Dzień Dobry. Od pół roku spotykałem się z zaręczoną dziewczyną. W Październiku Ona powiedziała swoje

Dzień Dobry. Od pół roku spotykałem się z zaręczoną dziewczyną. W Październiku Ona powiedziała swojemu narzeczonemu, że to koniec bo się w kimś zakochała ale ostatecznie nie zostawiła go a My cały czas się spotykaliśmy. Byliśmy bardzo blisko. Ja od tego czasu, zacząłem naciskać Ją aby zamknęła tamten temat. Powiedziała, że potrzebuje czasu. W grudniu dowiedziałem się, że ten czas dała Sobie do końca roku. Przed Świętami powiedziała narzeczonemu, że go nie kocha i to koniec ale On nie odpuścił, przyjeżdżał. W Poniedziałek przed Nowym Rokiem odwiedziłem Jej, że jak nie podejmie decyzji co dalej to odchodzę. We Wtorek powiedziała Mi, że przedłuża czas bo Ja muszę się zmienić. Przeszkadzało Jej to, że Ją naciskałem na podjęcie decyzji. Cały czas mówiła, że nie chce Mnie stracić. W Środę rano napisałem, że to koniec bo Jej nie kocham, żeby o Mnie zapomniała, że to była zabawa i że odchodzę i wtedy się zaczęło. Zwyzywała Mnie, zaczęła obrażać, mówić, że Mnie nie kocha, że to zauroczenie, że kocha narzeczonego, że go nie zostawi, że mam odpuścić i pogodzić się z tym że nic z tego. Prosiłem żebyśmy do tego wrócili. Zablokowała Mnie wszędzie. Co robić? Chciałbym to naprawić. Zależy Mi na Niej. Dziękuję

6 odpowiedzi


Widzę w Panu przede wszystkim człowieka bardzo zaangażowanego emocjonalnie w relację, która od początku stała na bardzo chwiejnym fundamencie. Spotykał się Pan z osobą zaręczoną, czyli od pierwszego dnia był Pan w roli tego trzeciego. Ona raz mówiła narzeczonemu, że to koniec, potem jednak go nie zostawiała, powtarzała że potrzebuje czasu, dawała sobie terminy do końca roku, przedłużała je i jednocześnie mówiła Panu, że nie chce Pana stracić. To stawiało Pana w permanentnym napięciu i trudno się dziwić, że zaczął Pan naciskać na decyzję. Z Pana perspektywy chodziło o uporządkowanie sytuacji, z jej perspektywy mogło to być przeżywane jako presja, ale warto też jasno powiedzieć, że to ona przez wiele miesięcy utrzymywała obu mężczyzn w zawieszeniu. Ten sms, w którym napisał Pan że jej nie kocha, że to była zabawa i żeby o Panu zapomniała, brzmi jak reakcja zranionego, wściekłego człowieka który próbuje odzyskać kontrolę tam, gdzie ją traci. Problem w tym, że takich wysłanych już słów wycofać się już nie da i one dołożyły cegiełkę do całego konfliktu. Rozumiem, że chciałby Pan to naprawić, bo uczucia nie wyłączają się z dnia na dzień. Natomiast w tej konkretnej sytuacji nie ma Pan realnych narzędzi, żeby cokolwiek „naprawić” w relacji, do której nie ma Pan już dostępu. Nie przekona Pan nikogo wiadomościami, jeśli druga strona Pana blokuje. To co może Pan zrobić tu i teraz, to zająć się tym, co dzieje się w Panu. Warto też, kiedy emocje trochę opadną, przyjrzeć się sobie. Co sprawiło, że zgodził się Pan przez tyle miesięcy być w roli kochanka kobiety zaręczonej, czego Pan bardzo szukał w tej relacji, jak to się stało, że postawił Pan wszystko na osobę, która wysyłała tak sprzeczne sygnały. Do tego bardzo może się przydać kilka spotkań z psychologiem, gdzie będzie Pan mógł bez oceny przejść przez ten cały proces, poukładać emocje i zacząć powoli kierować energię z powrotem w swoje życie, a nie w kogoś, kto już jasno powiedział nie.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, dziękuję, że Pan to napisał i tak szczerze opisał całą sytuację. Widać w tym bardzo dużo emocji, zaangażowania i bólu. To, co Pan przeżył, było intensywne, pełne nadziei, napięcia i niepewności, a zakończyło się nagłym odrzuceniem i zerwaniem kontaktu. Nic dziwnego, że jest w tym teraz chaos, żal i potrzeba „naprawienia” wszystkiego. Z Pana opisu wyłania się relacja, w której przez długi czas był Pan w zawieszeniu, między obietnicą bliskości a brakiem jasnej decyzji z drugiej strony. Taka sytuacja potrafi bardzo mocno obciążać emocjonalnie, budzić lęk, frustrację i poczucie bezsilności. Nacisk, który się pojawił, i słowa, które padły w emocjach, można rozumieć jako próbę poradzenia sobie z tym napięciem, a nie jako brak uczuć czy złe intencje. Reakcja, z którą spotkał się Pan po tym ostatnim komunikacie, była bardzo gwałtowna i raniąca. Dla wielu osób w podobnej sytuacji jest to szczególnie trudne, bo z dnia na dzień tracą nie tylko relację, ale też możliwość rozmowy, wyjaśnienia, domknięcia. To naturalne, że pojawia się potrzeba cofnięcia czasu, odzyskania kontaktu i zrozumienia, co właściwie się stało. Na pewno warto w tym momencie dać miejsce swoim emocjom i uznać je ale bez oceniania siebie. To, że Panu zależy, że czuje Pan stratę i chce Pan zrozumieć tę sytuację, mówi o Pana wrażliwości i zdolności do tworzenia więzi. Jest Pan w trudnym momencie i to, co Pan przeżywa, ma swoje uzasadnienie. Być może na ten moment najważniejsze jest pozwolenie, aby emocje po obu stronach trochę opadły i żeby pojawiła się przestrzeń po tym, co się wydarzyło. Czasami dopiero w ciszy i bez nacisku można zobaczyć, co dla drugiej osoby jest naprawdę ważne. Jeśli ta relacja i Pan będą dla niej istotni, kontakt pojawi się na pewno z jej strony. Na ten moment warto zadbać o siebie i dać sobie czas na uporządkowanie tego, co Pan przeżywa. Życzę powodzenia, pozdrawiam serdecznie.


