Mam 33 lata. Od około 3 lat mieszkam z moją partnerką, która ma 25 lat. Jesteśmy w stabilnym, długot
3
odpowiedzi
Mam 33 lata. Od około 3 lat mieszkam z moją partnerką, która ma 25 lat. Jesteśmy w stabilnym, długoterminowym związku, mamy wspólne życie, codzienność, plany, dobre relacje z rodzinami. Z zewnątrz wszystko wygląda „poukładanie”. Jednocześnie od pewnego czasu odczuwam coraz silniejszą presję z jej strony dotyczącą dalszego zaangażowania: ślubu, dzieci, długofalowych deklaracji. Ona jasno mówi, że wie, czego chce, a ja coraz częściej mam poczucie, że nie jestem w stanie odpowiedzieć na te oczekiwania z taką samą pewnością.
Kilka lat temu, zanim poznałem obecną partnerkę, miałem krótką, intensywną relację z inną kobietą. Spotkaliśmy się kilka razy, było między nami silne przyciąganie, bliskość i poczucie „niedokończenia”. Ta relacja zakończyła się nagle – zostałem bez wyjaśnienia, co bardzo mnie wtedy dotknęło. W tamtym okresie przechodziłem trudniejszy moment w życiu i szybko wszedłem w obecny związek, który dał mi stabilność i poczucie bezpieczeństwa.
Kilka miesięcy temu ten temat wrócił. Odnowiłem kontakt z tą kobietą z przeszłości (ma obecnie 27 lat). Zaczęliśmy rozmawiać, spotkaliśmy się raz na kawie. Ona widziała mnie w towarzystwie mojej partnerki i prawdopodobnie domyśla się, że jestem w związku. Między nami pojawił się flirt, napięcie, silne emocje. Zauważyłem, że ten kontakt bardzo mnie porusza – uruchamia pożądanie, ciekawość, energię, ale też niepokój.
Paradoksalnie, im bardziej ten drugi kontakt się ożywia, tym mocniej uświadamiam sobie, że nie chcę stracić obecnej partnerki i życia, które razem zbudowaliśmy. Czuję jednak wewnętrzny konflikt: z jednej strony stabilność, bezpieczeństwo i realna relacja, z drugiej – silne emocje, niedomknięta przeszłość i poczucie, że „coś mnie ciągnie”, choć nie wiem dokładnie dokąd.
Towarzyszy mi poczucie winy, lęk przed zranieniem kogokolwiek oraz obawa, że moje wahanie nie wynika z realnej potrzeby zmiany, lecz z mechanizmów psychologicznych: lęku przed trwałym zobowiązaniem, presji wieku, potrzeby potwierdzenia własnej atrakcyjności, ucieczki przed odpowiedzialnością lub fascynacji nowością i intensywnością emocji. Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że druga kobieta – będąc w swoim wieku – może oczekiwać czegoś poważniejszego, nawet jeśli nigdy nie zostało to wprost nazwane.
Nie chcę podejmować decyzji impulsywnie ani żyć w podwójnej grze. Chciałbym zrozumieć, co tak naprawdę mną kieruje i jaką decyzję powinienem podjąć, aby była dojrzała i uczciwa – przede wszystkim wobec siebie, ale też wobec innych.
Moje pytanie brzmi:
jak odróżnić autentyczną potrzebę zmiany relacji lub zakończenia obecnego związku od mechanizmów takich jak lęk przed zaangażowaniem, presja wieku, potrzeba walidacji czy nierozliczona przeszłość, aby móc podjąć świadomą i odpowiedzialną decyzję?
Kilka lat temu, zanim poznałem obecną partnerkę, miałem krótką, intensywną relację z inną kobietą. Spotkaliśmy się kilka razy, było między nami silne przyciąganie, bliskość i poczucie „niedokończenia”. Ta relacja zakończyła się nagle – zostałem bez wyjaśnienia, co bardzo mnie wtedy dotknęło. W tamtym okresie przechodziłem trudniejszy moment w życiu i szybko wszedłem w obecny związek, który dał mi stabilność i poczucie bezpieczeństwa.
