Mam 33 lata. Od około 3 lat mieszkam z moją partnerką, która ma 25 lat. Jesteśmy w stabilnym, długot

Mam 33 lata. Od około 3 lat mieszkam z moją partnerką, która ma 25 lat. Jesteśmy w stabilnym, długoterminowym związku, mamy wspólne życie, codzienność, plany, dobre relacje z rodzinami. Z zewnątrz wszystko wygląda „poukładanie”. Jednocześnie od pewnego czasu odczuwam coraz silniejszą presję z jej strony dotyczącą dalszego zaangażowania: ślubu, dzieci, długofalowych deklaracji. Ona jasno mówi, że wie, czego chce, a ja coraz częściej mam poczucie, że nie jestem w stanie odpowiedzieć na te oczekiwania z taką samą pewnością. Kilka lat temu, zanim poznałem obecną partnerkę, miałem krótką, intensywną relację z inną kobietą. Spotkaliśmy się kilka razy, było między nami silne przyciąganie, bliskość i poczucie „niedokończenia”. Ta relacja zakończyła się nagle – zostałem bez wyjaśnienia, co bardzo mnie wtedy dotknęło. W tamtym okresie przechodziłem trudniejszy moment w życiu i szybko wszedłem w obecny związek, który dał mi stabilność i poczucie bezpieczeństwa. Kilka miesięcy temu ten temat wrócił. Odnowiłem kontakt z tą kobietą z przeszłości (ma obecnie 27 lat). Zaczęliśmy rozmawiać, spotkaliśmy się raz na kawie. Ona widziała mnie w towarzystwie mojej partnerki i prawdopodobnie domyśla się, że jestem w związku. Między nami pojawił się flirt, napięcie, silne emocje. Zauważyłem, że ten kontakt bardzo mnie porusza – uruchamia pożądanie, ciekawość, energię, ale też niepokój. Paradoksalnie, im bardziej ten drugi kontakt się ożywia, tym mocniej uświadamiam sobie, że nie chcę stracić obecnej partnerki i życia, które razem zbudowaliśmy. Czuję jednak wewnętrzny konflikt: z jednej strony stabilność, bezpieczeństwo i realna relacja, z drugiej – silne emocje, niedomknięta przeszłość i poczucie, że „coś mnie ciągnie”, choć nie wiem dokładnie dokąd. Towarzyszy mi poczucie winy, lęk przed zranieniem kogokolwiek oraz obawa, że moje wahanie nie wynika z realnej potrzeby zmiany, lecz z mechanizmów psychologicznych: lęku przed trwałym zobowiązaniem, presji wieku, potrzeby potwierdzenia własnej atrakcyjności, ucieczki przed odpowiedzialnością lub fascynacji nowością i intensywnością emocji. Jednocześnie zdaję sobie sprawę, że druga kobieta – będąc w swoim wieku – może oczekiwać czegoś poważniejszego, nawet jeśli nigdy nie zostało to wprost nazwane. Nie chcę podejmować decyzji impulsywnie ani żyć w podwójnej grze. Chciałbym zrozumieć, co tak naprawdę mną kieruje i jaką decyzję powinienem podjąć, aby była dojrzała i uczciwa – przede wszystkim wobec siebie, ale też wobec innych. Moje pytanie brzmi: jak odróżnić autentyczną potrzebę zmiany relacji lub zakończenia obecnego związku od mechanizmów takich jak lęk przed zaangażowaniem, presja wieku, potrzeba walidacji czy nierozliczona przeszłość, aby móc podjąć świadomą i odpowiedzialną decyzję?