Dzień dobry, Sytuacja, którą Pan opisał, jest niezwykle złożona i nasycona silnymi emocjami. Rozumiem Pana ból i poczucie straty, a także chęć natychmiastowego naprawienia tego, co zostało zburzone. W procesie terapeutycznym, zanim przejdziemy do pytań „co robić”, kluczowe jest zrozumienie „co się właściwie stało” i jakie nieświadome mechanizmy sterowały zachowaniami obu stron w ostatnich dniach. Jako profesjonalista mogę Panu zaoferować analizę dynamiki tej relacji, co pozwoli Panu spojrzeć na wydarzenia z szerszej perspektywy. 1. Dynamika trójkąta i ambiwalencja Relacja, w którą Pan wszedł, od początku była obciążona tzw. konfliktem lojalności. Pana partnerka funkcjonowała w silnej ambiwalencji – rozdarciu między stabilizacją/zobowiązaniem (narzeczony) a nowym uczuciem (Pan). Fakt, że mimo deklaracji o końcu związku z narzeczonym, nie doszło do fizycznego i formalnego rozstania, świadczy o jej trudności w podjęciu ostatecznej decyzji. Pana presja i ultimatum („jak nie podejmie decyzji, to odchodzę”) były naturalną próbą ochrony siebie i dążenia do jasności, ale w niej wywołały lęk i poczucie utraty autonomii. To typowy mechanizm w takich układach: im bardziej jedna strona naciska na bliskość/decyzję, tym bardziej druga wycofuje się, by chronić swoją przestrzeń. 2. Mechanizm „acting out” (rozegrania w działaniu) Wydarzenia ze środy rano (Pana wiadomość kończąca) można interpretować jako mechanizm obronny zwany „uprzedzającym odrzuceniem”. W obliczu lęku, że to ona Pana odrzuci (przedłużając czas decyzji), nieświadomie dążył Pan do odzyskania kontroli nad sytuacją, zadając cios jako pierwszy. Treść wiadomości – dewaluacja uczucia („to była zabawa”, „nie kocham cię”) – miała na celu ochronę Pana, ale w efekcie uderzyła w fundament jej poczucia własnej wartości. Nie zakończył Pan relacji w sposób neutralny, lecz podważył sens i prawdziwość tego, co Was łączyło. 3. Reakcja partnerki: Rozszczepienie i obrona Jej gwałtowna reakcja, wyzwiska i nagła deklaracja miłości do narzeczonego są odpowiedzią na ból wywołany Pana wiadomością. W psychologii nazywamy to rozszczepieniem (splittingiem). W momencie silnego zranienia, osoba może przestać widzieć odcienie szarości. Skoro Pan napisał, że „to była zabawa”, w jej oczach stał się Pan w tamtym momencie „złym obiektem”, a narzeczony (który mimo odrzucenia walczył) stał się „dobrym obiektem”. Jej słowa o tym, że to było tylko „zauroczenie”, służą jej teraz do zracjonalizowania powrotu do narzeczonego i odzyskania poczucia bezpieczeństwa po tym, jak poczuła się przez Pana oszukana emocjonalnie. 4. Obszar do osobistej refleksji Zamiast szukać gotowych scenariuszy działań zewnętrznych, zachęcam Pana do przyjrzenia się własnym emocjom w tej sytuacji. To pozwoli Panu podjąć decyzję bardziej spójną z Pana dobrem: Wzorce więzi: Warto zastanowić się, co sprawiło, że zaangażował się Pan w relację z osobą niedostępną emocjonalnie i formalnie? Reakcja na bezsilność: Pana wiadomość była krzykiem bezsilności. Czy w przeszłości zdarzało się Panu w momentach lęku reagować "paleniem mostów"? Granice: Czy próba naprawy relacji w momencie, gdy druga strona stawia twardą granicę (blokada), jest wyrazem miłości, czy lęku przed porzuceniem? Obecna blokada komunikacyjna jest faktem. Niezależnie od intencji, Pana słowa wybrzmiały i wywołały skutki. W tym momencie emocje po obu stronach są zbyt silne, by możliwa była racjonalna rozmowa. To czas na opadnięcie afektu i głębszą refleksję nad tym, czy ta relacja w obecnym kształcie jest w stanie zaspokoić Pana potrzeby emocjonalne. Pozdrawiam, Aleksandra Szczęśniak


