Mam 40 lat nigdy nie miałem dziewczyny, jedyne kontakty seksualne jakie miałem to z prostytutkami, a
Mam 40 lat nigdy nie miałem dziewczyny, jedyne kontakty seksualne jakie miałem to z prostytutkami, ale przestałem korzystać z ich usług i to był tylko rok gdy korzystałem z ich usług 6 lat temu. Jestem brzydki ( niski, mam krzywe zęby, jestem przygarbiony) na dodatek nieśmiały i małomówny. Próbowałem poznać dziewczynę przez internet, ale każda próba kończyła się odrzuceniem gdy tylko te dziewczyny prosiły o zdjęcie i je przesłałem. Nigdy nie uda mi się poznać dziewczyny i strasznie trudno jest się z tym pogodzić patrząc na życie moich kolegów. Korzystam z usług psychologa, ale nie wiele to daje czuje się jak w betonowych butach i ciężko zrobić jakikolwiek krok do przodu i co mam robić żeby zaakceptować swoją sytuacje i przestać interesować się tymi dziewczynami skoro i tak nie mam na to szans?
7 odpowiedzi
Dzień dobry, to wazne, że szuka Pan odpowiedzi na swoje pytania. Potrzebę bliskości i relacyjności możemy realizować na wiele sposobów. W kontekście radzenia sobie z samotnością kluczowe jest budowanie relacji z sobą, polubienie siebie, nauka czerpania przyjemności i rozwijania własnych zainteresowań. Nie wspomina Pan o znajomych, myślę, że to również bardzo wazny aspekt do eksploracji - jak wyglądają Pana relacje z innymi osobami? Nie możemy zagwarantować sobie bycia w związku, natomiast nie oznacza to, że to nigdy nas nie czeka. Istotna jest perspektywa, że to jedna z płaszczyzn naszego życia, a nie całe nasze życie. Pozdrawiam serdecznie
Dzień dobry, Ma Pan w głowie bardzo twardy, okrutny obraz siebie. Brzydki, niski, krzywe zęby, przygarbiony, nieśmiały, małomówny. Kiedy ktoś tak o sobie myśli latami, to nawet jedno spojrzenie od drugiej osoby może być interpretowane jako odrzucenie. Do tego dochodzi doświadczenie z portali gdzie Pan widzi że wysyła zdjęcie i po chwili cisza lub odmowa. To boli. Tylko że z tego bólu umysł uogólnia. Z kilku czy kilkunastu takich sytuacji robi się "nigdy żadna mnie nie zechce, nie mam żadnych szans." - to to błąd logicznego myślenia. To co Pan na pewno może robić, to pracować na dwóch torach. Pierwszy to wnętrze. W terapii warto przestać skupiać się wyłącznie na tym jak poznać dziewczynę, a bardziej na tym skąd się wziął ten bezlitosny głos w Panu, który ciągle powtarza że jest Pan brzydki, beznadziejny, że nie ma Pan prawa być dla kogoś ważny. Bardzo dobrze w takich tematach sprawdza się terapia schematów albo terapia poznawczo behawioralna zajmująca się wstydem, niską samooceną i lękiem przed odrzuceniem. Drugi tor to realne, małe zmiany na zewnątrz. Nie chodzi o to żeby nagle stać się przebojowym podrywaczem, tylko o to żeby wyjść o centymetr poza obecną strefę komfortu. Można krok po kroku zadbać o rzeczy, które są obiektywnie modyfikowalne. Podsumowując. Nie, nie jest Pan skazany na samotność, ale też nie ma prostego przepisu który zmieni Pana życie w trzy tygodnie. Da się natomiast pracować nad tym żeby nie czuł się Pan jak w "betonowych butach", żeby w głowie było mniej okrucieństwa wobec siebie, a w życiu trochę więcej realnych kontaktów z ludźmi.