7 odpowiedzi


Dzień dobry. Z opisu nie da się poznać całej sytuacji. Bazując jednak na tym, co Pan napisał, to Pana obecna partnerka zachowuje się dojrzale i odpowiedzialnie, a Pan nie. Raz: spotkanie, flirt, kontakt z byłą partnerką – nazywając rzeczy po imieniu – jest zwykłą zdradą emocjonalną obecnej partnerki. Być może Pana partnerka uważa inaczej – może Pan z nią o tym porozmawiać, świadom potencjalnych konsekwencji, oczywiście. Co do Pana potrzeb i tego „przyciągania”, to jest kwestia do pracy w gabinecie psychologicznym. Nie będę diagnozował na podstawie opisu, ale mam pewne hipotezy. Proszę się nie czuć obrażonym, za dość ostry ton wypowiedzi, ale uznałem że jest potrzebny. Życzę odkrycia szybciej niż później, prawdy o sobie, i dokonania dobrych dla Pana wyborów. pozdrawiam :)

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzien dobry. Dobrze mi się czyta to o czym Pan pisze... choć to oczywiście trudna sytuacja mam wrażenie że wykazuje sie Pan refleksyjnością i wglądem w to co moze się dziać. Niestety myślę że nie ma tutaj prostej odpowiedzi. Ja stoje na stanowisku że trwałość i szczęście w danym związku jest zawsze wynikiem świadomej decyzji i wyboru, że stawiamy na relację z tą konkretną osobą każdego kolejnego dnia, zwłaszcza w sytuacjach zewnetrznych "pokus". Kiedyś pewne decyzje i kolejność procesu byly zewnętrznie podyktowane zewnętrznymi oczekiwaniami społecznymi. Kolejne decyzje i progres były równiez pewnego rodzaju rytuałami przejścia które włączały nas do kolejnych grup i pozwalały na emocjonalne dojrzewanie zarówno indywidualne jak i społeczne. Teraz jesteśmy tego w przeważającej mierze pozbawieni co daje jedynie pozorną wolność moim zdaniem. Ważną częścią dojrzewania na swojej drodze jest rozwijanie umiejętności godzenia się na ambiwalencję w naszym życiu czyli właśnie pomieszczanie sprzeczności właśnych potrzeb lub uczuć bez tego że blokuje to umiejętność podejmowania decyzji która jest nam potrzebna żeby żyć dalej zgodnie z naszymi wartościami... prawdopodobnie proces terapeutyczny mógłby Panu pomóc przyjrzeć się temu co dzieje się w tej sytuacji z Panem, być może co Pana blokuje przed podjęciem kolejnych decyzji o zaangażowaniu. Może co Pan powtarza z historii swojej rodziny lub czego chce Pan uniknąć... Pozdrawiam serdecznie i życzę spokoju w nowym roku :)


To bardzo dojrzałe i uczciwe pytanie. Opisuje Pan nie romans, lecz konflikt wewnętrzny na progu poważnych decyzji życiowych. To ważne rozróżnienie. Poniżej kilka kryteriów, które pomagają odróżnić realną potrzebę zmiany od mechanizmów obronnych: 1. Sprawdź źródło napięcia Zadaj sobie kluczowe pytanie: Czy moje wahanie dotyczy tej konkretnej relacji, czy samego zobowiązania (ślub, dzieci, „na zawsze”)? Jeśli niepewność nasila się głównie przy rozmowach o przyszłych zobowiązaniach → to częściej lęk przed zamknięciem wyboru, nie brak miłości. Jeśli czujesz pustkę, dystans, brak więzi nawet bez tej presji → to może być sygnał realnego kryzysu relacji. 2. Oddziel „intensywność” od „jakości” Relacja z kobietą z przeszłości uruchamia emocje, fantazję i niedomknięcie. To naturalne, że jest silniejsza emocjonalnie – bo nie została zweryfikowana przez codzienność, odpowiedzialność i trud. Intensywność ≠ głębokość ≠ trwałość. Zapytaj siebie: Czy tęsknię za nią – czy za wersją siebie, który był wolniejszy, mniej odpowiedzialny, bardziej „w możliwości”? 3. Test bezpiecznej decyzji Wyobraź sobie dwa scenariusze (bez oceniania): Zostaję w obecnym związku, ale bez przymusu szybkich decyzji – pracujemy nad relacją, komunikacją, presją. Zaczynam od zera z kimś innym, bez gwarancji stabilności, za to z intensywnością. Nie pytaj: „co jest bardziej ekscytujące?”, tylko: w którym scenariuszu jestem bardziej sobą za 5–10 lat? 4. Bardzo ważne: zatrzymanie podwójnej gry Dopóki podsycany jest drugi kontakt, nie da się podjąć uczciwej decyzji – emocje będą zafałszowane. Dojrzałość w tym momencie to: postawienie granicy tej relacji z przeszłości, danie sobie przestrzeni na decyzję bez „dopaminy z zewnątrz”. 5. To nie jest decyzja „zostać czy odejść” To decyzja: czy uciekam przed lękiem, czy wybieram (albo rezygnuję) świadomie. I tu najuczciwsza odpowiedź: Ten dylemat najlepiej przepracować w terapii indywidualnej. Nie po to, by ktoś powiedział, co robić, ale by: odróżnić lęk od potrzeby, zrozumieć swój styl przywiązania, nie skrzywdzić ani siebie, ani innych decyzją podjętą z chaosu. Na koniec jedno zdanie, które warto zapamiętać: Dojrzałość nie polega na tym, że nie mamy wątpliwości. Tylko na tym, że nie pozwalamy im rządzić nami w ukryciu. Jeśli chce Pan, mogę pomóc: przygotować się do pierwszej sesji terapeutycznej, uporządkować rozmowę z partnerką bez eskalowania lęku, albo pogłębić rozróżnienie: lęk przed zobowiązaniem vs realne wypalenie relacji.


