Mam zaburzenia lękowe Boję się chodzić po chodniku i po jezdni Moje nogi stają się sztywne Poruszam

Oczywiście, że jest nadzieja. Rozumiem, że zaburzenia lękowe stwierdził psychiatra, który przepisał leki - pytanie od jak dawna są przyjmowane. Być może nie rozwinęły jeszcze w pełni swojego działania (np. leki przeciwdepresyjne potrzebują na to zwykle kilku tygodni). Poza tym gorąco zachęcam do podjęcia psychoterapii. Pomoże ona poradzić sobie z napięciem i przy wsparciu terapeuty stopniowo przezwyciężyć lęk, a także zrozumieć gdzie leży jego przyczyna. Życzę powodzenia!

Witam. Również zachęcam do połączenia farmakologii z psychoterapią. Przyczyna problemu najprawdopodobniej leży w Pana/Pani historii i zapewne wynika z nagromadzonego napięcia. Dobrze poprowadzona psychoterapia pozwoli na zrozumienie przyczyn problemu oraz wyrażenie skumulowanych emocji, co w konsekwencji może doprowadzić do ustąpienia dolegliwości oraz polepszenia jakości codziennego życia. Pozdrawiam i życzę powodzenia, Angelika Urban

Naturalnie, że jest nadzieja. Ze swej strony proponuję w podobnych przypadkach hipnoterapię. Pozdrawiam i zapraszam

Dzień dobry, Zaburzenia lękowe się leczy. Najlepsze efekty uzyskuje się przy połączeniu farmakoterapii, jeśli tak zaleci lekarz, z psychoterapią. Zachęcam Panią do poszukania wsparcia terapeutycznego w tym trudnym dla Pani czasie. Pozdrawiam i życzę wszystkiego dobrego. Joanna Gorczowska

Dzień dobry. W tym przypadku warto byłoby skonsultować się z psychoterapeutą aby ocenił czy jest tutaj miejsce do Waszej pracy. Bez tego nie ma złotego środka który mógłbym polecić. Życzę wszystkiego dobrego :)

To, co Pan/Pani opisuje, jest bardzo obciążające, ale tak — jest nadzieja na poprawę. Objawy, o których mowa, często pojawiają się w nasilonych zaburzeniach lękowych. Po wykluczeniu przyczyn somatycznych, leki mogą być pomocne, ale same często nie wystarczają. W takich przypadkach kluczowe znaczenie ma psychoterapia, szczególnie praca z lękiem, ciałem i reakcjami unikania. To właśnie tam można krok po kroku odzyskiwać poczucie bezpieczeństwa i sprawczości w ruchu. Nie da się rzetelnie powiedzieć „co dokładnie robić” w jednej wiadomości — to wymaga indywidualnej oceny i spokojnej pracy w ramach sesji. Jeśli chciał(a)by Pan/Pani spróbować, zapraszam na psychoterapię. To miejsce, gdzie z takimi objawami realnie się pracuje, a nie tylko „uczy z nimi żyć”.