Rozumiem, jak bardzo boli Pana porównywanie się i odrzucenia po wysłaniu zdjęcia, za tym często kryj się wstyd, który każe patrzeć na siebie przez pryzmat najostrzejszych ocen. Widzę też Pana siłę: skończył Pan z płatnym seksem, szuka Pan pomocy i pisze wprost o tym, co najtrudniejsze - walczy Pan z bezradnością i próbuje zmienić stare schematy. Warto zastanowić się skąd bierze się przekonanie, że nie ma Pan szans? Jak wstyd oraz lęk przed bliskością wpływają na Pana wybory i wycofywanie się? Ważna jest też rezygnacja, która podszyta złością: gdy myśli Pan, że i tak się nie uda, ciało robi się ciężkie i bezradne - można poeksplorować, przed czym to Pana chroni i co za tym stoi. Ważne są realne zmiany w obszarach, na które ma Pan wpływ: zadbana prezencja, zdjęcia zrobione przez kogoś życzliwego, aktywności w grupach, gdzie liczy się wspólne działanie, a nie pierwsze wrażenie z fotografii. Celem nie jest przestać interesować się kobietami, tylko odzyskać ciekawość relacji i zgodę na stopniowe próby otwierania się mimo lęku. To proces, który bywa wolny, ale możliwy. Pozdrawiam serdecznie. Monika Bała
Dziękuję Ci za szczerość. Opisujesz sytuację, która niesie ze sobą ogromny ciężar emocjonalny: samotność, odrzucenie, porównywanie się z innymi, poczucie beznadziei i wstydu. To bardzo trudne doświadczenia — nic dziwnego, że czujesz się jak „w betonowych butach”.Nie jesteś brzydki dlatego, że coś jest z Tobą „nie tak”. Jesteś człowiekiem z historią, który: czuje samotność, ma niskie poczucie własnej wartości, był odrzucany, ma trudność w kontakcie z ludźmi, boi się oceny, pragnie bliskości. To są ludzkie potrzeby, a nie powody do wstydu.Twój wygląd nie jest problemem sam w sobie — problemem jest to, jak go postrzegasz Nie mówię tu motywacyjnych sloganów typu „każdy jest piękny”. Chodzi o coś innego: To nie wygląd blokuje Cię najbardziej, tylko przekonanie „i tak jestem bez szans”. Przykład: Są mężczyźni niscy, z krzywymi zębami, małomówni — i mają partnerki. Co ich różni? Nie wygląd. Tylko sposób, w jaki myślą o sobie i jak budują relacje. Twoje „betonowe buty” to: perfekcjonizm („jak nie jestem idealny, nikt mnie nie zechce”), lęk przed oceną, przyklejona etykieta „brzydal”, doświadczenia odrzucenia, zamknięcie się w sobie, strach, że znowu zaboli. To jest do przepracowania — i to właśnie robi terapia.Internetowe randki są najgorsze dla osób nieśmiałych i niepewnych wyglądu Warto to sobie wprost powiedzieć: online dating jest brutalny. Działa jak katalog. Ludzie oceniają w 2 sekundy. To nie jest środowisko, w którym Twoje mocne strony mają szansę się pokazać. W internecie zostają Ci „punkty za zdjęcie”. A Ty masz kompetencje, które nie mieszczą się w zdjęciu: wrażliwość, lojalność, głębię, stabilność emocjonalną, zdolność do zaangażowania. To są rzeczy, które realnie budują związki — ale w aplikacjach ich nie widać.Masz w sobie dużo wartości, tylko nie dajesz jej dojść do głosu Twój problem to nie brak szans. Twój problem to brak dostępu do środowisk, w których mógłbyś zabłysnąć jako osoba, a nie „zdjęcie”. Są kobiety, które szukają: spokoju zamiast popisu, bezpieczeństwa zamiast dominacji, empatii zamiast gadulstwa. Ale one nie zobaczą tego na pierwszym zdjęciu. Zachęcam do podjęcia terapii by móc odnaleźć radość życia.