To, co Pan opisuje, jest bardzo częstym doświadczeniem w momentach przejścia między byciem w relacji a realnym zobowiązaniem. Kluczowe jest to, że silne emocje wobec osoby z przeszłości nie są same w sobie dowodem, że obecny związek "to nie to", często uruchamiają one niedomknięte doświadczenia, potrzebę potwierdzenia własnej atrakcyjności lub ucieczkę od presji decyzji. Pomocne bywa rozróżnienie: czy chęć zmiany dotyczy konkretnej relacji i jej jakości, czy raczej pojawia się w odpowiedzi na lęk, presję czasu, odpowiedzialności lub utraty wolności. Relacja romantyczna oparta na stabilności i bezpieczeństwie często generuje mniej intensywnych emocji niż nowość i niedostępność, ale to nie oznacza, że jest mniej prawdziwa. W psychoterapii można bezpiecznie przyjrzeć się temu konfliktowi, sprawdzić, co jest impulsem, a co realną potrzebą, i podjąć decyzję bardziej świadomie, zamiast reagować pod wpływem napięcia czy poczucia winy. To nie jest kwestia dobrej lub złej decyzji, lecz uczciwego zrozumienia siebie.


Dzien dobry Panu. Z opisu wnioskuję, że jest Pan bardzo świadomym i refleksyjnym człowiekiem. Zdaje Pan sobie sprawę co się dzieje, lecz nie potrafi wyjaśnić dlaczego tak jest. Z jednej strony jest lęk przed zaangażowaniem, z drugiej potrzeba stabilnej relacji. Z jednej strony jest fascynacja, silne emocje, z drugiej zdrowy zasilający związek. Sugerowałbym, przyjrzeć sie przeszłości i relacja w domu rodzinnym. Stawiam ostrożną hipotezę, że może to być powielanie schematu z domu rodzinnego i relacji w nim. Jesli jest tak faktycznie, to trudno będzie się Panu tym zająć samodzielnie. Tutaj zachęcam Pana do konsultacji lub nawet terapii. Jedną rzeczą jest świadomość mechanizmów, druga emocje jakie Pan opisuje. To wymaga przepracowania w procesie terapeutycznym. Życzę powodzenia i podjęcia wyzwania.


To, co Pan opisuje, nie jest jeszcze jasnym dowodem, że obecny związek powinien się zakończyć. Silne emocje wobec osoby z przeszłości często uruchamiają się właśnie wtedy, gdy realna relacja dochodzi do progu większego zobowiązania. Niedokończona historia, nagłe odrzucenie, flirt i nowość mogą dawać bardzo intensywne poczucie znaczenia, ale intensywność nie jest tym samym co zgodność, dojrzała bliskość ani gotowość do wspólnego życia. Najuczciwszym pierwszym krokiem jest zatrzymanie rozwijania kontaktu z drugą kobietą. Dopóki flirt i emocjonalne napięcie trwają, trudno będzie Panu rozpoznać własne uczucia wobec partnerki, bo porównuje Pan codzienną, realną relację z wyobrażeniem i niedopowiedzianą możliwością. Nie chodzi o karanie siebie, lecz o stworzenie warunków do podjęcia decyzji bez podtrzymywania podwójnej gry i bez pogłębiania zaangażowania osoby, która może nie znać całej sytuacji. Po odcięciu tego bodźca warto przyjrzeć się obecnemu związkowi niezależnie od tej drugiej relacji. Proszę zadać sobie pytanie: gdyby tamta kobieta nie pojawiła się ponownie, czy chciałbym budować życie z obecną partnerką? Czy moje wahanie dotyczy jej konkretnie, jakości naszej relacji i różnic w wartościach, czy samego faktu, że ślub, dzieci i trwałość zamykają inne możliwości? Czy potrafię wyobrazić sobie wspólną przyszłość nie tylko jako utratę swobody, ale też jako świadomy wybór? Czy chciałbym pracować nad tą relacją, nawet gdyby nikt inny nie czekał w tle? Jeżeli odpowiedź brzmi, że nie chce Pan ślubu lub dzieci albo nie chce Pan ich z tą partnerką, warto