Jestem bardzo wybuchowa . Ogromnie ciężko jest mi znieść krytykę. Przytyłam dużo. Więcej ważę jak by

Dzień dobry,
Objawy, które Pani opisuje wymagają spojrzenia z szerszej perspektywy i zrozumienia kontekstu. Zachęcam do konsultacji u psychoterapeuty, który pomógł by Pani zrozumieć zmiany, które Pani obserwuje. Kolejnym krokiem byłoby podjęcie psychoterapii.
Powodzenia

Witam
Z opisu wynika, że jest Pani bardzo trudno i dobrze, że szuka Pani pomocy, ważne jest, aby nie pozostawała Pani z tym sama, proszę udać się do psychologa, psychoterapeuty, pomoże zrozumieć zmiany jakie w Pani zaszły oraz zaproponuje odpowiednią pomoc. Pozdrawiam

Witam,
Nasza psychika oraz ciało funkcjonują w ścisłym połączeniu i nie raz tak się dzieję, że zmiany w ciele są symptomem psychologicznych trudności, z którymi pacjent nie jest w stanie sobie poradzić. Z Pani opisu wynika, że doszło również do zmian w Pani samopoczuciu psychicznym (brak radości z życia, rozczarowanie, gniew i wybuchowość). W takiej sytuacji rozsądną decyzją byłoby zgłoszenie się na konsultację do psychoterapeuty celem doprecyzowania obrazu trudności z którymi boryka się Pani oraz identyfikacji natężenia zaistniałej zmiany w Pani stanie. W wyniku takich wstępnych konsultacji specjalista mógłby dokonać rzetelnej oceny Pani stanu oraz zaproponować indywidualnie dobrany sposób pomocy, a Pani z kolei mogłaby przejrzeć się zarówno swoim trudnościom jak i motywacji/gotowości do zmiany - podjęcia leczenia.
Niemniej jednak w sytuacji opisanej przez Panią należałoby również wykluczyć czynniki fizjologiczne oraz wykonać badania według zaleceń lekarza internisty.

Pozdrawiam serdecznie,
Nataliia Lahodiuk

Dzień dobry.

To, co Pani opisuje – wybuchowość, trudność w przyjmowaniu krytyki, przyrost masy ciała, brak motywacji, mało uśmiechu, uczucie żalu, gniewu i rozczarowania – może być sygnałem, że Pani organizm i psychika przeżywają trudniejszy czas.

Tego rodzaju objawy mogą sugerować epizod depresyjny, ale warto pamiętać, że diagnozę może postawić jedynie psychoterapeuta lub psychiatra podczas bezpośredniej rozmowy. Depresja nie zawsze wygląda tak samo – nie zawsze oznacza leżenie w łóżku czy płacz. Bardzo często objawia się w sposób mniej oczywisty: właśnie przez drażliwość, zmiany apetytu i masy ciała, wycofanie z relacji, zobojętnienie, poczucie winy czy braku sensu.

W depresji dochodzi do zmian w funkcjonowaniu układów neuroprzekaźników w mózgu, co wpływa na nastrój, sen, motywację i ogólne samopoczucie. Warto wiedzieć, że depresja to realna, medyczna choroba, która wymaga takiego samego podejścia jak każda inna dolegliwość zdrowotna – to nie jest "słabość", lenistwo ani przesada.

Pewne czynniki mogą zwiększać ryzyko depresji – np. przewlekły stres, przeciążenie obowiązkami, problemy w relacjach, nieprzepracowane sytuacje z przeszłości, jak również zmiany hormonalne (np. po porodzie). Dlatego tak ważna jest uważność na sygnały z ciała i psychiki.

Warto też pamiętać, że objawy depresyjne mogą być podobne do tych, które pojawiają się przy niektórych chorobach somatycznych, takich jak:

niedoczynność tarczycy (apatia, senność, przyrost masy ciała),

cukrzyca, insulinooporność (zmęczenie, wahania nastroju),

niedobory witamin i minerałów (np. D, B12, żelazo),

a także choroby zapalne czy zaburzenia hormonalne.


Dlatego dobrze byłoby zacząć od wizyty u lekarza internisty, który zleci podstawowe badania, by sprawdzić ogólny stan zdrowia. Jeśli wszystko będzie w normie, kolejnym krokiem powinna być rozmowa z psychoterapeutą lub psychiatrą, który pomoże lepiej zrozumieć to, co się dzieje, i zaproponuje dalsze leczenie – czasem w formie terapii, czasem farmakologii, a czasem jednego i drugiego.