Dzień dobry, Zacznę od Pana pytania, bo zasługuje na uczciwą odpowiedź: jak przestać się interesować kobietami, skoro i tak nie ma Pan szans. Nie da się. I nie dlatego, że brakuje Panu siły woli — tylko dlatego, że potrzeba bliskości nie jest zainteresowaniem, które można odłożyć. Jest jedną z podstawowych potrzeb człowieka, podobnie jak sen czy jedzenie. Można ją tłumić, ale wtedy odzywa się jako smutek, pustka albo poczucie bezsensu. Więc to, o co Pan prosi, jest niewykonalne — mówię to wprost, żeby nie próbował Pan czegoś, co z góry skazuje na porażkę i dokłada poczucie, że znowu się nie udało. Teraz o Pana wniosku, bo on jest sednem sprawy. Pisze Pan: jestem brzydki, więc nigdy mi się nie uda. To brzmi jak logika, ale nią nie jest. Proszę spojrzeć na własne otoczenie — na ludzi w związkach. Bardzo wielu z nich nie jest wysokich, ma krzywe zęby, garbi się. To nie są cechy, które wykluczają z relacji, choć w Pana wewnętrznym równaniu stały się wyrokiem. Nie napiszę, że wygląd nie ma znaczenia — ma, zwłaszcza na etapie zdjęcia w aplikacji. Ale ma znaczenie filtrujące, nie wykluczające. To duża różnica: część osób odpadnie, a część nie. Pana wniosek brzmi tak, jakby ta druga grupa nie istniała. I tu jest coś, o czym warto wiedzieć: to przekonanie potem samo się potwierdza. Kiedy człowiek jest pewien, że i tak zostanie odrzucony, wchodzi w kontakt spięty, wycofany, gotowy na odmowę — a to widać. Nie dlatego, że jest z nim coś nie tak, tylko dlatego, że układ nerwowy w trybie obronnym odbiera swobodę i lekkość. Pisze Pan, że jest nieśmiały i małomówny. Bardzo możliwe, że to nie cecha charakteru, tylko skutek wieloletniego oczekiwania na odrzucenie. Teraz najważniejsze praktycznie: pisze Pan, że korzysta z pomocy psychologa, ale niewiele to daje i czuje się Pan „jak w betonowych butach". To zdanie jest cenne i chcę, żeby zabrał je Pan na kolejne spotkanie. Warto powiedzieć wprost: „Mam poczucie, że stoję w miejscu. Potrzebuję bardziej konkretnej pracy nad samotnością, wstydem, obrazem siebie i realnymi krokami w relacjach." To nie jest atak na terapeutę — to jeden z ważniejszych tematów, jakie można w gabinecie poruszyć. Czasem okazuje się, że praca idzie obok głównego problemu i wystarczy ją przekierować; czasem, że potrzebny jest ktoś pracujący konkretnie z lękiem społecznym. Ale trzeba to powiedzieć głośno, bo terapeuta tego nie zgadnie. Warto też rozważyć terapię grupową albo warsztaty umiejętności społecznych. Przy nieśmiałości sama rozmowa jeden na jeden często nie wystarcza — potrzebne bywa nowe doświadczenie bycia wśród ludzi, mówienia i bycia widzianym w bezpiecznych warunkach. Równolegle można pracować nad rzeczami bardzo praktycznymi: postawą ciała, aktywnością fizyczną, stylem, zdjęciami, leczeniem zębów, jeśli jest taka możliwość. Nie dlatego, że musi Pan stać się kimś innym, żeby zasłużyć na relację — tylko dlatego, że dbanie o siebie przywraca poczucie wpływu, którego teraz Panu brakuje. To są rzeczy, na które ma Pan realny wpływ, w odróżnieniu od cudzych reakcji. Jedna uwaga o aplikacjach: wysyła Pan zdjęcie i dostaje odmowę — to boli, ale aplikacje randkowe są brutalnie oparte na jednym kadrze. Odmowa tam nie mówi o Panu jako człowieku, mówi tylko tyle, że w tym formacie decyduje fotografia. Wiele osób, którym nie idzie online, radzi sobie znacznie lepiej tam, gdzie ludzie poznają się stopniowo — na wspólnych zajęciach, kursach, w wolontariacie. Tam pracuje na Pana coś więcej niż zdjęcie. Ważne jest też, żeby całe życie nie sprowadziło się do pytania „czy kobieta mnie wybierze". To pytanie jest dla Pana bardzo ważne, ale jeśli stanie się jedyną miarą wartości, każde niepowodzenie będzie bolało podwójnie. I jeszcze jedno: „betonowe buty" brzmią jak brak energii i poczucie beznadziei. Jeśli utrzymuje się to od dłuższego czasu, warto poruszyć to z terapeutą albo skonsultować z psychiatrą — nie dlatego, że coś jest z Panem nie tak, tylko dlatego, że wieloletnia samotność potrafi bardzo obciążyć psychikę. Nie prosi Pan o pomoc w rezygnacji. Prosi Pan o ulgę w bólu — i to jest coś zupełnie innego, i to jest do zrobienia. Ale ulga nie przyjdzie przez wygaszenie pragnienia. Przyjdzie przez zajęcie się przekonaniem, że jest Pan wykluczony z góry. Czterdzieści lat to nie koniec. To bardzo dużo bólu, który Pan już poniósł — i wciąż otwarta sprawa. Serdecznie pozdrawiam.
