3 miesiące temu zostawił mnie chłopak. Po ponad 2 miesiącach wrócił na tydzień... 2 dni przed święta

3 miesiące temu zostawił mnie chłopak. Po ponad 2 miesiącach wrócił na tydzień... 2 dni przed świętami znów uciekł... Spędził 2 dni świat samemu, a ostatni z matką, choć rozmawialiśmy i prosiłam, żeby wrócił i spędził ze mną ten dzień. Uciekł znów, bo nie zgadzałam się, żeby na komunię chrześnicą pojechał z matką, z którą jestem pokłócona (nienawidzi mnie) tylko ze mną... Żeby w końcu się postawil i nie był "maminsynkiem".... Zawsze dla matki mnie porzucał itp.... od kiedy z nim jestem (5lat mam zdiagnozowana ciężka depresje i zaburzenia depresyjno-lekowe) on ma tryb unikający i w kółko ucieka przez pierdoły i porzuca mnie na min miesiąc ... Tak cały związek... Dziś powiedziałam, że może wrócić ale na komunię ma iść ze mną... Żeby to już skończył ... Powiedział, że znajdzie taka, która będzie miała wywalone w to z kim idzie na komunię... Zablokowałam go... Poczułam tak silny lęk ... Ciężko mi było oddychać... Leżałam na łóżku i nie mogłam się ruszyć... Nie mogłam ruszyć nawet palcem, jakbym była sparalizowana... Aż zasnęłam..... Jak obudziłam się po 4 h dopiero normalnie się poruszam.... Co to było? Autentycznie nie mogłam wykonać kompletnie żadnego ruchu ciałem.....

6 odpowiedzi


Dzień dobry, W silnym lęku może uruchomić się w ciele tzw. reakcja zamrożenia, która powoduje niemożność ruchu, jest naturalną reakcją na silny stres. Zamrożenie w skrajnej formie może podpadać pod stupor dysocjacyjny. Innymi reakcjami obok zamrożenia są reakcje ,,walcz" lub ,,uciekaj", są wynikiem działania układu współczulnego. Człowiek jest wyposażony w każdą z tych trzech opcji reagowania w obliczu stresu. Ta hipoteza wydaje się najbardziej prawdopodobna i pasuje do Pani opisu (stresor, w wyniku którego pojawił się silny lęk, spłycony oddech - który może być opisywany jako problemy z oddychaniem, reakcja przemija). Inne hipotezy: Taki stan może pojawić się też na krótko przy zasypianiu lub częściej przy wybudzaniu tzw. paraliż przysenny, kiedy świadomość jest zachowana, ale ciało ma już włączoną ,,blokadę mięśni" na czas snu. Niemożność ruchu może też występować jako forma katatonii (objaw rzadki, ale może występować w przebiegu różnych zaburzeń psychicznych m.in. ciężkiej depresji, schizofrenii). Historycznie mówiło się też o histerii/zaburzeniu konwersyjnym, które objawiało się niemożnością ruchu części lub całego ciała na podłożu psychogennym. Dzisiaj występują to pod inną nazwą. Inne hipotezy dotyczyłyby już specjalizacji neurologa. Należałoby obserwować kiedy to się pojawia, jak często, na jak długo, co temu towarzyszy i co najczęściej to poprzedza. Do testowania hipotez ważne by było sprawdzenie czy jest spełniony szereg innych objawów. Jeśli wystąpiło to raz pod wpływem silnego lęku, to najprawdopodobniej przemijająca reakcja na stres, natomiast warto zbadać temat u specjalisty (psychiatry, neurologa), który może poszerzyć wywiad. Pozdrawiam, Dorota Tupta