Kilka miesięcy temu ten temat wrócił. Odnowiłem kontakt z tą kobietą z przeszłości (ma obecnie 27 lat). Zaczęliśmy rozmawiać, spotkaliśmy się raz na kawie. Ona widziała mnie w towarzystwie mojej partnerki i prawdopodobnie domyśla się, że jestem w związku. Między nami pojawił się flirt, napięcie, silne emocje. Zauważyłem, że ten kontakt bardzo mnie porusza – uruchamia pożądanie, ciekawość, energię, ale też niepokój.
Paradoksalnie, im bardziej ten drugi kontakt się ożywia, tym mocniej uświadamiam sobie, że nie chcę stracić obecnej partnerki i życia, które razem zbudowaliśmy. Czuję jednak wewnętrzny konflikt: z jednej strony stabilność, bezpieczeństwo i realna relacja, z drugiej – silne emocje, niedomknięta przeszłość i poczucie, że „coś mnie ciągnie”, choć nie wiem dokładnie dokąd.
Towarzyszy mi poczucie winy, lęk przed zranieniem kogokolwiek oraz obawa, że moje wahanie nie wynika z realnej potrzeby zmiany, lecz z mechanizmów psychologicznych: lęku przed trwałym zobowiązaniem, presji wieku, potrzeby potwierdzenia własnej atrakcyjności, ucieczki przed odpowiedzialnością lub fascynacji nowością i intensywnością emocji. Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że druga kobieta – będąc w swoim wieku – może oczekiwać czegoś poważniejszego, nawet jeśli nigdy nie zostało to wprost nazwane.
Nie chcę podejmować decyzji impulsywnie ani żyć w podwójnej grze. Chciałbym zrozumieć, co tak naprawdę mną kieruje i jaką decyzję powinienem podjąć, aby była dojrzała i uczciwa – przede wszystkim wobec siebie, ale też wobec innych.
Moje pytanie brzmi:
jak odróżnić autentyczną potrzebę zmiany relacji lub zakończenia obecnego związku od mechanizmów takich jak lęk przed zaangażowaniem, presja wieku, potrzeba walidacji czy nierozliczona przeszłość, aby móc podjąć świadomą i odpowiedzialną decyzję?
Dzień dobry. Z opisu nie da się poznać całej sytuacji. Bazując jednak na tym, co Pan napisał, to Pana obecna partnerka zachowuje się dojrzale i odpowiedzialnie, a Pan nie. Raz: spotkanie, flirt, kontakt z byłą partnerką – nazywając rzeczy po imieniu – jest zwykłą zdradą emocjonalną obecnej partnerki. Być może Pana partnerka uważa inaczej – może Pan z nią o tym porozmawiać, świadom potencjalnych konsekwencji, oczywiście. Co do Pana potrzeb i tego „przyciągania”, to jest kwestia do pracy w gabinecie psychologicznym. Nie będę diagnozował na podstawie opisu, ale mam pewne hipotezy. Proszę się nie czuć obrażonym, za dość ostry ton wypowiedzi, ale uznałem że jest potrzebny. Życzę odkrycia szybciej niż później, prawdy o sobie, i dokonania dobrych dla Pana wyborów. pozdrawiam :)
Uzyskaj odpowiedzi dzięki konsultacji online
Jeśli potrzebujesz specjalistycznej porady, umów konsultację online. Otrzymasz wszystkie odpowiedzi bez wychodzenia z domu.
Pokaż specjalistów Jak to działa?