Dzień dobry Trudno coś Panu poradzić w kwestii naprawy tej relacji. Natomiast zastanowiłbym się nad tym związkiem. To, że chciał Pan wiedzieć co dalej z Waszą relacją jest naturalne. Jak czytam Pana wpis to nie mam poczucia, że Pan naciskał. Pana partnerka dwukrotnie( październik i grudzień) powiedziała narzeczonemu, że go nie kocha i odchodzi, a mimo to tego nie zrobiła. Z tego co Pan napisał to partnerka sama dała sobie czas do końca roku a potem, przerzuciła odpowiedzialność za brak decyzji na Pana bo uznała, że Pan musi się zmienić. Nie wiem czy Pana partnerka się odezwie czy nie, ale wchodzenie ponownie w taką relację może być skomplikowane i trudne emocjonalnie. Pozdrawiam Cezary Szadkowski

mgr Cezary Szadkowski

mgr Cezary Szadkowski

psycholog

Nowy Dwór Mazowiecki

Umów wizytę

Dzień dobry, Rozumiem, że bardzo Panu zależy i że nagłe zablokowanie kontaktu może być bolesne. W tej chwili najważniejsze jest jednak uszanowanie jej decyzji i niepodejmowanie prób obchodzenia blokad, kontaktowania się przez inne osoby ani pojawiania się u niej. Naprawa relacji nie może polegać na dalszym nacisku, zwłaszcza że przez wiele miesięcy pozostawała ona w relacji z narzeczonym i nie podjęła jasnej decyzji o odejściu. Warto też uczciwie spojrzeć na dynamikę tej sytuacji. Pana potrzeba jasności była zrozumiała, ale wiadomość, że jej Pan nie kochał, że to była zabawa i że ma o Panu zapomnieć, mogła być dla niej bardzo raniąca lub zostać odebrana jako próba wywołania reakcji. Jej odpowiedź sugeruje, że zdecydowała się zostać z narzeczonym. Nie ma Pan wpływu na to, czy ona kiedyś zmieni zdanie. Może Pan jednorazowo wysłać krótką wiadomość tylko wtedy, gdy istnieje jeszcze zwykły kanał kontaktu i nie został on przez nią zablokowany. Warto w niej przeprosić bez tłumaczenia się i bez prośby o powrót, na przykład: „Przepraszam za słowa, którymi Cię zraniłem, i za wywieranie presji. Szanuję Twoją decyzję oraz brak kontaktu. Nie będę już pisał ani próbował się kontaktować”. Jeśli jest Pan wszędzie zablokowany, proszę niczego nie wysyłać. Najtrudniejszym, ale najbardziej ochronnym krokiem będzie przyjęcie, że ta relacja jest zakończona i skierowanie energii na siebie. Dystans od kontaktu może pomóc przeżyć stratę, odzyskać równowagę i zastanowić się, jakiej relacji chce Pan w przyszłości: dostępnej, jednoznacznej i opartej na wzajemnej decyzji, a nie na oczekiwaniu, aż ktoś wybierze między Panem a inną osobą.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że w tej chwili najważniejsze jest uznanie jednego faktu: ona postawiła granicę poprzez zablokowanie Pana i powiedzenie, że nie chce kontynuować tej relacji. Niezależnie od tego, czy powiedziała to w silnych emocjach, czy jest to jej ostateczna decyzja, teraz nie należy próbować tej granicy obchodzić. Rozumiem, że chciałby Pan to naprawić. Ale naprawienie relacji wymaga dwóch osób. Pan może naprawić swoją część, nie może natomiast przekonać jej do powrotu, jeżeli ona nie chce kontaktu. W