mgr Dorota Tupta

mgr Dorota Tupta

psychoterapeuta

Kraków

Umów wizytę

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Widzę, ile w Tobie wrażliwości i jak bardzo jesteś już zmęczona tym schematem: on znika, wraca, znika… a Ty zostajesz sama z lękiem i konsekwencjami. To, co opisałaś z ciałem (lęk, duszność, brak ruchu), często bywa reakcją „zamrożenia”, kiedy człowiek jest przeciążony emocjami i stresem przez długi czas. To nie jest Twoja „wina” ani słabość. I mam wrażenie, że tu nie chodzi o samą komunię. Chodzi o to, że nie chcesz być trzecią osobą w tej relacji i nie chcesz już żyć w układzie, w którym Twoje potrzeby zawsze przegrywają ze „świętym spokojem” i jego mamą. To jest bardzo podstawowa potrzeba: być wybieraną, traktowaną poważnie i bezpieczną w relacji. Jeśli chcesz, napisz mi jedno zdanie: co musiałoby się realnie zmienić, żebyś poczuła, że on jest po Twojej stronie, a nie tylko „na chwilę, dopóki jest wygodnie”.


Cialo na lęk i stres emocjonalny potrafi reagować rozmaicie, nie zawsze tylko kolataniem serca lub "typowymi" objawami ataku paniku. Czasem zdarzają sie właśnie funkcjonalne paraliże. Czyli takie nie spowodowane anatomicznymi dysfuncjami czyli takimi w budowie a po prostu nie przekazywaniem impulsów nerwowych "dalej" co uniemożliwia poruszanie jakąś częśćia ciała na przykład. I to nie jest 'w głowie' pacjenta i pacjent sobie tego nie wymyśla tylko widzimy to w badaniach obrazowych. Bardzo mi przykro ze doswiadcza Pani takich trudnych symptomów. Związki z osobami o unikowym stylu przywiązania odbijają się często na zdrowiu nie tylko psychicznym ich partnerów. Choc to wszystko naczynia połączone i w ogóle nie powinniśmy oddzielać zdrowia psychicznego od fizycznego... to naturalna reakcja ciała na zdrady emocjonalne jakich Pani doświadcza... zachowanie partnera które Pani opisuje wynika z tego że jego emocjonalną żoną w wyniku tak zwanego kazirodztwa emocjonalnego została jego matka która zrobiła z niego partnera zastępczego na skutek fizycznej lub emocjonalnej nieobecności jej własnego partnera. To niezwykle toksyczna dynamika i bez bardzo głębokiej pracy psychologicznej partnera się nie zmieni. Zadnej zdrowej emocjonalnie kobiecie nie bedzie obojętne z kim on pójdzie na komunię... partner swoją bezsilność w tamtej relacji próbuje przerzucić na Panią. A dla Pani to może być dobry moment na prace nad sobą i swoim poczuciem wartości i stylem przywiązania i znalezienie sobie partnera dla którego Wasz związek będzie priorytetem. Samotność w związku spowodowana takimi zdradami jest dużo cięższa niż samotność samemu... Pozdrawiam serdecznie.


