Mam 17 lat i od pewnego czasu źle się czuje nie ma to jakiejś przyczyny głębszej , poprostu czuje ci

Zdaje się, że trudno Ci zrozumieć, co się z Tobą dzieje. Obniżony nastrój, brak odczuwania przyjemności, spowolnienie i inne trudności, z jakimi się zmagasz, mogą być oznakami zaburzeń depresyjnych. Ale to nie Twoja wina, że zmagasz się z cierpieniem. Ważne teraz jest to, byś miała wsparcie i sięgnęła po pomoc lekarza i psychologa, psychoterapeuty. Depresja jest chorobą, podobnie jak angina czy cukrzyca, i ktoś, kto się z chorobą zmaga, ma prawo powrócić do zdrowia. Tu pomogą leki połączone z terapią. Możesz wrócić do stanu równowagi. Pozwól sobie pomóc jak najszybciej.

Dzień dobry.
Bardzo dużo się u Pani dzieje. Pisze Pani m.in. o obniżonym nastroju, wahaniach nastroju, myślach samobójczych, zaburzeniach odżywiania. To zrozumiałe, że czuje się Pani tym przestraszona i przytłoczona. To bardzo dużo do udźwignięcia dla tak młodej osoby. Dlatego proszę niezwłocznie umówić się na wizytę do lekarza rodzinnego lub do psychiatry. Także rozmowy z psychologiem/psychoterapeutą mogłyby być bardzo pomocne. Może lekarz mógłby Panią skierować na terapię.
Nie wiem, jak wygląda Pani relacja z rodzicami, ale może byłoby możliwe, aby z nimi porozmawiać, aby mogli Panią wesprzeć? Jeśli nie z rodzicami, to może mógłaby Pani porozmawiać z innym członkiem rodziny - np. z ciocią lub babcią? Zdaję sobie sprawę, że to może wydawać się bardzo trudne, ale jestem przekonana, że warto poprosić o pomoc i pozwolić sobie pomóc.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska

Proszę, nie wahaj się szukać wsparcia od rodziców, nauczycieli, szkolnego psychologa czy innych zaufanych osób. Może wydawać się to trudne, ale rozmowa z kimś może naprawdę zrobić różnicę. Wszystkiego dobrego.

Dzień dobry,

to, co opisujesz, jest poważne i bardzo obciążające – i nie jest czymś, co powinnaś przechodzić sama. Objawy, o których piszesz, tworzą pewien spójny obraz: przewlekłe przygnębienie, utrata odczuwania przyjemności, poczucie pustki, trudności z koncentracją, wahania emocji, epizody derealizacji („jakbym śniła”), myśli samobójcze oraz problemy z jedzeniem. To nie jest „brak powodu” – to są realne sygnały, że Twoja psychika jest przeciążona i potrzebuje pomocy.

Zacznę od najważniejszego: momenty, w których nagle pojawiają się myśli samobójcze, są sygnałem alarmowym. Nawet jeśli one przychodzą i odchodzą, nie można ich ignorować. To nie znaczy, że chcesz umrzeć – często to raczej chęć ucieczki od tego, co czujesz. Ale to wciąż wymaga wsparcia tu i teraz.

To, że czujesz się „nierealna”, jakbyś była we śnie, to zjawisko nazywane derealizacją. Często pojawia się przy silnym stresie, przeciążeniu emocjonalnym albo depresji – to sposób, w jaki psychika próbuje się „odciąć”, kiedy jest za dużo napięcia.

Brak uczuć, o którym piszesz (np. że nie czujesz miłości do bliskich), też jest bardzo typowy w stanach depresyjnych. To nie znaczy, że ta miłość zniknęła – tylko że chwilowo nie masz do niej dostępu. To ważne rozróżnienie, bo wiele osób zaczyna się wtedy dodatkowo obwiniać.

Wahania emocji i chaos w tym, co czujesz (także wobec tej dziewczyny), są w tej sytuacji naturalne. Jeśli Twoje samopoczucie zmienia się bardzo szybko, to trudno oczekiwać od siebie stabilnych, jasnych odpowiedzi na pytania o uczucia. To nie jest dobry moment na podejmowanie ważnych decyzji w relacjach – najpierw trzeba ustabilizować Twój stan.

Bardzo niepokojąca jest też część dotycząca jedzenia: głodzenie się, wymioty, poczucie winy. To są objawy zaburzeń odżywiania, które same w sobie są poważnym problemem i dodatkowo nasilają trudności emocjonalne (bo wpływają na mózg, hormony, koncentrację).

To wszystko razem wskazuje, że potrzebujesz realnej, profesjonalnej pomocy – i to nie „kiedyś”, tylko możliwie szybko.

Co możesz zrobić teraz:

Po pierwsze – powiedz o tym komuś dorosłemu, komu ufasz. Rodzicowi, innemu członkowi rodziny, psychologowi szkolnemu. Wiem, że piszesz, że okłamujesz rodziców w sprawie jedzenia, ale to jest moment, w którym szczerość może być bardzo ważna dla Twojego bezpieczeństwa.

Po drugie – potrzebna jest konsultacja ze specjalistą: psychologiem lub psychiatrą. To nie znaczy od razu „coś jest z Tobą nie tak” – tylko że Twój stan wymaga oceny i wsparcia. Często w takich sytuacjach bardzo pomaga terapia, a czasem też leczenie farmakologiczne.

Po trzecie – jeśli myśli samobójcze się nasilą albo poczujesz, że możesz sobie zrobić krzywdę, nie zostawaj z tym sama. Skontaktuj się natychmiast z kimś dorosłym albo z telefonem zaufania dla młodzieży. To jest sytuacja, w której liczy się szybkie wsparcie.