Państwa historii widzę kilka nakładających się problemów. Przez pół roku funkcjonowali Państwo w relacji, w której ona formalnie pozostawała z narzeczonym, jednocześnie była bardzo blisko z Panem i wielokrotnie mówiła, że potrzebuje czasu. To stworzyło dla Pana bardzo trudną sytuację emocjonalną: bliskość była realna, ale decyzji ciągle nie było. Nic dziwnego, że z czasem zaczął Pan domagać się jasności. Natomiast z jej perspektywy Pana nacisk mógł być odbierany jako: „podejmij decyzję teraz”, „zostaw go albo ja odchodzę”, „nie masz już przestrzeni na własne tempo”. I tutaj dochodzimy do momentu, który prawdopodobnie bardzo zaostrzył sytuację. Napisał Pan jej: „Nie kocham Cię, zapomnij o mnie, to była zabawa.” Jeżeli w rzeczywistości było odwrotnie, to był to komunikat wysłany z bólu, złości albo chęci odzyskania kontroli. Dla niej mógł jednak zabrzmieć jak: „wszystko, co między nami było, było kłamstwem”. To mogło uruchomić bardzo silną reakcję obronną. Czy ona naprawdę kocha narzeczonego? Tego nie wiemy. W chwili ogromnego konfliktu powiedziała Panu: „nie kocham Cię”, „to było zauroczenie”, „kocham jego”, „nie zostawię go”. Możliwe, że rzeczywiście tak zdecydowała. Możliwe też, że była wściekła i chciała Pana od siebie odciąć. Ale dla Pana praktycznie nie ma teraz znaczenia, która interpretacja jest prawdziwa. Znaczenie ma jej aktualny komunikat: „Odpuść. Nie chcę kontaktu.” I właśnie ten komunikat trzeba uszanować. Czego teraz zdecydowanie bym nie robiła Nie pisałabym z innych numerów. Nie zakładałabym nowych kont. Nie prosiłabym znajomych, żeby przekazali wiadomość. Nie jechałabym do niej bez zapowiedzi. Nie próbowałabym „przypadkiem” jej spotkać. Nie kontaktowałabym się z jej narzeczonym. Nie wysyłałabym kilkunastu wyjaśnień typu „musisz tylko przeczytać, co naprawdę chciałem powiedzieć”. Nawet jeśli intencją jest ratowanie relacji, dla drugiej osoby może to już być odbierane jako naruszanie granic. Co może Pan zrobić? Jeżeli aktualnie nie ma żadnego otwartego kanału kontaktu, niczego jej teraz nie wysyłać. Jeżeli kiedyś sama odblokuje Pana albo się odezwie, wtedy warto nie zaczynać od: „wróć do mnie”, „zostaw go”, „przecież mnie kochasz”. Lepiej powiedzieć bardzo prosto: „Chcę przeprosić za to, co napisałem. Nieprawdą było, że Cię nie kochałem i że to była dla mnie zabawa. Napisałem to w złości i poczuciu bezradności, bo nie umiałem już funkcjonować w tej niepewności. Rozumiem jednak, że naciskałem na Ciebie i że teraz nie chcesz kontaktu. Będę to szanował.” I na tym się zatrzymać. Prawdziwe przeprosiny nie zawierają ukrytego: „a teraz wróć”. Jest jeszcze druga, bardzo ważna rzecz Proszę się zastanowić, co właściwie chce Pan odzyskać. Bo relacja, którą Państwo mieli, dawała Panu dużo bliskości, ale jednocześnie przez wiele miesięcy była relacją trójkątną. Ona była zaręczona. Mówiła, że odchodzi. Potem nie odchodziła. Prosiła o czas. Ustalała termin. Potem go przesuwała. Mówiła, że nie chce Pana stracić. Jednocześnie