Dzień dobry potrzebuje rady obecnie tworzę fajny związek dzieli nas odległość ale moi rodzice nie ch

Dzień dobry, określanie swoich granic wobec rodziców jest istotne. Jest Pani dorosłą kobietą i decydowanie o sobie oraz branie za to odpowiedzialności jest potrzebne.
Pozdrawiam serdecznie

Witam Panią serdecznie,

na początek polecam Pani przeczytanie książki: "Toksyczni rodzice". W wieku 42 lat ma Pani prawo decydować o swoim życiu i ważne jest wyznaczanie granic. Rozumiem, że jest Pani ciężko, gdyż rodzice mają na Panią duży wpływ. Polecam podjęcie terapii, aby przepracować relacje z rodzicami.

Pozdrawiam

Dzień dobry, myślę, że warto pochylić się nad pytaniem, dlaczego w wieku 42 lat rodzice wciąż sprawują nad Panią kontrolę i dlaczego Pani wyraża na to zgodę. Nie napisała Pani nic na temat swojego stanu zdrowia, z Pani opisu nie wynika również, że potrzebuje Pani opieki rodziców, więc jeśli jest Pani osobą, która może samodzielnie funkcjonować to rodzice nie powinni decydować o Pani życiowych wyborach. Warto rozważyć konsultacje psychologiczną by w obecności psychologa przyjrzeć się Pani umiejętności stawiania granic.

Dzień dobry,

Sytuacja, którą Pani opisuje, jest z pewnością bardzo bolesna i frustrująca, ale klucz do jej rozwiązania leży w zmianie perspektywy. Napisała Pani: "rodzice nie chcą mnie puścić". Proszę spojrzeć na to zdanie z boku – ma Pani 42 lata. W świetle prawa i psychologii jest Pani w pełni samodzielną osobą, która nie potrzebuje "przepustki" od rodziców, by wyjść z domu czy wyjechać.

Ten "płaszcz ochronny", o którym Pani wspomina, w rzeczywistości działa jak klatka. Aby ratować związek, musi Pani najpierw "uratować" swoją niezależność. Partner, widząc, że w wieku 42 lat to rodzice decydują o Pani spotkaniach, może czuć się bezradny i zaniepokojony tym, że w tej relacji są de facto cztery osoby, a nie dwie.

Co robić? Trzeba zmienić sposób komunikacji z rodzicami z pytającego na oznajmujący. Dorosła córka nie pyta: "Czy mogę jechać?", tylko mówi: "Jadę w weekend do partnera, wrócę w niedzielę". Rodzice mogą reagować złością, płaczem lub próbą wpędzenia w poczucie winy ("zostawiasz nas", "martwimy się") – to naturalna reakcja systemu rodzinnego na zmianę, ale nie musi Pani temu ulegać. Ich lęk to ich emocje, z którymi muszą sobie poradzić. Pani zadaniem jest zadbać o swoje szczęście.

Wiem, że to brzmi łatwo tylko w teorii, a w praktyce wiąże się z ogromnym lękiem. Jeśli czuje Pani, że sama nie da rady postawić tej granicy, warto popracować nad asertywnością w gabinecie psychologa. Ale proszę pamiętać: nikt nie przeżyje życia za Panią. Decyzja należy tylko do Pani, nie do nich.

Pozdrawiam serdecznie