Dzień dobry. W Pana wypowiedzi wyczuwam bardzo dużo samotności, rozczarowania i bólu związanego z wieloletnim doświadczaniem odrzucenia. Rozumiem, że po kolejnych nieudanych próbach nawiązania relacji może pojawiać się przekonanie, że nic już się nie zmieni. Szczególnie trudne może być obserwowanie znajomych, którzy mają partnerki i budują związki, podczas gdy Pan nadal czuje się pozbawiony takiej możliwości. Chciałabym jednak zwrócić uwagę na ważną różnicę między stwierdzeniem „do tej pory nie udało mi się stworzyć związku” a „nigdy nie uda mi się stworzyć związku”. Pierwsze opisuje Pana dotychczasowe doświadczenia, drugie jest przewidywaniem przyszłości, którego nie możemy uznać za pewnik. Rozumiem, że obecnie może Pan nie dostrzegać żadnych szans, ale odczuwanie beznadziejności nie oznacza, że przyszłość została już przesądzona. Pisze Pan o sobie bardzo surowo, określając się jako osobę brzydką, nieśmiałą i małomówną. Wygląd rzeczywiście może mieć znaczenie w nawiązywaniu znajomości, szczególnie przez internet, gdzie pierwsza ocena często opiera się na zdjęciu. Nie chciałabym więc przekonywać Pana, że wygląd zupełnie się nie liczy. Jednocześnie atrakcyjność nie jest wyłącznie kwestią wzrostu, uzębienia czy sylwetki. W budowaniu bliskiej relacji znaczenie mają również poczucie bezpieczeństwa, sposób komunikacji, wzajemna sympatia, zainteresowania i emocjonalna dostępność. Zastanowiłabym się również, czy za potrzebą całkowitego zrezygnowania z zainteresowania kobietami nie kryje się przede wszystkim chęć ochronienia siebie przed kolejnym odrzuceniem. To zrozumiały mechanizm. Kiedy wielokrotnie doświadczamy czegoś bolesnego, zaczynamy unikać sytuacji, które mogłyby ponownie wywołać cierpienie. Problem polega na tym, że próba całkowitego wyeliminowania potrzeby bliskości może być równie trudna jak samo doświadczanie samotności. Nie musi Pan rezygnować z pragnienia związku, żeby nauczyć się lepiej funkcjonować bez partnerki. Wspomina Pan, że korzysta z pomocy psychologa, ale nie widzi większych efektów. Zachęcałabym, aby powiedział Pan o tym wprost podczas kolejnego spotkania. Warto wspólnie przyjrzeć się temu, nad czym konkretnie pracujecie i jakie zmiany miałyby świadczyć o poprawie. Być może potrzebuje Pan bardziej uporządkowanej psychoterapii ukierunkowanej na niską samoocenę, lęk przed odrzuceniem, trudności społeczne oraz utrwalone negatywne przekonania o sobie. Jeżeli dotychczasowa forma pomocy nie przynosi rezultatów, można rozważyć zmianę sposobu pracy lub specjalisty. Warto również ocenić, czy nie występują u Pana objawy depresyjne, szczególnie jeśli poczuciu beznadziejności towarzyszy utrata zainteresowań, obniżony nastrój czy brak energii. Na ten moment proponowałabym, aby nie stawiał Pan sobie celu „muszę znaleźć partnerkę” ani „muszę przestać interesować się kobietami”. Oba mogą wywoływać dużą presję. Znacznie bardziej pomocne może być stopniowe budowanie życia, w którym poczucie własnej wartości nie zależy wyłącznie od zainteresowania ze strony kobiet. Warto rozwijać kontakty społeczne, zainteresowania i aktywności, które dają Panu satysfakcję, nawet jeśli początkowo nie prowadzą do romantycznej znajomości. Nieśmiałość i trudności w rozmowie również można stopniowo oswajać, bez konieczności natychmiastowego podejmowania prób randkowania. Proszę też pamiętać, że ma Pan prawo zadbać o te aspekty wyglądu, które są dla Pana źródłem dyskomfortu, jeśli ma Pan taką możliwość i potrzebę. Nie po to, aby zasłużyć na czyjeś zainteresowanie, ale żeby samemu poczuć się lepiej we własnym ciele. Najważniejsze jest jednak to, aby nie utożsamiał Pan braku doświadczeń w związkach z własną wartością jako człowieka. To, że ma Pan 40 lat i nie był dotąd w relacji, nie oznacza, że jest Pan mniej wartościowy, gorszy czy niezdolny do bliskości.