powiedzieć jej to uczciwie i nie odwlekać decyzji tylko dlatego, że obecny związek daje bezpieczeństwo. Ona ma prawo znać rzeczywistą gotowość partnera, aby móc podejmować własne decyzje życiowe. Jeżeli natomiast chce Pan z nią być, ale boi się zobowiązania, potrzebuje Pan nie kolejnego testowania alternatywy, lecz pracy nad tym lękiem i przejrzystej rozmowy o tempie oraz warunkach dalszego zaangażowania. Dobrym miejscem na uporządkowanie tego może być psychoterapia indywidualna. Nie po to, by terapeuta wybrał za Pana kobietę, ale by pomógł oddzielić żałobę po niedomkniętej przeszłości, potrzebę potwierdzenia własnej wartości i lęk przed odpowiedzialnością od rzeczywistych potrzeb w relacji. Jeśli oboje chcecie sprawdzić przyszłość związku, pomocna może być także konsultacja par. Do tego czasu warto nie podejmować zaręczyn ani decyzji o dzieciach pod presją, ale również nie utrzymywać partnerki w przekonaniu, że jest Pan gotów na coś, czego w rzeczywistości Pan nie chce.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że Pana sytuacja jest bardzo dobrym przykładem konfliktu między bezpieczną więzią a intensywnością emocjonalną. I właśnie dlatego tak trudno jest ją rozstrzygnąć „na czuja”. To, co Pan czuje do kobiety z przeszłości, może być autentyczne. Ale autentyczność uczucia nie oznacza jeszcze, że jest ono najlepszym kompasem do decyzji życiowej. Silne emocje mogą wynikać z kilku rzeczy naraz: realnego pociągu, niedomknięcia, wcześniejszego odrzucenia, idealizacji, nowości, potrzeby potwierdzenia własnej atrakcyjności i faktu, że obecny związek właśnie wchodzi w etap większego zobowiązania. Najważniejsze pytanie nie brzmi więc: „którą kobietę bardziej czuję?”, tylko: „jak wyglądałaby moja decyzja, gdybym na chwilę usunął z równania tę drugą kobietę?” To jest pierwsze ćwiczenie, które bym Panu zaproponowała. Jeżeli ta kobieta z przeszłości jutro definitywnie zniknęłaby z Pana życia, czy nadal miałby Pan silne wątpliwości wobec obecnej partnerki? Czy nadal nie chciałby Pan ślubu, dzieci, trwałego zobowiązania? Czy czułby Pan ulgę na myśl o rozstaniu? Jeśli tak, to istnieje realny problem w obecnym związku niezależny od fascynacji kimś innym. Jeśli natomiast po odjęciu tej drugiej relacji największy problem brzmi: „boję się, że zamknę sobie inne możliwości”, „boję się wybrać na zawsze”, „boję się, że czegoś nie przeżyłem”, wtedy mocniej patrzyłabym na lęk przed zobowiązaniem i potrzebę otwartych drzwi. Drugie pytanie jest jeszcze bardziej pomocne: Gdyby obecna partnerka powiedziała dziś: „nie chcę ślubu, nie chcę dzieci, możemy po prostu spokojnie być razem”, czy Pana napięcie wyraźnie by spadło? Jeżeli tak, być może problemem nie jest sama partnerka, tylko to, co symbolizują małżeństwo i dzieci: nieodwracalność, odpowiedzialność, utrata alternatyw, wejście w kolejny etap dorosłości. Jeżeli natomiast nawet bez presji nadal czułby Pan: „to nie jest osoba, z którą chcę żyć”, to jest ważna informacja o kompatybilności. Trzecie pytanie: Gdyby rozstał się Pan z obecną partnerką i okazało się, że druga kobieta nie chce związku z Panem, czy nadal uważałby Pan rozstanie za właściwą decyzję? To jedno z najlepszych pytań w takich sytuacjach. Jeżeli odpowiedź brzmi: „tak, i tak nie chcę już obecnego związku”, to może świadczyć o realnej potrzebie odejścia. Jeśli brzmi: „nie, wtedy pewnie bardzo żałowałbym utraty tego, co mam”, to istnieje ryzyko, że nie chce