Kilka miesięcy temu po wieloletnim związku (pierwszym w naszym życiu) odeszła odemnie partnerka. W t

Dzień dobry, myślę, że w tym przypadku "czas leczy rany", a Pan powinien dać sobie ten czas na powrót do normalnego, stabilnego funkcjonowania. Jeśli poczuje Pan, ze nie daje sobie rady sam, zawsze można skorzystać z pomocy specjalisty. Pozdrawiam, Agnieszka B.B.

Szanowny Panie,

wspomina Pan o wielu trudnych sytuacjach w Pana życiu, nagromadzeniu różnych emocji, poczuciu pustki i bycia nieszczęśliwym. Warto zatem skorzystać ze wsparcia psychologa, który wysłucha Pana, ustali poziom i zakres trudności, nauczy Pana radzić sobie z emocjami i myślami. Proszę jednak pamiętać, że taki stan smutku jest w pewnym stopniu naturalnym elementem związanym z problemami i wyzwaniami, jakie sie pojawiły. Sęk w tym, by pozwolić sobie to zrozumieć i przeżyć, lecz nie pozwolić, by rozwinął się w zachowania nieadaptacyjne.
Z uszanowaniem,
dr Monika Gmurek

Dzień dobry. Niestety zapomnieć się nie da:-(. Jeśli powstała sytuacja nie pozwala Panu funkcjonować w życiu codziennym proponuję udać sie po pomoc do psychoterapeuty. Pozdrawiam

To bardzo trudny moment, zwłaszcza gdy po rozstaniu z pierwszą poważną partnerką doświadczył Pan wielu innych trudności – rezygnacji ze studiów czy problemów rodzinnych. Naturalne jest, że czuje się Pan zagubiony, samotny i pełen chaosu w myślach. Takie emocje to odpowiedź na bardzo silne i bolesne przeżycia, które wymagają czasu, aby się z nimi uporać.

Warto dać sobie przestrzeń na przeżywanie tych uczuć, nawet jeśli są one trudne – smutek, złość, pustka to naturalna część procesu, który można porównać do żałoby po stracie. Szukanie nowej relacji, choć zrozumiałe, często bywa próbą ucieczki przed tym, co w środku. To jednak nie pomaga prawdziwie się uporać z emocjami i odbudować poczucie siebie. Pana tęsknota za byłą partnerką świadczy o tym, jak ważna była dla Pana ta relacja i jak trudno teraz bez niej.

W takiej sytuacji ważne jest, aby przede wszystkim skupić się na sobie, na tym, co sprawiało Panu radość lub mogłoby pomóc odzyskać wewnętrzną równowagę. Nawet małe kroki, jak powrót do hobby, aktywność fizyczna czy rozmowy z bliskimi, mogą być wsparciem. Jeśli poczuje Pan, że trudno jest samodzielnie poradzić sobie z tym, co się dzieje w głowie i sercu, warto rozważyć wsparcie terapeutyczne, które pomoże uporządkować myśli i uczucia oraz odnaleźć kierunek na przyszłość.

Proszę pamiętać, że proces zdrowienia po rozstaniu nie jest prosty ani szybki. Będą dni lepsze i gorsze, i to jest w porządku. Nie warto siebie za to oceniać ani przyspieszać na siłę „zapomnienia”. Lepiej zaakceptować to, co było, i stopniowo pozwolić emocjom znaleźć swoje miejsce, by móc żyć dalej z większym spokojem.