próbą ucieczki od konsekwencji działań, z którymi ktoś nie potrafi sobie poradzić. Aby sobie pomóc, można spróbować zatrzymać się chwilę przed udzieleniem odpowiedzi. Tak jak Pani napisała, kłamstwa pojawiają się automatycznie. Krótka pauza na kilka sekund daje szansę, żeby świadomie wybrać prawdę, a nie nawyk. Warto też zauważyć, jakie uczucia prowadzą do kłamstwa: lęk? wstyd? obawa przed reakcją? potrzeba uniknięcia konfliktu? Można spróbować ćwiczyć małe szczerości w bezpiecznych sytuacjach. Zacząć od drobnych spraw. To wzmacnia poczucie, że można powiedzieć prawdę i nic złego się nie dzieje. Pomocne może być również nauczenie się mówienia o swoich uczuciach wprost. Czasem kłamstwo zastępuje komunikat: „boję się, że mnie odrzucisz”, „jest mi trudno”, „nie chcę konfliktu”, "nie wiem jak to zrobić". Im więcej przestrzeni na takie słowa, tym mniej potrzeby ukrywania. Proszę też pamietać, żeby dawać sobie prawo do błędu. Część osób kłamie, bo nie daje sobie prawa, żeby być niedoskonałą. Przecież każdemu zdarza się potknięcie. Polecam również spotkanie ze specjalistą. W bezpiecznych warunkach będzie Pani mogła przyjrzeć się temu mechanizmowi i wypracować nowe sposoby reagowania w trudnych dla Pani sytuacjach. Powodzenia!
Tego nie da się zatrzymać siłą woli. Skoro próbowałaś sama i wracasz do starych schematów to znaczy że potrzebujesz wsparcia z zewnątrz. Partner nie jest w stanie czuć się bezpiecznie jeśli nie wie kiedy może ci ufać. To nie znaczy że wszystko stracone ale wymaga działania. Jeśli chcesz porozmawiać o tym głębiej i zobaczyć skąd to się u ciebie bierze możesz umówić konsultację. Pomogę ci poukładać mechanizmy które teraz rządzą tobą automatycznie i wypracować nowe sposoby reagowania.
Dzień dobry. W Pani słowach widać dużo bezradności i lęku przed utratą ważnej relacji. Szczególnie trudne może być to, że zależy Pani na partnerze, dostrzega Pani konsekwencje swoich zachowań, a mimo to w podobnych sytuacjach ponownie pojawia się kłamstwo lub przemilczanie części prawdy. Samo postanowienie, że następnym razem będzie inaczej, nie zawsze wystarcza, zwłaszcza jeśli taki sposób reagowania utrwalał się przez wiele lat. Warto przyjrzeć się temu, co dzieje się bezpośrednio przed powiedzeniem nieprawdy. Kłamstwo nie zawsze wynika z chęci świadomego skrzywdzenia drugiej osoby. Czasami staje się sposobem unikania trudnych emocji, takich jak strach przed konfliktem, odrzuceniem, krytyką, rozczarowaniem partnera czy poczuciem wstydu. Może przynosić chwilową ulgę, ale później pojawia się napięcie związane z ukrywaniem prawdy, a zaufanie w relacji stopniowo słabnie. Nie oznacza to oczywiście, że każde kłamstwo ma takie samo podłoże. Aby zrozumieć Pani trudność, trzeba poznać jej historię, okoliczności i mechanizmy, które ją podtrzymują. Samo określenie tego zachowania jako nałogowego nie pozwala jeszcze ustalić rozpoznania. Dobrym początkiem pracy może być prowadzenie krótkich notatek dotyczących sytuacji, w których pojawia się nieprawda. Warto zapisywać, co się wydarzyło, czego Pani się obawiała, jakie emocje odczuwała i co chciała osiągnąć poprzez zatajenie informacji. Z czasem mogą ujawnić się powtarzające się schematy, których obecnie trudno Pani dostrzec. Pomocne może być także ćwiczenie zatrzymywania się przed odpowiedzią. Nie musi Pani reagować natychmiast. Może Pani powiedzieć, że potrzebuje chwili do namysłu albo że trudno jej o czymś mówić. Warto również uczyć się prostowania nieprawdziwych wypowiedzi, zanim pojawi się potrzeba podtrzymywania kolejnych wersji wydarzeń. Szczerość