Dzien dobry. Dobrze mi się czyta to o czym Pan pisze... choć to oczywiście trudna sytuacja mam wrażenie że wykazuje sie Pan refleksyjnością i wglądem w to co moze się dziać. Niestety myślę że nie ma tutaj prostej odpowiedzi. Ja stoje na stanowisku że trwałość i szczęście w danym związku jest zawsze wynikiem świadomej decyzji i wyboru, że stawiamy na relację z tą konkretną osobą każdego kolejnego dnia, zwłaszcza w sytuacjach zewnetrznych "pokus". Kiedyś pewne decyzje i kolejność procesu byly zewnętrznie podyktowane zewnętrznymi oczekiwaniami społecznymi. Kolejne decyzje i progres były równiez pewnego rodzaju rytuałami przejścia które włączały nas do kolejnych grup i pozwalały na emocjonalne dojrzewanie zarówno indywidualne jak i społeczne. Teraz jesteśmy tego w przeważającej mierze pozbawieni co daje jedynie pozorną wolność moim zdaniem. Ważną częścią dojrzewania na swojej drodze jest rozwijanie umiejętności godzenia się na ambiwalencję w naszym życiu czyli właśnie pomieszczanie sprzeczności właśnych potrzeb lub uczuć bez tego że blokuje to umiejętność podejmowania decyzji która jest nam potrzebna żeby żyć dalej zgodnie z naszymi wartościami... prawdopodobnie proces terapeutyczny mógłby Panu pomóc przyjrzeć się temu co dzieje się w tej sytuacji z Panem, być może co Pana blokuje przed podjęciem kolejnych decyzji o zaangażowaniu. Może co Pan powtarza z historii swojej rodziny lub czego chce Pan uniknąć... Pozdrawiam serdecznie i życzę spokoju w nowym roku :)
To bardzo dojrzałe i uczciwe pytanie. Opisuje Pan nie romans, lecz konflikt wewnętrzny na progu poważnych decyzji życiowych. To ważne rozróżnienie.
Poniżej kilka kryteriów, które pomagają odróżnić realną potrzebę zmiany od mechanizmów obronnych:
1. Sprawdź źródło napięcia
Zadaj sobie kluczowe pytanie:
Czy moje wahanie dotyczy tej konkretnej relacji, czy samego zobowiązania (ślub, dzieci, „na zawsze”)?
Jeśli niepewność nasila się głównie przy rozmowach o przyszłych zobowiązaniach → to częściej lęk przed zamknięciem wyboru, nie brak miłości.
Jeśli czujesz pustkę, dystans, brak więzi nawet bez tej presji → to może być sygnał realnego kryzysu relacji.
2. Oddziel „intensywność” od „jakości”
Relacja z kobietą z przeszłości uruchamia emocje, fantazję i niedomknięcie. To naturalne, że jest silniejsza emocjonalnie – bo nie została zweryfikowana przez codzienność, odpowiedzialność i trud.
Intensywność ≠ głębokość ≠ trwałość.
Zapytaj siebie:
Czy tęsknię za nią – czy za wersją siebie, który był wolniejszy, mniej odpowiedzialny, bardziej „w możliwości”?
3. Test bezpiecznej decyzji
Wyobraź sobie dwa scenariusze (bez oceniania):
Zostaję w obecnym związku, ale bez przymusu szybkich decyzji – pracujemy nad relacją, komunikacją, presją.
Zaczynam od zera z kimś innym, bez gwarancji stabilności, za to z intensywnością.
Nie pytaj: „co jest bardziej ekscytujące?”, tylko:
w którym scenariuszu jestem bardziej sobą za 5–10 lat?
4. Bardzo ważne: zatrzymanie podwójnej gry
Dopóki podsycany jest drugi kontakt, nie da się podjąć uczciwej decyzji – emocje będą zafałszowane. Dojrzałość w tym momencie to:
postawienie granicy tej relacji z przeszłości,
danie sobie przestrzeni na decyzję bez „dopaminy z zewnątrz”.
5. To nie jest decyzja „zostać czy odejść”
To decyzja:
czy uciekam przed lękiem, czy wybieram (albo rezygnuję) świadomie.
