Dzień Dobry. Piszę do Państwa , ponieważ jestem sam z problemem . Nie mam przyjaciół , moja żona i

Dzień Dobry. Piszę do Państwa , ponieważ jestem sam z problemem . Nie mam przyjaciół , moja żona i dzieciaki nie są osobami wspierającymi . Na depresję z silnymi stanami lękowymi choruję ponad 3 lata , leczenie farmakologiczne stosuję wg ustaleń lekarza psychiatry. Od prawie roku jestem jestem na terapii w ośrodku uzależnień , ponieważ jestem niepijącym alkoholikiem . Najważniejszą informacją jaką chciałem przekazać Państwu to to , że zakochałem się w mojej terapeutce. Powiedziałem jej to . Mam wrażenie , że to nic dobrego nie przyniosło mojej terapii , temat zakochania się stał się bardzo niewygodny .Mam takie wrażenie. Ja teraz nie wiem co mam zrobić ? Byłem przekonany , że jestem ważny w tej relacji , ale nie mogę znieść tego , że jestem tylko pacjentem i realnie nie mogę nawet zaprzyjaźnić się z terapeutką , nie mogę pogodzić się z tym , że ta relacja nie ma szans przetrwać , bo musi kiedyś się skończyć. Nie potrafię się z tym pogodzić . Dla mnie terapeutką to bardzo ważna osoba w moim życiu , ja nie chcę jej stracić. Ratujcie proszę.

6 odpowiedzi


Dzień dobry, rozumiem, że to, czego Pan teraz doświadcza, jest bardzo trudne i budzi wiele sprzecznych uczuć. To bardzo ważne, że potrafi Pan o tym mówić i szukać wsparcia – to już jest ważny krok w trosce o siebie. W relacji terapeutycznej często pojawia się bliskość i silne emocje. To naturalne, bo terapeuta staje się osobą, która daje uwagę, zrozumienie i poczucie bezpieczeństwa. Czasami te uczucia przybierają formę zakochania, tęsknoty czy pragnienia przyjaźni. To nie oznacza, że dzieje się coś „złego” – raczej pokazuje, jak bardzo potrzebuje Pan relacji, w której będzie miejsce na akceptację i bliskość. Jednocześnie ta więź w terapii ma swoje granice i nie może przerodzić się w relację osobistą poza gabinetem. Wiem, że to może być bardzo bolesne, szczególnie gdy pojawia się lęk przed utratą tej ważnej osoby. Właśnie to uczucie warto wnosić do terapii – aby wspólnie przyjrzeć się, co ono mówi o Pana potrzebach i jak można je zaspokajać w innych, zdrowych relacjach. Chciałbym zachęcić Pana, żeby nie traktował tego doświadczenia jako porażki, ale jako szansę na pogłębienie terapii. To, że te emocje się pojawiły, może stać się istotnym elementem Pana pracy nad sobą i drogą do lepszego zrozumienia siebie w relacjach z innymi. Proszę pamiętać, że nie jest Pan z tym sam. To ważne, że mówi Pan o swoich uczuciach – one mogą być początkiem ważnej zmiany.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

To, co Pan opisuje, jest w terapii częstsze, niż się wydaje – pacjenci czasem odczuwają przywiązanie lub silne emocje wobec terapeuty. Dobrym krokiem jest szczera rozmowa z terapeutą o tym, jak te uczucia wpływają na terapię, bez poczucia winy. Jeśli emocje są trudne do opanowania, można też skorzystać z dodatkowej sesji u innego psychologa, żeby mieć wsparcie w ich przetwarzaniu.


Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pan opisuje, jest trudne i jednocześnie dość częste w psychoterapii – nazywa się to przeniesieniem. Oznacza to, że uczucia, które pojawiają się wobec terapeutki, są realne, ale nie wynikają z rzeczywistej, partnerskiej relacji, tylko z tego, że jest ona osobą, która Pana słucha, rozumie, daje wsparcie i akceptację. Dla osoby w kryzysie, zwłaszcza gdy w domu brakuje bliskości i zrozumienia, taka relacja staje się bardzo ważna, czasem wręcz jedyna. To naturalne, że rodzi się wtedy tęsknota za czymś więcej – za byciem kimś wyjątkowym w życiu terapeuty. I to bardzo boli, gdy uświadamia Pan sobie, że ta relacja ma granice i musi się skończyć. Kilka ważnych myśli, które mogą pomóc: • To nie jest coś, z czym zostaje Pan sam – wielu pacjentów przeżywa zakochanie w terapeucie. To część procesu i może być materiałem do pracy na terapii. • Granice, które Pana bolą, są jednocześnie tym, co chroni Pana – gdyby terapeuta wszedł z pacjentem w przyjaźń czy związek, to nie byłoby już terapii. Nie mógłby Pan korzystać z jej pomocy w bezpieczny sposób. • Warto powiedzieć o tym, co Pan teraz czuje – nawet jeśli temat jest niewygodny, to właśnie on może być kluczowy w terapii. Być może chodzi nie tylko o samą terapeutkę, ale o tęsknotę za byciem ważnym, za bliskością, której Pan potrzebuje. • To doświadczenie można przepracować – ucząc się rozpoznawać swoje potrzeby emocjonalne, mówić o nich, a potem szukać ich zaspokojenia w realnych, zdrowych relacjach poza gabinetem. Może Pan teraz czuć ból, rozdarcie i poczucie straty. Warto jednak potraktować to nie jako porażkę, tylko jako ważny moment terapii – być może jeden z najważniejszych. Przeżycie tych emocji w bezpiecznych ramach terapeutycznych może pomóc Panu zrozumieć siebie głębiej i nauczyć się budować bliskie więzi w życiu osobistym. To niełatwe, ale proszę nie rezygnować i dalej rozmawiać o tym na terapii. Wszystkiego dobrego :)

mgr Szymon Szymczonek

mgr Szymon Szymczonek

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Twoje uczucia są zrozumiałe, jak opisujesz swoją historię, terapeutka jest osobą która udzieliła Ci wsparcia kiedy inni nie potrafili Ci jej udzielić. Jest to jednak relacja profesjonalna, ograniczona do gabinetu i ukierunkowana na pomocy Tobie, nie jest to relacja, ani partnerska, ani równorzędna. Jestem przekonany, że pozostajesz dla terapeutki ważny jako pacjent, a bycie w roli wyłącznie pacjenta nie jest niczym złym i nie powinno być powodem do wstydu. Jeśli terapia będzie planowo dobiegać końca, będzie to znak, że potrafisz radzić sobie samodzielnie, i choć może to być trudne, będzie to Twój sukces, z którego możesz być dumny i którego nie należy się bać.


Dzień dobry. To, co Pan przeżywa, może być bardzo bolesne, szczególnie gdy od dłuższego czasu zmaga się Pan z depresją, lękiem i poczuciem osamotnienia. Zakochanie się w terapeutce nie jest czymś niespotykanym ani powodem do wstydu. W psychoterapii może pojawić się zjawisko przeniesienia, kiedy silne uczucia i potrzeby bliskości kierujemy do osoby, przy której czujemy się wysłuchani i bezpieczni. Nie oznacza to, że Pana uczucia są nieprawdziwe. Ważne jest jednak zrozumienie, że relacja terapeutyczna, choć może być bardzo bliska emocjonalnie, nie jest relacją partnerską ani przyjacielską. Granice, których przestrzega terapeutka, nie świadczą o tym, że jest Pan dla niej nieważny. Zachęcam, aby wrócił Pan do tego tematu podczas sesji i powiedział również o poczuciu odrzucenia oraz lęku przed zakończeniem terapii. Właśnie te emocje mogą stać się istotną częścią pracy terapeutycznej. Nie musi Pan rezygnować z terapii z powodu zakochania. Jeśli jednak rozmowy o tym nadal będą bardzo trudne, można wspólnie rozważyć konsultację u innego specjalisty. Szczególnie ważne jest teraz stopniowe budowanie wsparcia również poza gabinetem, ponieważ jedna osoba nie powinna być jedynym źródłem Pana poczucia bezpieczeństwa. Proszę też informować psychiatrę o nasileniu cierpienia, zwłaszcza jeśli pogarsza się Pana nastrój lub pojawia się zagrożenie nawrotem picia.