może początkowo wywoływać silny dyskomfort, ale właśnie tolerowanie tego napięcia jest ważnym elementem zmiany. Ponieważ opisuje Pani wielokrotne nieskuteczne próby samodzielnego poradzenia sobie z problemem, zachęcałabym do rozpoczęcia psychoterapii indywidualnej. Szczególnie pomocna może być praca poznawczo behawioralna lub terapia schematów, w zależności od tego, jakie mechanizmy okażą się najważniejsze. Celem terapii nie będzie jedynie powstrzymywanie kłamstw, ale również zrozumienie, dlaczego prawda w określonych sytuacjach staje się dla Pani tak trudna do wypowiedzenia. W kontekście związku warto pamiętać, że odbudowywanie zaufania wymaga czasu. Partner może odczuwać złość, rozczarowanie i niepewność, nawet jeśli Pani szczerze żałuje swojego zachowania. Nie da się odzyskać jego zaufania samymi zapewnieniami o miłości czy obietnicą, że sytuacja nigdy się nie powtórzy. Znacznie większe znaczenie mają konsekwentne działania, przyjmowanie odpowiedzialności i gotowość do pracy nad sobą. Jednocześnie warto podjąć tę pracę nie tylko po to, aby uratować związek. Niezależnie od tego, jak potoczy się Państwa relacja, umiejętność mówienia prawdy, radzenia sobie ze wstydem i brania odpowiedzialności za swoje zachowanie będzie ważna również dla Pani samej. Proszę nie traktować dotychczasowych niepowodzeń jako dowodu, że nie potrafi się Pani zmienić. Mogą one raczej wskazywać, że problem wymaga głębszego zrozumienia i odpowiednio dobranej pomocy. To, że dostrzega Pani swoje zachowanie i chce nad nim pracować, jest istotnym początkiem, ale rzeczywista zmiana będzie wymagała cierpliwości, systematyczności i uczciwości również wobec samej siebie.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym przede wszystkim, że skoro widzi Pani problem, cierpi Pani z jego powodu i próbowała Pani go samodzielnie zatrzymać, to nie traktowałabym tego jako „złego charakteru”. Bardziej wygląda to na utrwalony mechanizm, który uruchamia się szybciej niż świadoma decyzja. Nie stawiałabym też na podstawie samego opisu diagnozy „mitomanii”. W praktyce częste kłamanie lub półprawdy mogą pełnić bardzo różne funkcje: chronić przed konfliktem, wstydem, oceną, rozczarowaniem partnera, utratą kontroli albo odpowiedzialnością. Czasem jest w tym impuls: najpierw człowiek odpowiada nieprawdę, a dopiero później myśli „po co ja to powiedziałam?”. Innym razem pojawia się mechanizm: „powiem tylko część prawdy, żeby nie było problemu”, a konsekwencją staje się jeszcze większy problem. Dlatego pytanie nie powinno brzmieć wyłącznie: „Dlaczego kłamię?” ale: „Przed czym kłamstwo chroni mnie w tej konkretnej sekundzie?” Czy przed złością partnera? Wstydem? Odrzuceniem? Przyznaniem, że zrobiła Pani coś nie tak? Poczuciem, że nie spełnia Pani oczekiwań? To właśnie trzeba znaleźć. Co może Pani zacząć robić od razu 1. Nie odpowiadać natychmiast. Gdy czuje Pani napięcie, proszę nauczyć się zdania: „Chcę odpowiedzieć uczciwie, daj mi chwilę”. Kilka sekund przerwy może być kluczowe. 2. Korygować nieprawdę szybko. Jeśli kłamstwo już padło, zamiast brnąć dalej: „To, co przed chwilą powiedziałam, nie było prawdą. Zareagowałam automatycznie. Prawda jest taka…” 3. Nie zamieniać kłamstwa w półprawdę. Półprawda często służy temu samemu mechanizmowi: technicznie coś powiedziałam, ale ominęłam część, która może wywołać reakcję drugiej osoby. 4. Prowadzić zapis sytuacji. Krótko: co się wydarzyło, co Pani powiedziała, czego się Pani bała, co mogłoby się wydarzyć, gdyby powiedziała Pani prawdę. 