Dzień dobry, od kilku lat mam problemy, które raz były słabsze, a raz silniejsze. Był czas, że czuła

Dzień dobry! Dziękuję, że tak szczegółowo opisała Pani swoją sytuację. To, czego Pani doświadcza, jest bardzo obciążające – przewlekły lęk, poczucie zagrożenia, napięcie, smutek, trudności z koncentracją, poczucie winy, a także przeciążenie obowiązkami domowymi i opieką nad dzieckiem z autyzmem i ADHD. To zrozumiałe, że przy tak dużej liczbie stresorów może Pani mieć poczucie, że „nie daje rady” albo że objawy wracają ze zwiększoną siłą. Tak złożony obraz często świadczy o tym, że organizm od dłuższego czasu funkcjonuje w stanie podwyższonego napięcia i poczucia zagrożenia. To nie jest kwestia „słabości”, tylko naturalna reakcja na przeciążenie, z którym nikt nie byłby w stanie poradzić sobie samodzielnie. Bardzo ważne jest, że Pani szuka pomocy – to pierwszy krok w stronę ulgi. Opisane przez Panią chwilowe myśli typu „sekundowe myśli, jakby zadzwonić do zmarłych” mogą być oznaką dużego napięcia emocjonalnego i przeciążenia, a nie realnej chęci zrobienia sobie krzywdy – jednak są sygnałem, że potrzebuje Pani wsparcia jak najszybciej. Warto umówić się na pierwszą konsultację — może to być zarówno psychoterapeuta, jak i psychiatra. Otrzyma Pani profesjonalną, bezpieczną przestrzeń do omówienia swoich przeżyć, diagnozę wymienianych przez Panią objawów i ustalenie najlepszej formy leczenia. Proszę o siebie dbać, trzymam kciuki bardzo mocno za Panią! Wszystkiego dobrego! Z wyrazami szacunku mgr Karolina Żółtek Psycholog/psychoterapeuta w trakcie szkolenia

Szanowna Pani z tego co Pani napisała wnioskuję, że nie była Pani u specjalisty. Najkorzystniej będzie jeśli skorzysta Pani z pomocy zarówno lekarza psychiatry jak i psychologa. Pomoc psychologiczna we wsparciu farmakoterapii.

Objawy, o których Pani pisze: przygnębienie, płacz, ucisk w gardle, lęk o bliskich, trudność z wychodzeniem z domu, nasilona wrażliwość na ocenę, poczucie winy, niepokój bardzo często pojawiają się u osób, które od dłuższego czasu funkcjonują pod wpływem stresu. Można tu widzieć elementy zarówno zaburzeń lękowych, jak i objawów depresyjnych, a także reakcję na przewlekłe przeciążenie. Proponuję udać się na konsultację do psychologa, psychoterapeuty lub psychiatry. Pani objawy są na tyle nasilone, że profesjonalna pomoc jest naprawdę wskazana. Wiele gabinetów prowadzi wizyty online, jeśli wyjście z domu jest trudne. Specjalista pomoże określić, źródło trudności oraz zaproponuje leczenie.

