Jak wyrazić gniew niewyrażalny? Gniew który jest stłumiony przez doświadczenie seksualne niezbyt mor

Dzień dobry, uświadomienie, że tłumimy gniew oraz zrozumienie przyczyny są już bardzo ważnym krokiem w kierunku uwolnienia stłumionej emocji oraz przepracowania danych doświadczeń. W psychoterapii możemy w bezpiecznych warunkach w obecności i przy wsparciu drugiej osoby stopniowo zbliżać się do wyrażenia gniewu i uczyć się niedestrukcyjnych sposobów jego ekspresji. Jeżeli aktualnie nie mamy możliwości pracy ze specjalistą bardzo pomocna może być praca z ciałem oraz danie sobie czasu. Poczucia w gdzie w ciele czujemy daną emocję i jak nasze ciało chciałoby ją wyrzucić na zewnątrz. Gniew łączy się z ogromnym pokładem energii - ma nam służyć do obrony. Jeśli jest tłumiony ta energia zostaje zamrożona w ciele, dlatego pomocna może być wszelka aktywność fizyczna tak aby tę energię stopniowo uwalniać. Gniew choć jest emocją gwałtowną jeśli był długo tłumiony warto zbliżać się do niego z delikatnością dla samego siebie. Zwłaszcza jeśli jest związany z seksualnością, która jest bardzo intymną częścią naszego funkcjonowania.

Polecam Integrowanie emocji przez ciało w Fundacji Forum Integracji Alchemia w Krakowie.

Dzień dobry,
Temat wyrażania uczuć niewyrażalnych jest z natury swej delikatny a w kontekście doświadczeń seksualnych z pewnością intymny, niemoralność zaś zapewne czyni go ważnym. Są to właściwie typowe cechy spraw z jakimi ludzie zwykle zgłaszają się na psychoterapię i taki kierunek rozwiązania tego problemu zalecam aby skutecznie i z należytą troską móc poruszyć tak ważką sprawę i znaleźć jej rozwiązanie.
Pozdrawiam serdecznie
Jakub Pyka

Gniew niewyrażalny to taki, który nie znajduje języka, bo został zamknięty w wstydzie, lęku albo poczuciu winy. Gdy jego źródłem jest doświadczenie seksualne przeżywane jako przekroczenie własnych granic lub coś niezgodnego z własnym sumieniem, złość często nie ujawnia się wprost. Zamiast tego osadza się w ciele, w napięciu, milczeniu, drażliwości albo odrętwieniu. Wyrażenie takiego gniewu nie polega na gwałtownym wyrzuceniu go z siebie, lecz na stopniowym nadaniu mu sensu: uznaniu, że istnieje, nazwaniu tego, co zostało naruszone, i pozwoleniu sobie powiedzieć: „to mnie zraniło”, „to było za dużo”, „nie umiałem tego wtedy wyrazić”. Dopiero wtedy gniew przestaje być niszczącym ciężarem, a staje się informacją o bólu, granicach i potrzebie odzyskania własnej integralności.