Bardzo mi przykro, że przez to przeszłaś. To, co opisujesz, było realnym i bardzo silnym doświadczeniem, a nie „przesadą” czy słabością. Co to było? Z opisu najbardziej pasuje silna reakcja lękowo-dysocjacyjna, tzw. reakcja „zamrożenia” (freeze). W praktyce mogło to wyglądać jak: bardzo silny atak lęku/paniki, połączony z dysocjacją (odcięciem ciała od działania). W takich momentach układ nerwowy jest przeciążony (strach przed porzuceniem, blokada, konflikt, poczucie utraty), że organizm nie walczy i nie ucieka – tylko się wyłącza. To dlatego: nie mogłaś się ruszyć, miałaś trudność z oddychaniem, czułaś się jak sparaliżowana, a potem zapadłaś w sen (organizm „zresetował się”). To nie było udawane i nie było niebezpieczne samo w sobie, ale jest sygnałem, że Twój układ nerwowy jest na granicy wytrzymałości. Dlaczego akurat teraz? Kilka bardzo ważnych czynników: masz ciężką depresję i zaburzenia lękowe (to obniża próg reakcji), żyjesz od lat w relacji typu porzucenie–powrót–ucieczka, partner ma styl unikający, a Ty jesteś w silnym lęku przed opuszczeniem, zerwanie + blokada = dla psychiki zagrożenie więzi, które ciało odebrało jak zagrożenie życia. To nie była „kłótnia”. To było przeciążenie traumatyczne. Bardzo ważne: to nie znaczy, że z Tobą jest „coś nie tak” To znaczy, że: byłaś za długo w relacji, która destabilizowała Twoje poczucie bezpieczeństwa, Twój organizm powiedział: dalej już nie dam rady. Co teraz jest najważniejsze Skontaktuj się z lekarzem psychiatrą lub psychologiem/terapeutą, jeśli jeszcze nie jesteś pod stałą opieką – i opisz dokładnie ten epizod (to ważne klinicznie). Jeśli coś takiego powtórzy się (paraliż, brak możliwości ruchu, duszność): spróbuj powoli oddychać (np. 4 sekundy wdech, 6 wydech), nazwij w myślach 5 rzeczy, które widzisz – to pomaga „wrócić do ciała”, jeśli epizody będą częste → pilna konsultacja. Ten związek – w obecnej formie – bardzo Ci szkodzi. Nie dlatego, że Ty jesteś „za słaba”, tylko dlatego, że jest niestabilny, unikający i oparty na ciągłym porzucaniu. Jedno bardzo ważne zdanie na koniec To, co przeżyłaś, nie było dowodem miłości, tylko sygnałem, że Twoja psychika walczy o przetrwanie. Jeśli chcesz, mogę: pomóc Ci zrozumieć mechanizm dlaczego tak bardzo Cię „paraliżuje” to rozstanie, pomóc rozpisać konkretny plan na kolejne dni, albo powiedzieć, jak odróżnić miłość od traumy więzi. Nie jesteś sama. I to, co się stało, ma sens w kontekście tego, co przeżywasz.