Dzień dobry, Dziękuję, że napisała Pani o swoich objawach tak szczegółowo i szczerze. To, co Pani opisuje, pokazuje, że od dłuższego czasu żyje Pani w ogromnym napięciu emocjonalnym i fizycznym. Zawroty lęku, ucisk w gardle, poranne przygnębienie, trudność w wychodzeniu z domu, natrętne myśli o zagrożeniu, drżenie rąk, problemy z koncentracją, a także silna reakcja na krytykę — to są sygnały przeciążenia, a nie „słabości”. Wielu ludzi doświadcza podobnych objawów, gdy funkcjonują zbyt długo pod presją obowiązków i odpowiedzialności. Opieka nad dzieckiem w spektrum i z ADHD to codzienne wyzwania, nieprzewidywalność, stały poziom napięcia. Organizm, który pracuje w takim trybie przez dłuższy czas, zaczyna reagować lękiem, zmęczeniem, smutkiem czy nadwrażliwością. To, że objawy wracają falami, również jest zrozumiałe — stres i przeciążenie nie znikają z dnia na dzień, a ciało pamięta. Tęsknota za babcią i dziadkiem, te momenty „jakby chciała Pani do nich zadzwonić”, to często reakcja na brak poczucia oparcia i bezpieczeństwa. W chwilach zmęczenia psychicznego wracamy do tych, przy których czuliśmy się spokojni, widziani, ważni. W opisanej sytuacji bardzo ważne jest, że Pani to zauważa i że szuka Pani pomocy — to pierwszy krok do zatrzymania tego procesu, zanim zmęczenie stanie się jeszcze większe. Na podstawie tego, co Pani napisała, można podejrzewać, że objawy mogą mieć związek m.in. z: • przewlekłym stresem i przeciążeniem, • zaburzeniami lękowymi (np. lęk uogólniony lub napady paniki), • obniżonym nastrojem, • brakiem wystarczającego wsparcia emocjonalnego w codzienności. To nie jest diagnoza, ale kierunek do dalszego wyjaśnienia. Najważniejsze, że to, co Pani przeżywa, jest zrozumiałe i możliwe do uporządkowania. Nic w tym nie jest „dziwne” ani „nienormalne”. Z takimi objawami naprawdę nie trzeba być samemu — i warto zrobić krok, który pozwoli odzyskać równowagę, spokój i poczucie bezpieczeństwa w sobie. Z wyrazami zrozumienia, Altea Leszczyńska psycholog, psychotraumatolog

Dzień dobry, dziękuję, że tak szczerze opisała Pani swoje doświadczenia – to wymaga ogromnej odwagi i już samo w sobie jest ważnym krokiem w stronę zmiany. Objawy, o których Pani wspomina – silne napięcie, lęk, obniżony nastrój, trudności w kontaktach z innymi, poczucie przytłoczenia, problemy ze snem i koncentracją, a także stałe poczucie winy – są bardzo obciążające i mogą pojawiać się, gdy przez dłuższy czas funkcjonujemy ponad własne możliwości. Opieka nad córką z autyzmem i ADHD to codzienny wysiłek zarówno emocjonalny, jak i sensoryczny, który naturalnie zwiększa podatność na przeciążenie i przebodźcowanie. Z opisu wynika, że Pani psychika jest od dłuższego czasu w stanie dużego napięcia i wyczerpania. W takich warunkach objawy mają tendencję do stopniowego nasilania się, jeśli pozostają bez odpowiedniego wsparcia. To nie jest Pani wina — to naturalna reakcja organizmu na długotrwały stres. Dobra wiadomość jest taka, że te objawy są odwracalne, a odpowiednia pomoc pozwala stopniowo odzyskać poczucie stabilności i spokoju. Najlepsze efekty przynosi połączenie dwóch form wsparcia: • regularnych spotkań psychoterapeutycznych, które pomogą zrozumieć źródła tych reakcji i odbudować równowagę, • konsultacji psychiatrycznej, aby ocenić, czy wskazane byłoby wsparcie farmakologiczne, które może skutecznie obniżyć poziom lęku i napięcia. Zachęcam Panią do umówienia konsultacji. W bezpiecznych warunkach przyjrzymy się wszystkim objawom, zrozumiemy ich mechanizm i wspólnie ustalimy plan, który pomoże Pani wrócić do lepszego samopoczucia. Nie musi Pani radzić sobie z tym sama — z odpowiednią pomocą naprawdę może być lepiej. Jestem do Pani dyspozycji.

Dzień dobry. Bardzo dziękuję, że podzieliła się Pani tym wszystkim. To, co Pani opisuje, jest naprawdę ogromnym ciężarem, jednak samo to, że potrafi Pani o tym tak otwarcie mówić, świadczy o dużej sile i świadomości własnych emocji. Chcę, żeby wiedziała Pani jedno: to, co Pani przeżywa, jest ważne, rzeczywiste i zasługuje na uważne potraktowanie. Nie jest Pani z tym sama. Kiedy czytam o Pani objawach: o ciągłym napięciu, lęku, przygnębieniu, trudności z funkcjonowaniem, poczuciu winy, napadach płaczu, niepokoju o bliskich i ogromnym przeciążeniu związanym z codzienną opieką nad córką, to bardzo wyraźnie widać, jak wiele Pani dźwiga na swoich barkach i jak długo próbuje Pani radzić sobie sama. To całkowicie zrozumiałe, że w pewnym momencie ciało i psychika zaczynają sygnalizować, że potrzebują wsparcia. Objawy, które Pani opisuje czyli nasilone lęki, somatyczne napięcie (trzęsienie rąk, ucisk w gardle, bóle głowy), przygnębienie, trudności w relacjach, poczucie przytłoczenia i przebodźcowania, mogą mieć różne źródła i często pojawiają się, gdy człowiek przez dłuższy czas żyje w przewlekłym stresie, w poczuciu odpowiedzialności i braku przestrzeni na własne emocje. To nie jest „Pani wina”. To raczej sygnał, że Pani organizm po prostu już nie ma z czego czerpać. Warto skonsultować się ze specjalistą, który wspólnie z Panią poszuka różnych możliwości poradzenia sobie z tą sytuacją. Życzę wszystkiego dobrego.

Dziękuję za podzielenie się swoim doświadczeniem. To, co Pani opisuje, pokazuje ogromne przeciążenie – emocjonalne, fizyczne i życiowe. Przygnębienie, napady płaczu, ucisk w gardle, lęk o bliskich, trudności z wyjściem z domu, drżenie rąk, zmęczenie, napięcie, wahania nastroju, problemy z koncentracją, a do tego opieka nad córką z autyzmem i ADHD – to wszystko tworzy mieszankę, która po prostu przekracza możliwości jednego człowieka. To nie jest brak siły z Pani strony, tylko sytuacja, która realnie przerasta większość osób. Opis objawów bardzo przypomina obraz zaburzenia lękowo-depresyjnego, z elementami nasilonego lęku uogólnionego i natrętnego zamartwiania się. Do tego dochodzi przebodźcowanie związane z codzienną opieką, duża wrażliwość na ocenę i nierozwiązana żałoba po bliskich. Z czasem te wszystkie warstwy nakładają się na siebie i nic dziwnego, że organizm zaczyna reagować coraz silniej. W takiej sytuacji naprawdę warto zacząć od wizyty u psychiatry. Nie dlatego, że „od razu trzeba brać leki”, ale dlatego, że psychiatra pomoże ocenić, co się dzieje i czy potrzebne jest wsparcie farmakologiczne, choćby na pewien czas, aby odciążyć układ nerwowy. Wiele osób dopiero po ustabilizowaniu snu, lęku i napięcia jest w stanie zacząć normalnie funkcjonować i wejść w proces psychoterapii. Równolegle dobrze byłoby rozpocząć terapię – najlepiej w nurcie poznawczo-behawioralnym lub schematów. Te podejścia pomagają pracować zarówno z objawami lękowymi i depresyjnymi, jak i z poczuciem winy, lękiem przed oceną oraz trudnościami w relacjach. Przy tak dużym obciążeniu codziennością terapia często staje się nie tylko leczeniem, ale też miejscem, gdzie można wreszcie bezpiecznie odciążyć psychikę. Nie ma tu nic, co wskazywałoby, że „powinna Pani poradzić sobie sama”. Pani objawy są wystarczającym powodem, aby szukać pomocy – i ma Pani pełne prawo ją dostać. Proszę potraktować to nie jako sygnał słabości, tylko jako moment, w którym ciało i psychika głośno mówią, że potrzebuje Pani wsparcia, zanim wszystko zacznie narastać jeszcze bardziej. Wszystkiego dobrego.

Dzień dobry. To, co Pani opisuje, to nie jest gorszy okres, który trzeba przeczekać. To obraz długiego, narastającego przeciążenia, które teraz przekroczyło poziom, przy którym da się jeszcze funkcjonować na własnych zasobach. Objawy, o których Pani pisze, nie są przesadą ani słabością charakteru — jest ich dużo i układają się w spójną całość. Zatrzymam się przy jednym zdaniu: „rano budzę się z myślą, że chciałabym, żeby ten dzień się już kończył". To zdanie mówi o wyczerpaniu, nie o tym, że coś jest z Panią nie tak. Chcę jednak powiedzieć wprost: jeśli kiedykolwiek pojawi się myśl o zrobieniu sobie krzywdy albo o tym, że nie chce Pani żyć, proszę nie zostawać z tym sama. Numer alarmowy sto dwanaście działa całą dobę, można też pojechać na najbliższy SOR albo na izbę przyjęć szpitala psychiatrycznego. To nie jest krok „na wypadek, gdyby było bardzo źle" — to normalna droga po pomoc, tak samo jak przy każdym innym stanie, który zagraża zdrowiu. Teraz o tym, skąd może się brać tyle objawów naraz. Opiekuje się Pani córką z autyzmem i ADHD. To oznacza wiele godzin dziennie w hałasie, w nieprzewidywalności i w stałej gotowości do reagowania. Układ nerwowy, który przez długi czas nie ma momentu odpuszczenia, przestaje w pewnym momencie odróżniać realne zagrożenie od jego zapowiedzi. Wtedy pojawia się sprawdzanie — gazu, zamków, tego, czy z rodziną wszystko w porządku. To nie jest nadmierna ostrożność ani „nerwica na własne życzenie". To ciało, które nauczyło się czuwać i nie potrafi już tego wyłączyć. Stąd też drżenie rąk, ucisk w gardle, bóle głowy i trudność ze skupieniem — przy stałym napięciu koncentracja jest jedną z pierwszych funkcji, które przestają działać. Chcę też odnieść się do czegoś, o czym rzadko się mówi, a co Pani napisała: że z jednej strony chce Pani być sama, a z drugiej chce, żeby ktoś przy Pani był. I że czasem źle jest, gdy męża nie ma, a czasem źle, gdy jest. To nie jest sprzeczność charakteru ani sygnał, że coś jest nie tak z Pani uczuciami. Przy przebodźcowaniu obecność drugiego człowieka jest kolejnym bodźcem — nawet obecność osoby bliskiej i kochanej. Potrzeba bliskości i potrzeba ciszy występują wtedy naprawdę jednocześnie. Wiele osób w tym miejscu obwinia się o brak uczuć, a to jest fizjologia przeciążonego układu nerwowego, nie brak miłości. Zwróciłabym też uwagę na zdanie: „często czuję, że jestem potrzebna tylko wtedy, gdy coś załatwiam lub robię, a jako osoba jestem nieważna". To bardzo ważny temat do pracy psychologicznej. Czasem człowiek przez lata funkcjonuje głównie w roli osoby, która wszystko ogarnia, pomaga, dba, załatwia i wytrzymuje. A pod spodem narasta samotność i potrzeba, żeby ktoś zobaczył nie tylko obowiązki, ale też osobę. Tęsknota za babcią i dziadkiem, powracające wspomnienia i ta sekundowa myśl, żeby zadzwonić — to normalna część żałoby, nawet jeśli minęło sporo czasu. Żałoba wraca ze zdwojoną siłą wtedy, kiedy człowiek jest wyczerpany i nie ma oparcia. To, co proponuję na teraz: Konsultacja z psychologiem — po to, żeby uporządkować, co jest lękiem, co obniżonym nastrojem, co żałobą, a co przeciążeniem. Nie musi Pani wiedzieć wcześniej, „co Pani jest". Od tego jest konsultacja. Konsultacja psychiatryczna. Przy takim nasileniu objawów jest zasadna. Nie oznacza, że musi Pani przyjmować leki — oznacza, że ktoś oceni stan całościowo. Wizyta u lekarza rodzinnego z bólami głowy i drżeniem rąk, żeby nie zakładać z góry, że wszystko wynika wyłącznie z psychiki. Realne odciążenie w opiece — choćby jedna osoba, jedna godzina, jeden stały punkt w tygodniu. I jedna rzecz do zrobienia dzisiaj, bez czekania na termin. Kiedy poczuje Pani ucisk w gardle albo narastający niepokój, proszę spróbować wydłużyć wydech tak, żeby był dłuższy niż wdech — na przykład wdech na trzy, wydech na sześć — przez około minutę. To nie usunie przyczyny i nie zastąpi pomocy. Wydłużony wydech obniża jednak pobudzenie układu nerwowego na tyle, żeby wrócił dostęp do myślenia. Minuta wystarczy i można to zrobić przy dziecku, w kuchni, w samochodzie. Nie jest Pani zepsuta ani słaba. Brzmi Pani jak osoba, która zbyt długo niosła za dużo i teraz potrzebuje pomocy, a nie kolejnego wymagania od siebie, żeby jeszcze bardziej się postarać. Serdecznie pozdrawiam.

Dzień dobry. Czytając Pani wiadomość, odnoszę wrażenie, że od dłuższego czasu żyje Pani w ogromnym napięciu, a codzienne obowiązki i trudne emocje zaczynają przekraczać Pani obecne możliwości radzenia sobie. Opisuje Pani smutek, lęk, wyczerpanie, poczucie winy, trudności z koncentracją oraz coraz większą potrzebę wycofywania się z różnych sytuacji. To bardzo dużo cierpienia, szczególnie kiedy jednocześnie opiekuje się Pani córką wymagającą szczególnego wsparcia. Chciałabym przede wszystkim podkreślić, że opisane objawy nie świadczą o słabości charakteru ani o tym, że nie radzi sobie Pani wystarczająco dobrze. Mogą natomiast wskazywać, że Pani organizm i psychika od dłuższego czasu funkcjonują w stanie przeciążenia i potrzebują profesjonalnej pomocy. Z psychologicznego punktu widzenia część opisywanych trudności może występować w zaburzeniach depresyjnych. Mam tutaj na myśli przede wszystkim utrzymujące się przygnębienie, utratę radości, napady płaczu, poczucie bezwartościowości, trudności z koncentracją oraz poranne myśli o tym, aby dzień jak najszybciej się skończył. Jednocześnie silne obawy o bezpieczeństwo rodziny, drżenie rąk, lęk przed wychodzeniem z domu i przed oceną innych mogą wskazywać na nasilone objawy lękowe. Wspomina Pani również o częstym sprawdzaniu, czy nie ulatnia się gaz. Warto przyjrzeć się temu podczas konsultacji, ponieważ powtarzające się sprawdzanie może być sposobem na chwilowe zmniejszenie lęku. Jeśli pojawia się przymus wielokrotnego upewniania się, że wszystko jest bezpieczne, specjalista może ocenić również obecność objawów obsesyjno kompulsyjnych. Nie oznacza to jednak, że na podstawie Pani wiadomości można postawić jednoznaczną diagnozę. Podobne objawy mogą pojawiać się w różnych trudnościach psychicznych, a niektóre z nich mogą ze sobą współwystępować. Bardzo istotny jest również kontekst Pani życia. Codzienna opieka nad dzieckiem z autyzmem i ADHD, szczególnie jeśli wiąże się z częstym krzykiem, dużą liczbą bodźców i koniecznością nieustannego reagowania, może prowadzić do przewlekłego przeciążenia. Kiedy przez długi czas pozostajemy w gotowości do działania, coraz trudniej jest odpoczywać, regulować emocje i zachować cierpliwość. Może pojawiać się również potrzeba samotności, nawet jeśli jednocześnie bardzo potrzebujemy bliskości drugiej osoby. Dlatego Pani sprzeczne uczucia wobec męża nie muszą oznaczać, że coś jest nie tak z Pani relacją. Mogą wynikać również z tego, że potrzebuje Pani zarówno wsparcia i obecności, jak i ciszy, odpoczynku oraz przestrzeni tylko dla siebie. Wspomina Pani także o zmarłych dziadkach. Odruchowa myśl, żeby zadzwonić do bliskiej osoby, która już nie żyje, może pojawiać się w procesie żałoby. Nie musi świadczyć o niczym niepokojącym, zwłaszcza że ma Pani świadomość ich śmierci. Warto jednak dać sobie przestrzeń na przeżywanie tęsknoty, ponieważ niewyrażony smutek może dodatkowo obciążać emocjonalnie. Ze względu na nasilenie objawów i ich wpływ na codzienne funkcjonowanie zachęcałabym Panią do umówienia konsultacji psychiatrycznej w najbliższym możliwym terminie. Lekarz będzie mógł przeprowadzić dokładny wywiad, ocenić nasilenie objawów i zaproponować odpowiednie leczenie. Równolegle warto rozważyć psychoterapię, szczególnie w nurcie poznawczo behawioralnym, który znajduje zastosowanie w pracy z objawami depresyjnymi, lękowymi i nadmiernym zamartwianiem się. Warto również skonsultować z lekarzem rodzinnym bóle głowy, drżenie rąk i problemy z koncentracją. Chociaż takie objawy mogą nasilać się pod wpływem stresu, dobrze jest wykluczyć również inne przyczyny zdrowotne. Chciałabym zachęcić Panią także do przyjrzenia się temu, ile rzeczywiście ma Pani wsparcia w codziennym życiu. Czy ktoś może regularnie przejmować część opieki nad córką? Czy ma Pani możliwość odpocząć bez poczucia winy? Czy może Pani powiedzieć bliskim, że jest już bardzo zmęczona i potrzebuje konkretnej pomocy? W Pani sytuacji ważne jest nie tylko uczenie się radzenia sobie z emocjami, ale również zmniejszenie rzeczywistego przeciążenia. Na ten moment proszę nie oczekiwać od siebie, że samodzielnie opanuje Pani wszystkie objawy. Warto zacząć od zapewnienia sobie profesjonalnego wsparcia i małych, możliwych do wprowadzenia zmian w codzienności. Szczególną uwagę zwróciłabym na Pani słowa o budzeniu się z pragnieniem, aby dzień już się skończył. Mogą one wynikać z wyczerpania, ale warto sprawdzić, czy nie towarzyszą im również myśli rezygnacyjne. Jeśli zdarzają się Pani myśli o odebraniu sobie życia, zrobieniu sobie krzywdy lub obawia się Pani, że nie będzie w stanie zapewnić sobie bezpieczeństwa, potrzebna jest pilna, bezpośrednia pomoc medyczna.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że opisuje Pani duże i wieloobszarowe przeciążenie psychiczne, a nie pojedynczy „problem z nerwami”. Widzę jednocześnie objawy depresyjne, silny lęk, unikanie, możliwe zachowania kompulsyjne, żałobę oraz ogromne przeciążenie związane z opieką nad córką. To wszystko może się wzajemnie napędzać. Nie da się uczciwie postawić jednej diagnozy na podstawie wiadomości, ale zdecydowanie warto potraktować ten stan jako wymagający pełnej konsultacji psychologicznej i psychiatrycznej. Co może być tutaj najważniejsze diagnostycznie? Objawy takie jak codzienne przygnębienie, częsty płacz, brak radości, poczucie przytłoczenia, trudności z koncentracją i budzenie się z myślą „chciałabym, żeby ten dzień już się skończył” mogą wskazywać na epizod depresyjny albo nasilony stan depresyjno-lękowy. Do tego dochodzi wyraźna komponenta lękowa: obawa, że coś stanie się rodzinie, drżenie rąk, ciągłe napięcie, lęk przed wychodzeniem z domu, strach przed oceną społeczną, nowy lęk wysokości. Tutaj do rozważenia są m.in. zaburzenie lękowe uogólnione, lęk społeczny, agorafobia lub inne zaburzenia lękowe. Nie trzeba mieć tylko jednego rodzaju lęku — objawy mogą się nakładać. Sprawdzanie, czy nie czuć gazu, może być po prostu zachowaniem wynikającym z silnego zamartwiania się. Jeżeli jednak zaczyna Pani wielokrotnie sprawdzać różne rzeczy, ma poczucie „muszę to zrobić, bo inaczej stanie się coś złego”, a niewykonanie rytuału powoduje silny lęk, wtedy warto również ocenić OCD. Żałoba też ma tutaj znaczenie To, że przez moment pojawia się automatyczna myśl „zadzwonię do babci/dziadka”, mimo pełnej świadomości, że zmarli, może zdarzać się w żałobie. Mózg przez lata miał zapisane: „gdy coś się dzieje, dzwonię do tej osoby”. Taki nawyk nie znika od razu razem ze śmiercią bliskiego. Nie brzmi to samo w sobie jak utrata kontaktu z rzeczywistością, skoro wie Pani, że telefon jest niemożliwy. Warto jednak sprawdzić, czy żałoba stopniowo łagodnieje, czy nadal pochłania znaczną część życia i nakłada się na depresję. „Chcę być sama, ale chcę, żeby ktoś był obok” To wcale nie jest sprzeczność. Przy przeciążeniu człowiek często potrzebuje jednocześnie: ciszy i odpoczynku od bodźców oraz poczucia, że nie jest sam. Można więc nie mieć siły rozmawiać czy spędzać aktywnie czasu, a jednocześnie bardzo potrzebować obecności bez oczekiwań. Podobnie może wyglądać relacja z mężem. „Źle mi bez niego, a czasami źle mi, kiedy jest” nie musi automatycznie oznaczać, że związek jest zły. Czasami przy bardzo wysokim napięciu nawet bliskość drugiej osoby staje się kolejnym bodźcem, choć jednocześnie jest potrzebna. Opieka nad córką może mieć ogromny wpływ na Pani stan Codzienne funkcjonowanie w środowisku pełnym krzyku, silnych emocji, konieczności przewidywania trudnych zachowań i ciągłego regulowania sytuacji może prowadzić do przewlekłego przeciążenia opiekuna. To nie znaczy, że córka jest „problemem”. Znaczy, że Pani układ nerwowy może przez większość dnia pracować na podwyższonych obrotach. Po pewnym czasie człowiek staje się: bardziej drażliwy, bardziej płaczliwy, nadwrażliwy na dźwięki i krytykę, gorzej śpi, gorzej pamięta, ma większy lęk, coraz mniej toleruje kolejne obowiązki. I wtedy nawet drobna rzecz może być ostatnią kroplą. Bardzo ważne pytanie o bezpieczeństwo Napisała Pani: „Rano budzę się z myślą, że chciałabym, żeby ten dzień się już kończył.” To jeszcze nie musi oznaczać myśli samobójczych, ale przy tak nasilonym cierpieniu warto zapytać siebie wprost: Czy pojawiają się myśli, że nie chce Pani żyć? Czy chciałaby Pani zasnąć i się nie obudzić? Czy pojawia się myśl o zrobieniu sobie krzywdy? Czy ma Pani jakiś konkretny plan, zamiar lub przygotowania? Czy boi się Pani, że może stracić kontrolę? Jeżeli odpowiedź jest twierdząca szczególnie w kwestii planu lub zamiaru, proszę nie czekać na zwykłą wizytę. Potrzebna jest pilna bezpośrednia pomoc psychiatryczna/medyczna i niepozostawanie samemu. Co zrobiłabym teraz praktycznie? W Pani sytuacji nie zaczynałabym od samej terapii raz na tydzień bez szerszej oceny. Najlepszy plan to równolegle psychiatra i psycholog/psychoterapeuta. Psychiatra powinien ocenić: nasilenie depresji, lęku, sen, funkcjonowanie, ryzyko samobójcze i to, czy potrzebne jest leczenie farmakologiczne. Psycholog/psychoterapeuta powinien z kolei pomóc rozdzielić: co jest depresją, co lękiem, co żałobą, co przeciążeniem opiekuna, a co problemem relacyjnym. Przy dużym komponencie lękowym bardzo sensowne może być CBT. Jeżeli istotne są też relacje, poczucie winy, przeciążenie rodzinne i wieloletnie schematy, dobre może być podejście integratywne lub systemowe. Bóle głowy i koncentracja Przewlekły stres i depresja mogą bardzo pogarszać koncentrację i pamięć. Napięcie mięśni szyi i szczęki może też powodować bóle głowy. Ale jeśli bóle są nowe, nasilają się, są nietypowe, towarzyszą im zaburzenia widzenia, drętwienia, osłabienie kończyny, zaburzenia mowy, utrata przytomności albo bardzo silny nagły ból — potrzebna jest ocena medyczna, a nie przypisywanie wszystkiego psychice. Przy długotrwałym zmęczeniu warto też omówić z lekarzem podstawową diagnostykę somatyczną, jeśli dawno nie była wykonywana. I jedna rzecz, której bym nie robiła Nie próbowałabym teraz „wziąć się w garść”. Pani opis wskazuje, że organizm jest już przeciążony. Dokładanie sobie kolejnego wymogu: „muszę być silna” zwykle tylko zwiększa poczucie winy. Potrzebny jest raczej plan: mniej bodźców, więcej wsparcia, konkretne leczenie, odciążenie i stopniowe odzyskiwanie funkcjonowania. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z depresją, zaburzeniami lękowymi, żałobą, przeciążeniem rodzicielskim, OCD, lękiem społecznym i trudnościami w rodzinach dzieci neuroróżnorodnych. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka w Pani przypadku zaczęłabym od kompleksowej oceny obecnego stanu i ustalenia, które objawy wymagają najszybszej interwencji. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać tematy dotyczące przeciążenia opiekunów, depresji z lękiem, natrętnych obaw o bliskich, żałoby i tego, kiedy zwykły stres przechodzi już w stan wymagający leczenia. Najważniejsze: to nie wygląda na „przesadę” ani słabość. Wygląda na stan, w którym wiele obciążeń nałożyło się na siebie i Pani układ nerwowy przestał sobie z nimi skutecznie radzić. To jest moment na realne leczenie, a nie dalsze czekanie, aż samo minie.