Dzień dobry. Zdradzałem żonę emocjonalnie, ona przypadkiem to odkryła. Trwało to około 2-3 tyg po

Dzień dobry.
Zdradzałem żonę emocjonalnie, ona przypadkiem to odkryła. Trwało to około 2-3 tyg po naszych "cichych dniach". Pisałem z kobietami na czacie, w celu zaspokojenia swoich potrzeb, szczególnie z jedną która była w podobnej sytuacji jak moja i próbowaliśmy nawzajem się "pocieszyć" przez co znaleźliśmy wspólny język. Po odkryciu mojej zdrady oczywiście w akcie desperacji usunąłem wszystkie wiadomości, co żonę doprowadziło do ataku desperacji. Jesteśmy małżeństwem z kilkunastoletnim stażem i mamy dwójkę dzieci. Czasem pojawiały się jakieś kłótnie mniejsze czy większe bardzo rzadko jakieś poważne. Mamy ustabilizowane życie, bez poważnych problemów, jesteśmy zapracowani i nie mamy za wiele czasu na przyjemności. Najczęściej kłótnie były przez to, że rzadko współżyliśmy a raczej przez to, że ja częściej miałem taką potrzebę niż żona, więc w końcu postanowiłem że nie będę jej już męczył tym, że mam ochotę i zaspokoje się w inny sposób i każde z nas będzie szczęśliwe a problem będzie rozwiązany i nie będę musiał tego wałkować po raz kolejny. Niestety to była głupia decyzja, bardzo zraniłem żonę, zniszczyłem jej poczucie wartości, zaufanie do mnie, byłem dla niej wszystkim a teraz została z niczym. Żałuję mojej decyzji, nie obwiniam żony bo nawet sytuacja jaka była nie usprawiedliwia mnie żebym mógł coś takiego jej zrobić. Rozmawialiśmy po dwóch dniach, żona wie że wszystko wykasowałem, opowiedziałem jej że szczegółami co robiłem z kim itp. nie chciałem tego mówić, bo wiem że to nie jest najlepszy pomysł bo wiem że sobie z tym nie poradzi ale powiedziała że należy się jej to chce wiedzieć z kim żyła i tyle lat więc jej powiedziałem. Żona jest załamana, nie umie się pozbierać, nie śpi, nie odzywa się, wyjeżdża wieczorami sama. Chodzimy do pracy, ogarniamy dzieciaki. Nie wiem na jakim etapie jesteśmy w sumie bo żadne z nas nie wie co robić, to świeża sprawa i nie wiem co będzie dalej. Były tylko luźne słowa, że tego nie da się naprawić, mam jej nie wchodzić w drogę przy dzieciach, że będziemy musieli się rozstać itp.

Moje pytanie - jak ja mogę pomóc żonie? Mam dać jej swobodę, unikać, nie odzywać się? Wiem że przepraszanie tu nie ma sensu ona i tak nie wierzy w to. Nie wiem jak się zachować by ona poczuła się lepiej.

Za kilka dni mieliśmy jechać na wakacje, mówi że mam jechać sam z dziećmi przystać na to czy jednak przekonać ją by zgodziła się jechać?