nie zamykała poprzedniej relacji. To jest niezwykle silny emocjonalnie układ, ponieważ działa w nim mechanizm naprzemiennej nadziei i straty. Raz: „będziemy razem”. Potem: „potrzebuję czasu”. Potem: „powiedziałam mu, że to koniec”. Następnie: „jeszcze nie”. Potem znów bliskość. W takim układzie człowiek bardzo łatwo zaczyna jeszcze mocniej walczyć o relację właśnie dlatego, że jest ona niepewna. Dlatego zadałabym Panu pytanie: Czy chce Pan odzyskać ją, czy chce Pan przede wszystkim zakończyć nieznośne poczucie, że właśnie ją stracił? To nie zawsze jest to samo. Pana ultimatum nie było całkowicie niezrozumiałe Po wielu miesiącach miał Pan prawo powiedzieć: „Nie jestem już w stanie pozostawać w relacji, w której nie wiem, czy wybierasz mnie, czy narzeczonego.” To jest granica. Problemem nie było samo posiadanie granicy. Problem zaczął się wtedy, kiedy po jej odpowiedzi wysłał Pan sprzeczny, bardzo raniący komunikat: „nie kocham Cię, to była zabawa”. Prawdopodobnie chciał Pan wtedy przeciąć ból albo sprawić, żeby ona poczuła to, co Pan czuł. To ludzka reakcja w silnych emocjach, ale niestety może mieć bardzo duże konsekwencje. Jeżeli ona wróci, nie wracajcie po prostu do starego układu To byłoby najgorsze rozwiązanie. Jeżeli za tydzień lub miesiąc napisze: „tęsknię”, nie oznacza to automatycznie: „problem rozwiązany”. Potrzebna byłaby wtedy rozmowa: czy zakończyła tamtą relację, czy naprawdę chce być z Panem, czy jest gotowa na wyłączną relację, czy nie wracacie kolejny raz do zawieszenia. Jeżeli odpowiedź nadal brzmiałaby: „nie wiem, potrzebuję kolejnych miesięcy, ale nie chcę Cię stracić”, to warto sobie bardzo jasno odpowiedzieć, czy chce Pan dalej funkcjonować w takim trójkącie. Miłość nie oznacza obowiązku czekania bez końca. Na dziś jednak najzdrowszy krok jest paradoksalnie odwrotny od tego, czego Pan pragnie Nie gonić jej. Dać jej przestrzeń. Nie po to, żeby zastosować jakąś „technikę”, dzięki której zacznie tęsknić. Tylko dlatego, że powiedziała „nie” i zerwała kontakt. Jeżeli będzie chciała wrócić, będzie wiedziała, jak Pana znaleźć. A Pan w tym czasie powinien spróbować wyjść z trybu: „co jeszcze zrobić, żeby ją odzyskać?” i wejść w: „co ja chcę zrobić ze sobą, jeśli ona jednak nie wróci?”. To drugie pytanie jest bolesne, ale daje Panu z powrotem wpływ na własne życie. W ZESPOLE EMITBERG w takiej sytuacji zaczęłybyśmy od konsultacji dotyczącej relacji trójkątnej, silnego przywiązania, lęku przed utratą oraz granic. Nie po to, żeby przekonać Pana do rozstania, ale żeby pomóc Panu odróżnić miłość od walki o niedostępną osobę i zdecydować, jakie warunki musiałyby być spełnione, żeby ewentualny powrót rzeczywiście miał sens. Najkrócej: nie próbuje Pan teraz „naprawiać” jej decyzji. Szanuje Pan blokadę. Jeśli ona kiedyś sama wróci do kontaktu, wtedy przeprasza Pan za raniącą wiadomość i dopiero później sprawdzacie, czy oboje rzeczywiście chcecie tej samej relacji.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.