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że największym problemem w Pana wiadomości nie jest nawet sam brak związku, tylko wniosek, który Pan z tego wyciągnął: „jestem brzydki, więc nie mam żadnych szans i muszę nauczyć się nie potrzebować kobiet”. To brzmi bardziej jak wynik wielu lat odrzucenia, wstydu i porównywania się z innymi niż jak obiektywna prognoza Pana przyszłości. Nie będę Panu mówić: „na pewno kogoś Pan znajdzie”, bo tego nikt nie może obiecać. Ale równie nieuprawnione jest zdanie: „Nigdy nikogo nie znajdę.” Ma Pan dowód na to, że dotychczas nie udało się stworzyć związku. Nie ma Pan dowodu na całe przyszłe życie. Nie próbowałabym „przestać interesować się kobietami” Potrzeby bliskości, seksualności, bycia ważnym dla drugiego człowieka nie da się zwykle wyłączyć decyzją. Im bardziej będzie Pan sobie mówił: „nie wolno mi tego chcieć”, tym bardziej prawdopodobnie będzie Pan odczuwał brak. Zdrowszym celem jest: „Chciałbym związku, ale moje życie nie może być zawieszone do czasu, aż go znajdę.” To jest akceptacja. Rezygnacja brzmi: „dla mnie już wszystko skończone”. Akceptacja: „dzisiaj jestem sam. To mnie boli. Nie wiem, czy i kiedy się to zmieni, ale nadal mogę budować dobre życie i pracować nad tym, na co mam wpływ.” Wygląd ma znaczenie w randkowaniu — ale nie w sposób zero-jedynkowy Nie będę też udawać, że wygląd nie ma żadnego znaczenia. Szczególnie w aplikacjach randkowych pierwsze kilka sekund rzeczywiście jest bardzo wizualne. Ale pomiędzy: „nie jestem konwencjonalnie atrakcyjny” a: „żadna kobieta nie może być mną zainteresowana” jest ogromna różnica. Niski wzrost jest cechą, której Pan nie zmieni. Natomiast krzywe zęby, postawa, sposób ubierania, fryzura, kondycja fizyczna czy jakość zdjęć to rzeczy, które można zmieniać, jeśli Pan tego chce. Nie po to, żeby „zasłużyć na kobietę”, tylko żeby lepiej czuć się z własnym ciałem i zwiększyć swoje możliwości. Przygarbiona postawa może być także kwestią napięcia, nawyku albo problemu fizjoterapeutycznego. Zęby można skonsultować stomatologicznie lub ortodontycznie. Dobre, naturalne zdjęcia potrafią też bardzo zmienić odbiór profilu. Nie traktowałabym więc obecnego zdjęcia jako testu: „wysłałem fotografię → odrzuciła → obiektywnie jestem bez szans”. Internet może być dla Pana szczególnie brutalnym środowiskiem Jeżeli jest Pan nieśmiały i małomówny, aplikacje randkowe mogą eksponować właśnie te elementy, które są dla Pana najtrudniejsze: zdjęcie, szybka ocena, konkurencję, krótkie rozmowy, częste odrzucenia. A nie pokazują: poczucia humoru, życzliwości, sposobu zachowania, tego, czy ktoś dobrze czuje się w Pana obecności, charakteru poznawanego przez kilka tygodni. Dlatego nie opierałabym całego życia uczuciowego wyłącznie na randkowaniu online. Bardziej pracowałabym nad umiejętnością budowania kontaktu Nie zaczynałabym od zadania: „muszę znaleźć dziewczynę”. To jest ogromna presja. Najpierw: rozmowy z ludźmi, utrzymywanie kontaktu, inicjowanie prostych spotkań, większa swoboda społeczna, budowanie znajomości z kobietami bez natychmiastowego pytania: „czy ona będzie moją partnerką?”