Jestem zmęczona życiem, mimo że mam dopiero 23 lata i nawet połowy życia nie mam za sobą. Nie wiem,

Wiele osób zgłaszających się na terapię mówi, że nie potrafi się uwolnić od swoich trudności. Dlatego właśnie decydują się na terapię, do czego i Panią zachęcam. W terapii mogłaby Pani uzyskać odpowiedzi na pytania skąd się to wzięło i co można z tym zrobić, aby to zmienić.
Zachęcam jednak najpierw do wizyty u lekarza psychiatry, który mógłby Panią zdiagnozować i skierować na odpowiednią terapię.
Pozdrawiam serdecznie,
Katarzyna Snarska

Dzień dobry. Trudno udzielić precyzyjnej odpowiedzi na postawione przez Panią pytanie na podstawie jedynie krótkiego opisu Pani trudności. Przyczyny tego, jak się Pani czuje, mogą być bardzo złożone i związane m.in. z Pani indywidualną historią, unikalnymi doświadczeniami z życia, zwyczajowym sposobem reagowania itd. Wskazywanie konkretnych przyczyn w oparciu o powyższy opis byłoby jedynie przypuszczeniem, nieuprawnioną hipotezą. Pomocna w poszukiwaniu odpowiedzi na Pani pytania może być psychoterapia, która pozwala na badanie swoich przeszłych i obecnych doświadczeń, prowadzi do lepszego zrozumienia siebie oraz pomaga w pokonywaniu trudności i odnalezieniu dróg wyjścia z nich. Jeżeli ma Pani możliwość podjęcia psychoterapii, to może się to okazać dla Pani wartościowe. Pomocne w Pani sytuacji mogą być np. psychoterapia w nurcie psychodynamicznym, psychoanalitycznym czy humanistyczno-egzystencjalnym. Warto rozważyć również konsultację u lekarza psychiatry - ta nie udzieli Pani odpowiedzi na postawione pytania, ale pozwoli skonsultować zachowania i myśli, które Pani towarzyszą, otrzymać zalecenia lekarskie dotyczące dalszego postępowania w tym np. farmakoterapię (jeżeli lekarz uzna ją za konieczną) i tym samym obniżyć cierpienie oraz rozpocząć proces wychodzenia z trudności, których Pani doświadcza.

Dzień dobry,

pierwszym krokiem do zmiany i poradzenia sobie z problemami jest konfrontacja z nimi i zdanie sobie z nich sprawy. Kolejnym krokiem ku zmianie może być konsultacja z psychologiem lub psychoterapeutą celem odnalezienia źródeł Pani trudności i mechanizmów, które podtrzymują ich powstawanie. Dzięki temu możliwe będzie wprowadzenie odpowiednich działań tak, by pomóc Pani w rozwiązaniu Pani trudności.

Pozdrawiam, Anita Siudek

Dzień dobry. To, co opisujesz, brzmi jak ogromne, długotrwałe zmęczenie i wewnętrzna walka, która trwa od lat. Już samo to, że o tym piszesz i próbujesz z tym coś zrobić, jest ważnym sygnałem – część Ciebie wciąż chce znaleźć wyjście z tego stanu.
To, że „nie ma jednego powodu”, nie oznacza, że to jest niezrozumiałe czy „bez sensu”. Takie doświadczenia często powstają z wielu rzeczy naraz: sposobu przeżywania emocji, wrażliwości, doświadczeń z okresu dorastania, a czasem też biologii (np. podatności na obniżony nastrój). To, że zaczęło się to około 13. roku życia, też nie jest przypadkowe – to moment, kiedy psychika bardzo intensywnie się zmienia i bywa szczególnie podatna na przeciążenie.
Porównywanie się do innych tylko dokłada ciężaru. Widzisz efekty ich życia, ale nie widzisz, z czym się mierzą w środku. Twój „stanie w miejscu” to z zewnątrz może tak wyglądać, ale w rzeczywistości od lat zmagasz się z czymś bardzo trudnym – i to też jest wysiłek, tylko niewidoczny dla innych.
To, co szczególnie ważne w Twojej wiadomości:
– myśli o śmierci, które wracają od lat
– samookaleczenia, które nadal się pojawiają
– dni, kiedy nie chcesz żyć, nawet jeśli nie chcesz umrzeć
To są sygnały, że naprawdę potrzebujesz wsparcia „na żywo”, nie tylko rad czy zrozumienia w rozmowie online. Z takimi rzeczami nie powinno się zostawać samemu.
Bardzo Cię zachęcam, żebyś skontaktowała się z kimś bezpośrednio:
– psychologiem lub psychiatrą (może to być pierwsza, nawet krótka konsultacja)
– jeśli jest bardzo trudno – telefonem wsparcia, np. Centrum Wsparcia dla Osób w Kryzysie Psychicznym (działa całodobowo)
– możesz też zgłosić się do najbliższej izby przyjęć, jeśli poczujesz, że sytuacja Cię przerasta
Jeśli chodzi o samookaleczenia – one bardzo często nie są „chęcią zrobienia sobie krzywdy”, tylko sposobem radzenia sobie z napięciem, emocjami, pustką. To coś, czego można się oduczyć, ale zwykle potrzeba do tego wsparcia i bezpieczniejszej alternatywy.
Na tu i teraz, kiedy jest ciężko, możesz spróbować bardzo prostych rzeczy, które czasem choć trochę obniżają napięcie:
– zimna woda na dłonie lub twarz
– trzymanie kostki lodu
– zapisanie tego, co masz w głowie, bez cenzury
– kontakt z kimś zaufanym, nawet jeśli to tylko „jest mi źle, nie musimy o tym gadać”
I jeszcze jedna ważna rzecz: to, że masz dni, kiedy nie chcesz umrzeć, tylko jesteś zmęczona życiem, jest bardzo istotne. To pokazuje, że to nie jest stały stan i że w Tobie jest przestrzeń na zmianę – nawet jeśli teraz wydaje się to bardzo odległe.
Nie jesteś „zepsuta” ani „beznadziejna”, tylko przeciążona czymś, co trwa za długo bez wystarczającego wsparcia.