To mogła być silna reakcja organizmu na skrajny stres, lęk lub doświadczenie odcięcia emocjonalnego, czasem nazywana reakcją zamrożenia albo dysocjacją. Przy ogromnym przeciążeniu ciało może reagować bezruchem, osłabieniem, poczuciem odrealnienia czy trudnością w wykonaniu ruchu. Nie da się jednak bez badania bezpiecznie uznać, że przyczyną był wyłącznie kryzys emocjonalny. Jeżeli nadal ma Pani osłabienie, drętwienie, zaburzenia mowy, widzenia, ból w klatce piersiowej, duszność, omdlenie, silny ból głowy albo objawy były po jednej stronie ciała, proszę natychmiast wezwać pomoc medyczną lub zgłosić się na pilną ocenę. Tak samo, jeśli taki epizod się powtórzy. Czterogodzinna niemożność poruszania ciałem wymaga konsultacji lekarskiej, nawet jeśli obecnie czuje się Pani lepiej. To, co dzieje się w tej relacji, również wygląda na bardzo destabilizujące. Powtarzające się rozstania, powroty, blokowanie kontaktu i poczucie, że musi Pani walczyć o jego wybór, mogą mocno nasilać depresję i lęk. Jednocześnie nie ma Pani realnej kontroli nad tym, z kim on pojedzie na uroczystość ani nad jego relacją z matką. Stawianie tego jako warunku powrotu może wynikać z Pani bólu i potrzeby bezpieczeństwa, ale raczej utrwala konflikt niż buduje stabilność. Na dziś proszę nie prowadzić z nim kolejnych trudnych rozmów, dopóki nie odzyska Pani równowagi. Skontaktuj się z kimś bliskim i powiedz wprost, że miała Pani silny epizod lęku oraz potrzebuje obecności. Proszę też możliwie szybko umówić kontakt z psychiatrą lub terapeutą prowadzącym leczenie depresji, aby omówić ten epizod i aktualne nasilenie objawów. Jeśli pojawią się myśli o zrobieniu sobie krzywdy albo poczucie, że nie jest Pani bezpieczna sama ze sobą, proszę pilnie szukać bezpośredniej pomocy medycznej.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że opisuje Pani bardzo silną reakcję organizmu na przeciążenie emocjonalne, ale nie uznałabym bez badania, że był to „tylko atak paniki”. Zwłaszcza dlatego, że pisze Pani o całkowitej niemożności wykonania ruchu przez dłuższy czas. To mogło przypominać reakcję freeze / zamrożenia albo silne odłączenie dysocjacyjne. Przy ekstremalnym lęku układ nerwowy nie zawsze reaguje walką albo ucieczką. Czasem pojawia się trzeci wariant: ciało jakby się „wyłącza”, człowiek czuje ogromny lęk, ciężko oddycha, leży bez ruchu, ma wrażenie paraliżu. U osób długo żyjących w napięciu, niepewności i powtarzających się doświadczeniach odrzucenia takie reakcje mogą być bardzo gwałtowne. Ale czterogodzinnego epizodu pełnej niemożności poruszenia ciałem nie przypisywałabym automatycznie psychice. Jeżeli naprawdę była Pani przytomna, chciała Pani ruszyć ręką czy nogą i nie mogła Pani tego zrobić, warto skontaktować się z lekarzem i dokładnie opisać zdarzenie. Trzeba rozważyć także przyczyny neurologiczne, działania leków, zaburzenia metaboliczne czy inne problemy somatyczne. Klasyczny paraliż senny występuje przy zasypianiu lub wybudzaniu i zwykle trwa znacznie krócej, więc sam opis nie wystarcza, żeby tak to nazwać. Jeżeli taki stan powtórzy się i pojawi się przy tym opadanie kącika ust, osłabienie jednej strony ciała, zaburzenia mowy lub widzenia, silny nagły ból głowy, utrata przytomności, dezorientacja, ból w klatce piersiowej albo bardzo duża duszność — potrzebna jest pilna pomoc medyczna, a nie oczekiwanie, aż „przejdzie od nerwów”. Natomiast psychologicznie wydarzyło się coś bardzo ważnego Pani organizm zareagował na kolejne rozstanie nie zwykłym smutkiem, ale skrajnym alarmem. Pisze Pani, że przez pięć lat relacja wyglądała mniej więcej tak: zbliżenie → konflikt → on odchodzi → Pani przeżywa paniczny lęk → po czasie wraca → pojawia się ulga → potem kolejny konflikt i kolejne odejście. Taki cykl może bardzo silnie rozregulować układ nerwowy. Człowiek przestaje doświadczać związku jako bezpiecznej więzi, a zaczyna funkcjonować w ciągłym oczekiwaniu: „czy znowu odejdzie?” Wtedy każde kolejne odejście może uruchamiać coraz silniejszą reakcję. Przy zdiagnozowanej ciężkiej depresji i zaburzeniach depresyjno-lękowych jest to szczególnie istotne. Jednocześnie zatrzymałabym się przy konflikcie dotyczącym jego mamy Rozumiem, że przez lata mogła Pani czuć, że partner