Pan zakończyć obecnego związku, tylko chce Pan sprawdzić alternatywę bez utraty bezpieczeństwa. I właśnie wtedy powstaje podwójna gra. Kobieta z przeszłości uruchamia coś bardzo silnego Nie ignorowałabym faktu, że kiedyś nagle Pana odrzuciła bez wyjaśnienia. Relacje niedomknięte potrafią zostać w psychice w zupełnie inny sposób niż te, które naturalnie się wypaliły. Nie ma zakończenia. Nie ma odpowiedzi. Nie ma możliwości sprawdzenia, co naprawdę by się wydarzyło. I dlatego po latach umysł może mówić: „a może to właśnie była ta osoba?” Ale proszę pamiętać, że zna Pan przede wszystkim wersję tej relacji niedokończonej. Nie przeżył Pan z nią: rachunków, choroby, rutyny, zmęczenia, konfliktów, podziału obowiązków, kilku lat codzienności. Z obecną partnerką przeżył Pan trzy lata wspólnego życia. Porównuje Pan więc trochę: realny związek ze wszystkimi jego ograniczeniami do intensywnej możliwości, która jeszcze nie została zweryfikowana przez codzienność. To nie jest uczciwe porównanie. Intensywność nie zawsze oznacza większą miłość Nowość, ryzyko, niedostępność i sekret bardzo silnie podnoszą pobudzenie. Może Pan czuć: pożądanie, energię, niepokój, oczekiwanie, silne napięcie. To może zostać przez psychikę odczytane jako: „to musi być ważniejsze”. Nie musi. Bezpieczna więź często jest znacznie mniej spektakularna niż relacja niepewna. Ale również odwrotność jest prawdziwa: stabilność sama w sobie nie jest powodem, żeby zostać z kimś, kogo nie chce się już naprawdę wybierać. Dlatego potrzebuje Pan oddzielić spokój od obojętności i intensywność od kompatybilności. Zatrzymałabym na chwilę relację z drugą kobietą Nie jako karę. Jako eksperyment diagnostyczny. Jeżeli nadal będzie Pan się z nią spotykał, flirtował i podtrzymywał napięcie, bardzo trudno będzie Panu trzeźwo ocenić obecny związek, bo układ nerwowy będzie stale dostawał silny bodziec „nowość + ryzyko + niedomknięcie”. Powiedziałabym tej osobie coś w rodzaju: „Muszę uporządkować swoją obecną relację i nie chcę prowadzić dwóch emocjonalnych historii równolegle. Potrzebuję na jakiś czas ograniczyć kontakt, żeby podjąć uczciwą decyzję.” I potem przez kilka tygodni nie używałabym tej relacji do regulowania własnego napięcia. Jeżeli po takim czasie nadal będzie Pan konsekwentnie czuł, że chce zakończyć obecny związek, będzie to znacznie bardziej wiarygodna informacja niż decyzja podejmowana w środku fascynacji. Pana obecna partnerka również ma prawo do jasności Ma 25 lat i jasno mówi, że chce małżeństwa i dzieci. Pan nie musi chcieć tego samego. Ale nie warto przez kolejne dwa czy trzy lata odpowiadać: „jeszcze nie wiem”, jeśli w rzeczywistości problem polega na tym, że nie chce Pan tych rzeczy z nią albo w ogóle. Nie proponowałabym więc natychmiastowego ślubu tylko po to, żeby uspokoić sytuację. Ale również nie przeciągałabym bezterminowo zawieszenia. Można powiedzieć uczciwie: „Widzę, że Ty jesteś już bardzo pewna kolejnego etapu, a ja właśnie odkryłem, że mam w sobie dużo niepewności. Nie chcę Cię zwodzić ani podejmować deklaracji ze strachu przed utratą. Potrzebuję naprawdę to przepracować i podjąć decyzję.” To jest uczciwsze niż pozorne „wszystko jest dobrze”. Czego bym u Pana szukała podczas terapii? Nie odpowiedzi „która kobieta jest lepsza”. Tylko mechanizmu. Sprawdziłabym między innymi: - czy wątpliwości pojawiają się głównie wtedy, kiedy relacja ma wejść na kolejny poziom; - czy wcześniej