5. Nie składać partnerowi wielkich obietnic typu „nigdy więcej nie skłamię”. Przy utrwalonym wzorcu bardziej wiarygodne jest: „Rozumiem, że nie możesz teraz ufać moim zapewnieniom. Chcę pokazywać zmianę zachowaniem, nie obietnicami.” To ostatnie jest szczególnie ważne w kryzysie związku. Bo teraz problemem jest już również zaufanie Może Pani bardzo kochać partnera, a jednocześnie on może być wyczerpany sytuacją. Miłość i zaufanie to nie to samo. Jeżeli przez dłuższy czas odkrywał nieprawdę, może reagować podejrzliwością nawet wtedy, kiedy mówi Pani prawdę. Tego nie da się naprawić jednym przeproszeniem. Zaufanie odbudowuje się poprzez wielokrotne doświadczenie zgodności słów z rzeczywistością. I ważne: proszę nie oczekiwać, że partner natychmiast wybaczy albo że terapia zagwarantuje utrzymanie związku. Pani może pracować nad sobą niezależnie od jego decyzji. Tutaj naprawdę warto rozpocząć terapię indywidualną Szukałabym psychologa lub psychoterapeuty, który będzie pracował nie tylko nad samym „zakazem kłamania”, ale nad mechanizmem leżącym pod spodem. Pomocne mogą być szczególnie CBT, terapia schematów albo podejście integratywne. Do zbadania byłyby m.in. lęk przed konfliktem, wstyd, samoocena, sposób przeżywania krytyki, impulsywność, wzorce wyniesione z domu rodzinnego oraz to, czy prawda w przeszłości wiązała się dla Pani z karą, awanturą lub odrzuceniem. Jeżeli zdarza się Pani kłamać praktycznie automatycznie w bardzo wielu obszarach życia, a dodatkowo występują znaczna impulsywność, problemy z koncentracją, gwałtowne zmiany nastroju, używanie substancji albo inne nasilone objawy, warto rozważyć również konsultację psychiatryczną. Nie dlatego, że istnieje „tabletka na kłamstwo”, lecz żeby ocenić, czy nie ma szerszego problemu wymagającego leczenia. A terapia par? Może być pomocna, ale nie zamiast Pani indywidualnej pracy. Terapia par może pomóc partnerowi powiedzieć, jak kłamstwa na niego wpłynęły, ustalić zasady odbudowywania zaufania i sprawdzić, czy oboje nadal chcecie ten związek tworzyć. Jednocześnie partner nie powinien zostać Pani policjantem, który przez całą dobę sprawdza telefon, przesłuchuje i weryfikuje każde zdanie. To nie jest zdrowy model naprawy zaufania. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z osobami, które zmagają się z nawykowym kłamaniem, półprawdami, lękiem przed konsekwencjami szczerości, wstydem oraz kryzysem zaufania w związku. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka zaczęłabym od analizy kilku ostatnich kłamstw niemal „klatka po klatce”, żeby ustalić, co dzieje się w Pani psychice tuż przed wypowiedzeniem nieprawdy. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat kłamstwa kompulsywnego, półprawd, odbudowywania zaufania oraz tego, dlaczego człowiek może kłamać nawet wtedy, kiedy bardzo nie chce stracić bliskiej osoby. Najważniejsze jest to: celem nie jest nauczenie się lepiej ukrywać kłamstwa ani nawet samo „powstrzymywanie się”. Celem jest dojście do momentu, w którym potrafi Pani znieść dyskomfort związany z powiedzeniem prawdy — nawet wtedy, kiedy prawda może wywołać złość, rozczarowanie albo trudną rozmowę.
Podobne pytania
- Dzień dobry, mam takiego kolege, który mieszka 6 km od mojej rodzimej miejscowości. Za każdym razem
Witam serdecznie. Stanęła przed mną Ciężka sytuacja. Mam w weekend urodziny i mąż zabiera mnie na w
Dzien dobry!! Jestem samotną matką niepełnosprawnego synka który jest fizycznie i umysłowo chory, k
Mój partner ogląda porno i się masturbuje nie chce się kochać bo twierdzi że to przez nasze kłótnie
Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.



