Mam 16 lat. Ciągle mam problemy rodzinne, gdy nikogo nie ma w domu, płacze. Ale nigdy przy kimś żeby

Dzień dobry . Myśle , ze warto jest porozmawiać z kimś zaufanym odnośnie tego problemu bądź wybrać się z kimś dorosłym na konsultacje . Oczywiście że to wszystko przejdzie ale musi się pojawić konkretne działanie w tym kierunku . Pozdrawiam i trzymam kciuki za poprawę stanu zdrowia

Witam, bardzo mi przykro, że masz tak ciężko teraz. Pewnie czujesz się samotna i trudni Ci dopuścić kogoś do siebie i szczerze porozmawiać. Pomyśl komu najbardziej ufasz i spróbuj trochę się otworzyć. Kiedy zostajemy sami z naszymi problemami to one wydają się jeszcze cięższe. Może masz kogoś, kto mógłby Cię zrozumieć, może też ma swoje problemy i dzięki temu to, co masz do powiedzenia nie będzie tej osobie tak bardzo obce. Najgorzej jest, kiedy zamkniemy się zupełnie bo z czasem co raz trudniej jest z kimkolwiek porozmawiać a wewnątrz buduje się poczucie samotności i niepasowania do innych ludzi. Twoje samopoczucie, które opisałaś wskazuje na możliwy stan depresyjny. Kiedy rozwiną się objawy depresji nie wierzymy, że kiedykolwiek będzie lepiej i myślimy że nikt nie będzie w stanie pojąć co się z nami dzieje. Z drugiej strony można mieć myśli, że przecież inni sobie radzą więc może to ja jestem taka beznadziejna i tym bardziej głupio komuś o tym mówić. W czasie pandemii trudno o kontakt bezpośredni ze specjalistą ale możesz zawsze zadzwonić na telefon zaufania dla młodzieży. Tam dyżurują psycholodzy. Oni rozumieją, że człowiek przechodzi w życiu różne sytuacje. Może rozmowa z taką osobą na początku będzie dla Ciebie łatwiejsza. Czasami, paradoksalnie, łatwiej jest porozmawiać z kimś obcym. Jeśli za pierwszym razem nie trafisz na osobę, która Cię zrozumie, spróbuj za jakiś czas jeszcze raz. Zadbaj o siebie, samej trudno sobie poradzić w takiej sytuacji. Jeśli chcesz, możesz napisać do mnie wiadomość na Znanym Lekarzu, obok profilu jest taka zkaładka : "Zapytaj lekarza". Pozdrawiam serdecznie, Emilia Szymanowicz

Dzień dobry,

okres dorastania i dojrzewania to burzliwy emocjonalnie czas w naszym życiu. Zmieniamy się z dziecka w osobę dorosłą, zaczynamy szukać swoich wartości, określać swoją tożsamość, a do tego dochodzą zmiany hormonalne, które również mogą wpływać na nasze samopoczucie. Niezależnie jednak na jakim etapie życiowym jesteśmy, to mamy prawo do okazywania swoich uczuć. Nie musisz ukrywać tego przed innymi ludźmi. Czasami trudno jest rozmawiać o swoich uczuciach, zwłaszcza gdy boimy się, że ktoś nas nie zrozumie. Jednak opowiedzienie komuś bliskiemu o swoich przeżyciach, trudnościach daje często ulgę i poczucie, że nie jesteśmy z tym sami.
Rysowanie może być dobrą formą terapii. Ważne jednak, abyś nie oceniała siebie negatywnie, ale poprzez rysunek mogla wyrazić swoje emocje. Warto próbować wrócić do tego, co sprawiało ci przyjemność.
Zachęcam cię także do spotkania z psychologiem, z którym będziesz mogla w bezpiecznej atmosferze powiedzieć o wszystkim tym, co cię boli oraz pracować nad odzyskaniem poczucia równowagi, bo to jak najbardziej jest możliwe.

Trzymam kciuki i życzę powodzenia!
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek