Dzień Dobry. Od pół roku spotykałem się z zaręczoną dziewczyną. W Październiku Ona powiedziała swoje

Widzę w Panu przede wszystkim człowieka bardzo zaangażowanego emocjonalnie w relację, która od początku stała na bardzo chwiejnym fundamencie. Spotykał się Pan z osobą zaręczoną, czyli od pierwszego dnia był Pan w roli tego trzeciego. Ona raz mówiła narzeczonemu, że to koniec, potem jednak go nie zostawiała, powtarzała że potrzebuje czasu, dawała sobie terminy do końca roku, przedłużała je i jednocześnie mówiła Panu, że nie chce Pana stracić. To stawiało Pana w permanentnym napięciu i trudno się dziwić, że zaczął Pan naciskać na decyzję. Z Pana perspektywy chodziło o uporządkowanie sytuacji, z jej perspektywy mogło to być przeżywane jako presja, ale warto też jasno powiedzieć, że to ona przez wiele miesięcy utrzymywała obu mężczyzn w zawieszeniu.

Ten sms, w którym napisał Pan że jej nie kocha, że to była zabawa i żeby o Panu zapomniała, brzmi jak reakcja zranionego, wściekłego człowieka który próbuje odzyskać kontrolę tam, gdzie ją traci. Problem w tym, że takich wysłanych już słów wycofać się już nie da i one dołożyły cegiełkę do całego konfliktu. Rozumiem, że chciałby Pan to naprawić, bo uczucia nie wyłączają się z dnia na dzień. Natomiast w tej konkretnej sytuacji nie ma Pan realnych narzędzi, żeby cokolwiek „naprawić” w relacji, do której nie ma Pan już dostępu. Nie przekona Pan nikogo wiadomościami, jeśli druga strona Pana blokuje. To co może Pan zrobić tu i teraz, to zająć się tym, co dzieje się w Panu.

Warto też, kiedy emocje trochę opadną, przyjrzeć się sobie. Co sprawiło, że zgodził się Pan przez tyle miesięcy być w roli kochanka kobiety zaręczonej, czego Pan bardzo szukał w tej relacji, jak to się stało, że postawił Pan wszystko na osobę, która wysyłała tak sprzeczne sygnały. Do tego bardzo może się przydać kilka spotkań z psychologiem, gdzie będzie Pan mógł bez oceny przejść przez ten cały proces, poukładać emocje i zacząć powoli kierować energię z powrotem w swoje życie, a nie w kogoś, kto już jasno powiedział nie.

Dzień dobry, dziękuję, że Pan to napisał i tak szczerze opisał całą sytuację. Widać w tym bardzo dużo emocji, zaangażowania i bólu. To, co Pan przeżył, było intensywne, pełne nadziei, napięcia i niepewności, a zakończyło się nagłym odrzuceniem i zerwaniem kontaktu. Nic dziwnego, że jest w tym teraz chaos, żal i potrzeba „naprawienia” wszystkiego. Z Pana opisu wyłania się relacja, w której przez długi czas był Pan w zawieszeniu, między obietnicą bliskości a brakiem jasnej decyzji z drugiej strony. Taka sytuacja potrafi bardzo mocno obciążać emocjonalnie, budzić lęk, frustrację i poczucie bezsilności. Nacisk, który się pojawił, i słowa, które padły w emocjach, można rozumieć jako próbę poradzenia sobie z tym napięciem, a nie jako brak uczuć czy złe intencje. Reakcja, z którą spotkał się Pan po tym ostatnim komunikacie, była bardzo gwałtowna i raniąca. Dla wielu osób w podobnej sytuacji jest to szczególnie trudne, bo z dnia na dzień tracą nie tylko relację, ale też możliwość rozmowy, wyjaśnienia, domknięcia. To naturalne, że pojawia się potrzeba cofnięcia czasu, odzyskania kontaktu i zrozumienia, co właściwie się stało. Na pewno warto w tym momencie dać miejsce swoim emocjom i uznać je ale bez oceniania siebie. To, że Panu zależy, że czuje Pan stratę i chce Pan zrozumieć tę sytuację, mówi o Pana wrażliwości i zdolności do tworzenia więzi. Jest Pan w trudnym momencie i to, co Pan przeżywa, ma swoje uzasadnienie. Być może na ten moment najważniejsze jest pozwolenie, aby emocje po obu stronach trochę opadły i żeby pojawiła się przestrzeń po tym, co się wydarzyło. Czasami dopiero w ciszy i bez nacisku można zobaczyć, co dla drugiej osoby jest naprawdę ważne. Jeśli ta relacja i Pan będą dla niej istotni, kontakt pojawi się na pewno z jej strony. Na ten moment warto zadbać o siebie i dać sobie czas na uporządkowanie tego, co Pan przeżywa. Życzę powodzenia, pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry,

Sytuacja, którą Pan opisał, jest niezwykle złożona i nasycona silnymi emocjami. Rozumiem Pana ból i poczucie straty, a także chęć natychmiastowego naprawienia tego, co zostało zburzone. W procesie terapeutycznym, zanim przejdziemy do pytań „co robić”, kluczowe jest zrozumienie „co się właściwie stało” i jakie nieświadome mechanizmy sterowały zachowaniami obu stron w ostatnich dniach.

Jako profesjonalista mogę Panu zaoferować analizę dynamiki tej relacji, co pozwoli Panu spojrzeć na wydarzenia z szerszej perspektywy.

1. Dynamika trójkąta i ambiwalencja
Relacja, w którą Pan wszedł, od początku była obciążona tzw. konfliktem lojalności. Pana partnerka funkcjonowała w silnej ambiwalencji – rozdarciu między stabilizacją/zobowiązaniem (narzeczony) a nowym uczuciem (Pan).
Fakt, że mimo deklaracji o końcu związku z narzeczonym, nie doszło do fizycznego i formalnego rozstania, świadczy o jej trudności w podjęciu ostatecznej decyzji. Pana presja i ultimatum („jak nie podejmie decyzji, to odchodzę”) były naturalną próbą ochrony siebie i dążenia do jasności, ale w niej wywołały lęk i poczucie utraty autonomii. To typowy mechanizm w takich układach: im bardziej jedna strona naciska na bliskość/decyzję, tym bardziej druga wycofuje się, by chronić swoją przestrzeń.

2. Mechanizm „acting out” (rozegrania w działaniu)
Wydarzenia ze środy rano (Pana wiadomość kończąca) można interpretować jako mechanizm obronny zwany „uprzedzającym odrzuceniem”. W obliczu lęku, że to ona Pana odrzuci (przedłużając czas decyzji), nieświadomie dążył Pan do odzyskania kontroli nad sytuacją, zadając cios jako pierwszy.
Treść wiadomości – dewaluacja uczucia („to była zabawa”, „nie kocham cię”) – miała na celu ochronę Pana, ale w efekcie uderzyła w fundament jej poczucia własnej wartości. Nie zakończył Pan relacji w sposób neutralny, lecz podważył sens i prawdziwość tego, co Was łączyło.

3. Reakcja partnerki: Rozszczepienie i obrona
Jej gwałtowna reakcja, wyzwiska i nagła deklaracja miłości do narzeczonego są odpowiedzią na ból wywołany Pana wiadomością. W psychologii nazywamy to rozszczepieniem (splittingiem). W momencie silnego zranienia, osoba może przestać widzieć odcienie szarości. Skoro Pan napisał, że „to była zabawa”, w jej oczach stał się Pan w tamtym momencie „złym obiektem”, a narzeczony (który mimo odrzucenia walczył) stał się „dobrym obiektem”.
Jej słowa o tym, że to było tylko „zauroczenie”, służą jej teraz do zracjonalizowania powrotu do narzeczonego i odzyskania poczucia bezpieczeństwa po tym, jak poczuła się przez Pana oszukana emocjonalnie.

4. Obszar do osobistej refleksji
Zamiast szukać gotowych scenariuszy działań zewnętrznych, zachęcam Pana do przyjrzenia się własnym emocjom w tej sytuacji. To pozwoli Panu podjąć decyzję bardziej spójną z Pana dobrem:

Wzorce więzi: Warto zastanowić się, co sprawiło, że zaangażował się Pan w relację z osobą niedostępną emocjonalnie i formalnie?

Reakcja na bezsilność: Pana wiadomość była krzykiem bezsilności. Czy w przeszłości zdarzało się Panu w momentach lęku reagować "paleniem mostów"?

Granice: Czy próba naprawy relacji w momencie, gdy druga strona stawia twardą granicę (blokada), jest wyrazem miłości, czy lęku przed porzuceniem?

Obecna blokada komunikacyjna jest faktem. Niezależnie od intencji, Pana słowa wybrzmiały i wywołały skutki. W tym momencie emocje po obu stronach są zbyt silne, by możliwa była racjonalna rozmowa. To czas na opadnięcie afektu i głębszą refleksję nad tym, czy ta relacja w obecnym kształcie jest w stanie zaspokoić Pana potrzeby emocjonalne.

Pozdrawiam,
Aleksandra Szczęśniak

Dzień dobry
Trudno coś Panu poradzić w kwestii naprawy tej relacji.
Natomiast zastanowiłbym się nad tym związkiem.
To, że chciał Pan wiedzieć co dalej z Waszą relacją jest naturalne.
Jak czytam Pana wpis to nie mam poczucia, że Pan naciskał.
Pana partnerka dwukrotnie( październik i grudzień) powiedziała narzeczonemu, że go nie kocha i odchodzi, a mimo to tego nie zrobiła.
Z tego co Pan napisał to partnerka sama dała sobie czas do końca roku a potem, przerzuciła odpowiedzialność za brak decyzji na Pana bo uznała, że Pan musi się zmienić.

Nie wiem czy Pana partnerka się odezwie czy nie, ale wchodzenie ponownie w taką relację może być skomplikowane i trudne emocjonalnie.

Pozdrawiam
Cezary Szadkowski