Dzień dobry. Jako psycholożka chcę Panu przede wszystkim powiedzieć, że zakochanie się w terapeutce nie jest czymś niezwykłym ani czymś, co samo w sobie oznacza, że terapia została „zepsuta”. W psychoterapii zdarza się to częściej, niż pacjenci przypuszczają. Szczególnie wtedy, kiedy człowiek przez długi czas czuł się samotny, niezrozumiany, pozbawiony wsparcia, a nagle spotyka osobę, która regularnie go słucha, pamięta jego historię, nie odrzuca go i pomaga mu przechodzić przez bardzo trudne emocje. W Pana sytuacji znaczenie może mieć również to, że pisze Pan: nie ma Pan przyjaciół, nie czuje wsparcia ze strony żony i dzieci, choruje Pan na depresję z silnym lękiem i jednocześnie pozostaje w leczeniu uzależnienia od alkoholu. To oznacza, że terapeutka mogła stać się jedną z niewielu osób, przy których doświadcza Pan bezpieczeństwa, zainteresowania i emocjonalnej bliskości. Nic dziwnego, że ta relacja nabrała ogromnego znaczenia. W psychoterapii mówi się o przeniesieniu. Oznacza ono, że w relacji z terapeutą mogą pojawić się bardzo silne uczucia: miłość, zakochanie, tęsknota, zazdrość, potrzeba bycia wyjątkowym, lęk przed porzuceniem, a czasem również złość czy poczucie odrzucenia. To nie znaczy, że uczucia są „nieprawdziwe”. One są jak najbardziej prawdziwe. Natomiast ich znaczenie i sposób, w jaki powstały, mogą być bardzo ważnym materiałem terapeutycznym. Najbardziej bolesne zdanie w Pana wiadomości brzmi dla mnie: „Nie mogę znieść tego, że jestem tylko pacjentem.” Tu warto coś bardzo ważnego rozdzielić. Jest Pan jej pacjentem, ale to nie oznacza, że jest Pan dla niej „tylko przypadkiem”. Relacja terapeutyczna może być autentyczna, ważna i pełna troski, a jednocześnie nie może stać się przyjaźnią ani relacją partnerską. Te granice nie służą temu, żeby Pana odrzucić. Służą temu, żeby terapeuta nie wykorzystywał emocjonalnej zależności pacjenta i żeby terapia pozostawała bezpieczna. To właśnie jest jej trudna asymetria: Pan może wiedzieć o terapeutce bardzo niewiele, a ona zna najbardziej intymne fragmenty Pana życia. Pan może za nią tęsknić między sesjami, a jednocześnie wie, że nie może po prostu zadzwonić i zaprosić jej na kawę jak znajomą osobę. Dla człowieka, który jest samotny, ta granica może być naprawdę bolesna. I ten ból jest czymś, czym powinno się zająć w terapii, a nie czymś, czego powinien się Pan wstydzić. Jeżeli po powiedzeniu terapeutce o zakochaniu ma Pan poczucie, że temat stał się niewygodny, proszę powiedzieć jej dokładnie to, co napisał Pan tutaj: „Mam wrażenie, że odkąd powiedziałem o swoich uczuciach, między nami coś się zmieniło. Czuję, że temat stał się niewygodny i boję się, że przez to Panią stracę. Chciałbym, żebyśmy mogli o tym rozmawiać, a nie omijać ten temat.” To może być jedna z najważniejszych rozmów w Pana terapii. Dobry terapeuta nie musi odwzajemniać uczuć ani przekraczać granic, ale powinien umieć pomóc pacjentowi zrozumieć jego uczucia bez zawstydzania go i bez karania go dystansem. Jeżeli terapeutka pracuje w ośrodku uzależnień, może również korzystać z superwizji, czyli konsultowania swojej pracy z innym doświadczonym terapeutą. Silne uczucia pacjenta są właśnie jednym z tematów, które terapeuci omawiają w superwizji. Jednocześnie bardzo bym Pana przestrzegała przed próbą przeniesienia tej relacji poza terapię. Nie szukałabym prywatnego kontaktu, nie próbowała „przypadkowych” spotkań, nie śledziła jej życia w mediach społecznościowych, nie składała propozycji relacji po zakończeniu terapii. To prawdopodobnie jeszcze bardziej zwiększyłoby Pana emocjonalne uzależnienie od tej relacji i w konsekwencji mogłoby przynieść znacznie więcej cierpienia. Najważniejszym problemem nie jest samo zakochanie Bardziej niepokoi mnie to, że cała Pana emocjonalna stabilność zaczyna być związana z jedną osobą. Jeżeli terapeutka staje się: - jedyną osobą, która Pana rozumie, - jedynym miejscem bezpieczeństwa, - jedynym źródłem bliskości, - osobą, bez której wydaje się Panu, że nie będzie Pan potrafił żyć, to sama