Jestem kobietą, mam 23 lata. Chciałabym się dowiedzieć czy lęk przed odrzuceniem i osobowość unikają

Z Pani opisu znam tylko sposob przezywania tego problemu przez Pania. Mozna oczywiscie zakladac, ze terapia nie postepuje i ze terapeuta nie daje rady, ale moje doswiadczenie mowi, ze jest to czesto mechanizm obronny osob, ktore maja trudnosci w przyjeciu odpowiedzialnosci za siebie i swoj proces zdrowienia. Troche prowokacyjnie, tez w opozycji do innej odpowiedzi, ktora Pani otrzymala powiem, ze wazne jest to w jaki sposob Pani zakonczyla z poprzednim terapeuta swoj proces. Czy te trudnosci (brak postepow, poczucie bycia zanudzajaca) byly wspolnie omawiane itd. Mam poczucie, ze nie. Wiec niestety, zakladam, ze to samo moze sie rozegrac z nastepna osoba w kolejnej terapii, po to by stwierdzic. Terapie na mnie nie dzialaja, a probowalam wielu. Prosze wiec sprobowac popatrzec na trudnosci w terapii ze swojej perspektywy czyli jaki byl/bedzie Pani wklad. W Pani ratunek, terapeuta zawsze bedzie krok za Pania. To Pani wykonuje (niestety) najtrudniejsza prace, terapeuta odpowiada tylko za proces. Zdaje sobie sprawe, ze moze byc ciezko to czytac i sie z tym zgodzic.... nie trzeba.

Oczywiście, że tak w oparciu o relację terapeutyczną. Wszystko jest możliwe o ile się chce i jest w stanie się zaangażować w pracę własną. Pozdrawiam

Szanowna Pani,
to, co Pani opisuje, jest bardzo trudne i zrozumiałe – poczucie odrzucenia, obsesyjne porównywanie się z innymi, zaniedbywanie własnej higieny i silny lęk mogą powodować ogromny dyskomfort i przytłoczenie. Chcę jednak powiedzieć jedno: Pani stan nie jest beznadziejny i możliwa jest znacząca poprawa – choć „całkowite wyleczenie” w sensie natychmiastowego zniknięcia wszystkich trudnych myśli może być pojęciem nieco mylącym. W praktyce psychoterapia pozwala nauczyć się świadomego zarządzania lękiem, zwiększyć poczucie własnej wartości i budować satysfakcjonujące relacje, a objawy destrukcyjnych myśli mogą się stopniowo zmniejszać i przestawać dominować w codziennym życiu.
Osobowość unikająca i lęk przed odrzuceniem są często powiązane z wcześniejszymi doświadczeniami odrzucenia lub krytyki. Terapia, która może być pomocna, to m.in. terapia schematów, CBT (terapia poznawczo-behawioralna) oraz elementy terapii opartej na uważności, a także terapia psychodynamiczna. Kluczowe jest także stopniowe ćwiczenie kontaktów społecznych i sytuacji wywołujących lęk, najlepiej w tempie dostosowanym do Pani komfortu.
Ważnym aspektem jest też praca nad samooceną i obrazem własnego ciała. Pani opis sugeruje, że obserwuje Pani siebie bardzo surowo i porównuje się do innych w sposób niekorzystny. Warto wprowadzać ćwiczenia, które pomagają dostrzegać swoje mocne strony, doceniać codzienne osiągnięcia i realnie oceniać wygląd, zamiast opierać poczucie własnej wartości na idealizowanych porównaniach.
Objawy fizyczne, które Pani opisuje – problemy ze snem, bóle głowy, nudności, zaparcia – są częste w długotrwałym stresie i lęku. Warto również skonsultować się z lekarzem internistą, aby wykluczyć inne przyczyny i zadbać o wsparcie somatyczne równolegle z psychoterapią.
Najważniejsze jest, aby nie rezygnować z poszukiwania odpowiedniej formy wsparcia. Czasami pierwsza terapia nie daje efektów, ale dopasowanie metody i terapeuty do Pani potrzeb może zmienić sytuację diametralnie. Warto również zdobyć się na otwartość i opowiedzieć o Pani myślach odnośnie terapeuty i jego oceny Pani osoby na terapii - taka rozmowa może być przełomem w procesie i zmianą negatywnego wzorca "czytania w myślach" i unikania. Każdy krok w kierunku rozmowy z psychoterapeutą i nauki nowych strategii radzenia sobie ze stresem i lękiem jest krokiem w stronę poprawy jakości życia.
Podsumowując: Stopniowa praca nad lękiem, samooceną i relacjami, w połączeniu ze wsparciem specjalisty, daje realną szansę na to, że destrukcyjne myśli przestaną dominować nad codziennym życiem i poczuje się Pani lepiej zarówno psychicznie, jak i fizycznie.
Z pozdrowieniami,
OBiałek