nie stawia granic swojej matce i że wielokrotnie wybierał jej stronę kosztem Pani. Ale warto oddzielić dwie rzeczy. Ma Pani prawo powiedzieć: „Nie chcę mieć kontaktu z Twoją mamą, ponieważ relacja z nią mnie rani.” Natomiast partner nadal ma prawo utrzymywać relację ze swoją matką i zdecydować, z kim idzie na uroczystość rodzinną. Warunek: „możesz wrócić, ale na komunię idziesz ze mną” nie rozwiązuje problemu granic. Może raczej stać się kolejną odsłoną walki o to, kogo ma wybrać. Jeżeli przez pięć lat funkcjonujecie w trójkącie: Pani – partner – jego matka, to potrzebna jest bardzo poważna rozmowa o granicach. Ale nie da się zbudować zdrowej relacji poprzez wymuszanie, żeby partner zerwał lub ograniczył więź z matką według Pani oczekiwań. Tak samo on nie powinien wykorzystywać matki jako drogi ucieczki za każdym razem, kiedy między Państwem pojawia się konflikt. Najbardziej martwi mnie jednak to, jak bardzo jego odejścia wpływają na Pani stan Jeżeli każde rozstanie powoduje: panikę, niemożność funkcjonowania, bardzo silne objawy somatyczne, desperacką potrzebę odzyskania go, to obecnie ważniejsze od pytania: „jak sprawić, żeby wrócił?” jest: „dlaczego moje poczucie bezpieczeństwa psychicznego aż tak zależy od tego, czy on w danym momencie jest przy mnie?” To nie jest ocena Pani. To bardzo ważny temat terapeutyczny. Przy ciężkiej depresji relacja może nieświadomie stać się jednym z głównych regulatorów emocji. Gdy partner wraca — napięcie spada. Gdy odchodzi — pojawia się poczucie katastrofy. Wtedy człowiek zaczyna walczyć nie tylko o miłość, ale niemal o własną możliwość normalnego funkcjonowania. I właśnie z tego mechanizmu trzeba Panią stopniowo wyprowadzić. Proszę też nie interpretować jego powrotów jako dowodu, że tym razem będzie inaczej Pięć lat powtarzającego się schematu: „odchodzę – wracam – znowu odchodzę” to już nie jest pojedynczy kryzys. Jeżeli związek miałby być kontynuowany, samo kolejne pogodzenie się nie wystarczy. Musiałaby nastąpić realna zmiana: jak rozwiązujecie konflikty, co dzieje się zamiast kolejnego zerwania, jak wyglądają granice wobec rodzin pochodzenia, jak oboje reagujecie na złość, czy partner jest gotowy pracować nad własnym wycofywaniem się, czy Pani jest gotowa pracować nad lękiem przed porzuceniem i próbą kontrolowania jego decyzji. Bez tego bardzo łatwo wrócicie do tego samego punktu. Ponieważ ma Pani ciężką depresję, muszę zapytać wprost Czy po tym ostatnim odejściu pojawiły się u Pani myśli: „nie chcę już żyć”, „bez niego nie dam rady”, „chciałabym zniknąć”, albo myśli o zrobieniu sobie krzywdy? Jeżeli tak, szczególnie jeśli ma Pani konkretny plan, przygotowania albo obawia się Pani, że mogłaby Pani coś zrobić, proszę nie pozostawać sama. Potrzebna jest wtedy pilna bezpośrednia konsultacja psychiatryczna lub medyczna i obecność zaufanej osoby. Jeżeli przyjmuje Pani leki przeciwdepresyjne lub przeciwlękowe, również powiedziałabym psychiatrze o tym epizodzie całkowitego bezruchu. Szczególnie jeśli ostatnio zmieniano dawkę albo dołączono nowy lek. W ZESPOLE EMITBERG takie sytuacje traktujemy jako połączenie kryzysu relacyjnego i silnego przeciążenia psychicznego. Możliwa jest konsultacja stacjonarna oraz online. Jako psycholożka zaczęłabym od oceny Pani aktualnego bezpieczeństwa i nasilenia depresji oraz od dokładnego przeanalizowania reakcji, którą Pani miała po rozstaniu. Następnie można pracować nad lękiem przed porzuceniem, regulacją emocji, granicami wobec partnera i jego rodziny oraz przede wszystkim nad tym, żeby kolejne jego odejście nie powodowało u Pani psychicznego załamania. Tematy dotyczące lęku przed porzuceniem, relacji typu „odchodzę–wracam”, partnerów unikających bliskości, karania ciszą, granic z rodziną partnera i reakcji organizmu na silny stres będziemy również szerzej omawiać na Instagramie EMITBERG. Najważniejsze teraz są dwie rzeczy: proszę skonsultować opisany bezruch także medycznie i nie podejmować kolejnej próby odzyskania partnera, zanim Pani stan psychiczny choć trochę się nie ustabilizuje. W tej chwili Pani organizm bardzo wyraźnie pokazuje, że ten wieloletni cykl kosztuje Panią już zdecydowanie za dużo.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.