terapia powinna zacząć obejmować właśnie ten problem. Celem nie powinno być brutalne „odcięcie się” od terapeutki. Celem jest stopniowe zbudowanie życia, w którym nie jedna osoba podtrzymuje Pana emocjonalnie przy życiu. Przy depresji i uzależnieniu jest to szczególnie istotne. Zerwanie ważnej więzi, poczucie odrzucenia albo zakończenie terapii mogą stać się silnym wyzwalaczem zarówno pogorszenia depresji, jak i nawrotu picia. Dlatego nie podejmowałabym teraz impulsywnej decyzji: „skoro nie możemy być razem, to kończę terapię”. Najpierw trzeba ten temat przepracować. Co zrobiłabym teraz krok po kroku Po pierwsze, powiedziałabym terapeutce wprost, że boi się Pan jej utraty bardziej niż samego faktu, że nie może być z nią w związku. To jest ogromna różnica i terapeutycznie bardzo cenna informacja. Po drugie, powiedziałabym o uczuciach również w kontekście Pana trzeźwości: „Boję się, że jeśli poczuję odrzucenie albo skończy się terapia, mogę sobie z tym nie poradzić.” To ważne, ponieważ terapeuta uzależnień powinien wiedzieć, że temat relacji może stać się czynnikiem ryzyka nawrotu. Po trzecie, porozmawiałabym o tym również z psychiatrą prowadzącym leczenie depresji, szczególnie jeśli od czasu pojawienia się tego kryzysu: - nasilił się lęk, - gorzej Pan śpi, - pojawiły się myśli rezygnacyjne, - wzrosła chęć sięgnięcia po alkohol, - ma Pan trudności z normalnym funkcjonowaniem. Po czwarte, zacząłabym równolegle budować inne źródła więzi. To może być grupa terapeutyczna, grupa dla osób trzeźwiejących, jedna znajomość poza terapią, aktywność grupowa albo stopniowa praca nad relacjami rodzinnymi. Nie chodzi o znalezienie „zamiennika terapeutki”. Chodzi o to, żeby cały ciężar Pana potrzeby bliskości nie spoczywał na jednym człowieku. A co z zakończeniem terapii? To również jest ważne: dobra terapia od początku zawiera w sobie fakt, że kiedyś się skończy. I właśnie dlatego kończenie terapii nie powinno wyglądać jak nagłe: „to była ostatnia sesja, powodzenia”. Zakończenie może być osobnym etapem pracy trwającym wiele spotkań. Można wtedy przepracować żal, lęk przed utratą, poczucie opuszczenia, to, co terapeuta dla Pana znaczył, oraz to, co zabiera Pan z tej relacji do własnego życia. Może się okazać, że jednym z najważniejszych efektów tej terapii nie będzie to, że „przestanie Pan kochać terapeutkę”, ale że nauczy się Pan: „Mogę bardzo kochać i być przywiązany do drugiego człowieka, a jednocześnie przeżyć rozstanie i nie stracić siebie.” To byłoby ogromne osiągnięcie. Jest jednak jedna rzecz, której nie wolno bagatelizować Ma Pan depresję, silne stany lękowe i historię uzależnienia. Napisał Pan „ratujcie”. Dlatego chcę powiedzieć to jasno: jeżeli pojawiłyby się u Pana myśli samobójcze, poczucie że nie chce Pan żyć, zamiar powrotu do alkoholu albo przekonanie, że nie wytrzyma Pan kolejnej sesji czy ewentualnego odrzucenia, nie powinien Pan zostawać z tym sam. Proszę wtedy powiedzieć o tym bezpośrednio terapeutce, psychiatrze lub innej osobie z zespołu prowadzącego leczenie uzależnienia. Jeżeli pojawi się bezpośrednie zagrożenie, potrzebna jest pilna pomoc psychiatryczna lub medyczna. W ZESPOLE EMITBERG w podobnym przypadku nie traktowałybyśmy zakochania w terapeutce jako „problemu, którego trzeba się pozbyć”. Przyjrzałybyśmy się przede wszystkim samotności, potrzebie przywiązania, lękowi przed utratą, depresji, mechanizmowi uzależnienia oraz temu, dlaczego właśnie ta relacja stała się tak centralna. Możliwe są konsultacje stacjonarne i online. Najważniejsze, co chciałabym Panu zostawić: nie musi Pan wybierać pomiędzy „muszę mieć terapeutkę w swoim życiu prywatnym” a „muszę ją natychmiast stracić”. Istnieje trzecia droga: można pozostać w bezpiecznych granicach terapii, powiedzieć całą prawdę o swoich uczuciach i wspólnie spróbować zrozumieć, dlaczego perspektywa utraty tej relacji jest dla Pana aż tak bolesna. I właśnie ta praca może się okazać jedną z najważniejszych części Pana leczenia.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.