I tu najuczciwsza odpowiedź:
Ten dylemat najlepiej przepracować w terapii indywidualnej. Nie po to, by ktoś powiedział, co robić, ale by:
odróżnić lęk od potrzeby,
zrozumieć swój styl przywiązania,
nie skrzywdzić ani siebie, ani innych decyzją podjętą z chaosu.
Na koniec jedno zdanie, które warto zapamiętać:
Dojrzałość nie polega na tym, że nie mamy wątpliwości.
Tylko na tym, że nie pozwalamy im rządzić nami w ukryciu.
Jeśli chce Pan, mogę pomóc:
przygotować się do pierwszej sesji terapeutycznej,
uporządkować rozmowę z partnerką bez eskalowania lęku,
albo pogłębić rozróżnienie: lęk przed zobowiązaniem vs realne wypalenie relacji.
Poniżej kilka kryteriów, które pomagają odróżnić realną potrzebę zmiany od mechanizmów obronnych:
1. Sprawdź źródło napięcia
Zadaj sobie kluczowe pytanie:
Czy moje wahanie dotyczy tej konkretnej relacji, czy samego zobowiązania (ślub, dzieci, „na zawsze”)?
Jeśli niepewność nasila się głównie przy rozmowach o przyszłych zobowiązaniach → to częściej lęk przed zamknięciem wyboru, nie brak miłości.
Jeśli czujesz pustkę, dystans, brak więzi nawet bez tej presji → to może być sygnał realnego kryzysu relacji.
2. Oddziel „intensywność” od „jakości”
Relacja z kobietą z przeszłości uruchamia emocje, fantazję i niedomknięcie. To naturalne, że jest silniejsza emocjonalnie – bo nie została zweryfikowana przez codzienność, odpowiedzialność i trud.
Intensywność ≠ głębokość ≠ trwałość.
Zapytaj siebie:
Czy tęsknię za nią – czy za wersją siebie, który był wolniejszy, mniej odpowiedzialny, bardziej „w możliwości”?
3. Test bezpiecznej decyzji
Wyobraź sobie dwa scenariusze (bez oceniania):
Zostaję w obecnym związku, ale bez przymusu szybkich decyzji – pracujemy nad relacją, komunikacją, presją.
Zaczynam od zera z kimś innym, bez gwarancji stabilności, za to z intensywnością.
Nie pytaj: „co jest bardziej ekscytujące?”, tylko:
w którym scenariuszu jestem bardziej sobą za 5–10 lat?
4. Bardzo ważne: zatrzymanie podwójnej gry
Dopóki podsycany jest drugi kontakt, nie da się podjąć uczciwej decyzji – emocje będą zafałszowane. Dojrzałość w tym momencie to:
postawienie granicy tej relacji z przeszłości,
danie sobie przestrzeni na decyzję bez „dopaminy z zewnątrz”.
5. To nie jest decyzja „zostać czy odejść”
To decyzja:
czy uciekam przed lękiem, czy wybieram (albo rezygnuję) świadomie.
I tu najuczciwsza odpowiedź:
Ten dylemat najlepiej przepracować w terapii indywidualnej. Nie po to, by ktoś powiedział, co robić, ale by:
odróżnić lęk od potrzeby,
zrozumieć swój styl przywiązania,
nie skrzywdzić ani siebie, ani innych decyzją podjętą z chaosu.
Na koniec jedno zdanie, które warto zapamiętać:
Dojrzałość nie polega na tym, że nie mamy wątpliwości.
Tylko na tym, że nie pozwalamy im rządzić nami w ukryciu.
Jeśli chce Pan, mogę pomóc:
przygotować się do pierwszej sesji terapeutycznej,
uporządkować rozmowę z partnerką bez eskalowania lęku,
albo pogłębić rozróżnienie: lęk przed zobowiązaniem vs realne wypalenie relacji.
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.