również wycofywał się Pan, gdy robiło się bardzo poważnie; - czy ma Pan tendencję do idealizowania tego, co niedostępne; - czy potrzebuje Pan być pożądany, aby czuć własną wartość; - czy obecna relacja daje Panu bezpieczeństwo, ale zabrakło w niej erotycznej/romantycznej żywotności; - czy różnicie się naprawdę w wartościach dotyczących małżeństwa i dzieci; - czy obecna partnerka jest kimś, kogo Pan wybiera, czy kimś, kto pojawił się w trudnym momencie i dał Panu schronienie po wcześniejszym zranieniu. Ostatnie pytanie może być szczególnie ważne, bo sam Pan napisał, że szybko wszedł w obecną relację po bolesnym doświadczeniu. To nie oznacza, że obecny związek jest „zastępczy”. Ale warto sprawdzić, czy został wybrany z miłości i kompatybilności, czy częściowo również jako bezpieczne miejsce po odrzuceniu. Odróżnianie „autentycznej potrzeby odejścia” od mechanizmu Za bardziej realną potrzebą zakończenia obecnego związku przemawiałoby to, że nawet bez drugiej kobiety: nie chce Pan wspólnej przyszłości, nie czuje Pan potrzeby bliskości, nie chce Pan już inwestować, nie widzi Pan partnerki jako osoby, którą świadomie wybiera, a wyobrażenie samotnego życia po rozstaniu daje raczej ulgę niż panikę. Za mechanizmem lękowym/unikowym bardziej przemawiałoby to, że: wątpliwości nasilają się właśnie wtedy, kiedy pojawia się temat ślubu i dzieci, po odsunięciu partnerki nagle mocno czuje Pan, że nie chce jej stracić, atrakcyjność innych osób gwałtownie rośnie wtedy, kiedy trzeba coś zadeklarować, a sama wizja związku nadal jest dla Pana dobra — przeraża Pana przede wszystkim jej nieodwracalność. Możliwe również, że występują obie rzeczy jednocześnie. I wtedy terapia jest szczególnie przydatna. Nie podejmowałabym teraz decyzji pod wpływem poczucia winy Nie zostaje Pan z obecną partnerką tylko dlatego, że „ona na to zasługuje”. Nie odchodzi Pan do drugiej tylko dlatego, że „tam czuję więcej”. Dojrzała decyzja powinna brzmieć: „Tę relację wybieram świadomie, wiedząc, że rezygnacja z innych możliwości jest częścią wyboru.” Albo: „Nie chcę już tej relacji, nawet jeśli oznacza to bycie samemu i brak gwarancji, że druga osoba będzie ze mną.” To są dwie uczciwe decyzje. Nieuczciwe jest pozostawanie w jednej relacji i jednoczesne emocjonalne testowanie drugiej, aż jedna okaże się „pewniejsza”. W ZESPOLE EMITBERG takie sytuacje traktujemy jako klasyczny temat do konsultacji decyzyjnej. W konsultacji stacjonarnej lub online można bardzo konkretnie rozłożyć ten konflikt na części: aktualną jakość związku, lęk przed zobowiązaniem, potrzebę walidacji, niedomknięcie wcześniejszej relacji, seksualność, plany dotyczące dzieci oraz Pana realne wartości. Rolą psycholożki nie byłoby powiedzenie Panu „zostań” albo „odejdź”, tylko pomóc Panu dojść do decyzji, która nie będzie wynikiem chwilowego pobudzenia ani strachu. Takie mechanizmy — zwłaszcza różnicę między miłością, fascynacją, lękiem przed zobowiązaniem, idealizacją niedostępnej osoby i kryzysem decyzyjnym w związku — będziemy również szerzej omawiać na Instagramie EMITBERG. Gdybym miała zostawić Panu jedno pytanie na najbliższe dni, byłoby ono takie: „Gdybym wiedział, że po rozstaniu z obecną partnerką przez następne dwa lata będę sam i nie będzie żadnej drugiej kobiety — czy mimo to chciałbym odejść?” Odpowiedź na to pytanie zwykle mówi więcej niż porównywanie dwóch kobiet.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.