Mam 22 lata, od 4 lat jestem w związku, mój partner ma 21 lat, pracuje za granicą, kiedy wraca miesz

Mam 22 lata, od 4 lat jestem w związku, mój partner ma 21 lat, pracuje za granicą, kiedy wraca mieszkamy razem. Odkąd zaczął pracę (ok. 2 lata temu) dużo między nami się zmieniło. Przeszkadza mi, że podczas Jego wyjazdów poświęca mi niewiele uwagi, a wolny czas spędza ze sporo starszymi kolegami na piciu alkoholu. Za każdym razem, kiedy podejmuję próbę wyjaśnienia, czego oczekuję orz co mi przeszkadza, trafiam na barierę nie do przejścia. Partner nie potrafi rozmawiać, moje próby traktuje jako atak na siebie i również mnie atakuje, wywodząc nieprawdziwe argumenty (m. in. dot. zdrad, otwarcie mówi o tym, że najlepszą obroną jest atak i robi to, żeby mi dogryźć). Od pewnego czasu kiedy wraca do domu, całe dnie spędza na graniu w gry komputerowe, ze słuchawkami na uszach, kompletnie odizolowany. Przez to bardzo się od siebie oddaliliśmy, mam wrażenie, że odkąd znowu wyjechał do pracy nic się nie zmieniło- siedząc w tym samym pokoju co ja i tak był nieobecny. Gra trwa po 10h na dobę, z przerwą jedynie na wyjście do sklepu po piwo. Będąc młodą osobą, nie wyobrażam sobie, żeby tak to miało wyglądać zawsze. Nasze pożycie również cierpi, chłopak ma dla mnie czas dopiero późnym wieczorem, kiedy ja już na nic nie mam siły i marzę jedynie o śnie, a jeżeli już pojawia się współżycie, to trwa to ok. 5 min i czuję, że chodzi jedynie o jego fizyczne zaspokojenie. Ostatnio powiedział mi, że pragnie, żebym go kokietowała, była kobieca, ale naprawdę nie mam na to najmniejszej ochoty, kiedy czuję od niego jedynie woń alkoholu i widzę niezadbanego mężczyznę, natomiast kiedy to robię, zostaję odrzucona... „nie teraz, gram”.
Co mogę zrobić? Rozmowa w przypadku mojego wybranka niestety nie przynosi żadnych rezultatów, a wywołuje wojnę.