. Jeżeli jest Pan bardzo nieśmiały, można to trenować stopniowo. Na przykład zamiast celu: „poderwać kobietę”, cel: „przez pięć minut porozmawiać z nową osobą i nie oceniać później przez godzinę każdego swojego zdania”. To jest konkretny trening. Zwróciłabym też uwagę na Pana samoocenę Jeżeli przed spotkaniem już Pan myśli: „jestem brzydki, niski, nudny i ona zaraz mnie odrzuci”, to prawdopodobnie zachowanie zaczyna to odzwierciedlać: mniej kontaktu wzrokowego, zamknięta postawa, krótkie odpowiedzi, napięcie, wycofanie. Druga osoba może wtedy pomyśleć: „chyba nie jest zainteresowany” albo: „nie czuję kontaktu”. I tworzy się błędne koło: niska samoocena → wycofanie → trudniejszy kontakt → odrzucenie → jeszcze niższa samoocena. To jest mechanizm, z którym można pracować. Jeżeli psychoterapia „niewiele daje”, warto o tym powiedzieć psychologowi Nie ciągnęłabym miesiącami terapii tylko dlatego, że „tak trzeba”. Powiedziałabym wprost: „Mam poczucie, że stoję w miejscu. Czuję się jak w betonowych butach. Potrzebuję konkretnego planu, co mamy zmienić i po czym poznamy postęp.” Dobrze byłoby ustalić mierzalne cele, np.: mniej unikania ludzi, więcej sytuacji społecznych, zmniejszenie przekonania „jestem bez szans”, pracę nad wstydem związanym z brakiem doświadczenia, naukę rozpoczynania rozmów, pracę z odrzuceniem. Jeżeli terapeuta pracuje głównie poprzez rozmowę, a Pan potrzebuje bardziej konkretnej struktury, warto rozważyć CBT, terapię schematów albo podejście integratywne z elementami treningu społecznego. I jeszcze jedna bardzo ważna kwestia To, co Pan opisuje, może również przypominać obniżony nastrój lub depresyjne poczucie beznadziei. Jeżeli poza samotnością pojawiły się: utrata przyjemności z innych rzeczy, problemy ze snem, brak energii, wycofanie, ciągłe poczucie bezwartościowości, myśli, że życie nie ma sensu, warto pomyśleć również o konsultacji psychiatrycznej. Jeżeli pojawią się myśli o śmierci lub zrobieniu sobie krzywdy, proszę nie traktować ich jako „logicznego skutku samotności”, tylko jako sygnał wymagający pilnej pomocy. A co z porównywaniem się do kolegów? To prawdopodobnie bardzo Pana dobija. Widząc kolegę z partnerką, mózg nie mówi: „on ma inną historię życia”. Mówi: „on wygrał, ja przegrałem”. A ludzkiego życia nie da się uczciwie porównywać w taki sposób. Może Pan mieć dzisiaj mniej doświadczeń romantycznych niż inni, ale nie oznacza to, że jako człowiek jest Pan „gorszą wersją mężczyzny”. Tak samo fakt, że korzystał Pan kiedyś z usług seksualnych, nie przekreśla możliwości późniejszej relacji. To część Pana historii, nie definicja Pana osoby. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z samotnością, niską samooceną, lękiem społecznym, wstydem związanym z brakiem doświadczenia partnerskiego, trudnościami w budowaniu relacji i depresyjnym poczuciem beznadziei. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka w Pana przypadku nie stawiałabym celu: „pogodzić się, że zawsze będę sam”. Bardziej: zbudować życie, które ma wartość także bez związku, a jednocześnie zwiększać realne możliwości poznania kogoś bez traktowania każdego odrzucenia jak wyroku na całe życie. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące samotności po 30. i 40. roku życia, braku doświadczenia w związkach, lęku przed kobietami, samooceny mężczyzn, odrzucenia i budowania relacji od podstaw. Najważniejsze zdanie: nie musi Pan wybierać między obsesyjnym poszukiwaniem partnerki a całkowitą rezygnacją z miłości. Można chcieć związku i jednocześnie przestać uzależniać od niego wartość całego swojego życia.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


