Dzień dobry, mam żale ,pretensje do mojej mamy,a właściwie do rodziców, bo ojciec byl od zawsze alko

Dzień dobry, mam żale ,pretensje do mojej mamy,a właściwie do rodziców, bo ojciec byl od zawsze alkoholikiem, a matka w takim chorym związku tkwiła latami, czyli 20 lat. Często brakowało pieniędzy na wszystko. Te chore decyzję mojej matki ,żeby siedzieć z ojcem alkoholikiem, odbiło się na moim życiu dorosłym, nigdy nie byłam w żadnym poważnym, długim związku. Jak wyzbyć się tych zali, pretensji do mojej matki ,bo nie rozumiem jak można być takim naiwnym i glupim żeby latami siedzieć obok pijaka. Z dzieciństwa też nic nie miałam. Proszę o porady. Pozdrawiam serdecznie

9 odpowiedzi


Dzień dobry . Niestety, nie dam Pani recepty na już. Potrzeba długiej pracy – i to nie samemu, ale przy wsparciu specjalisty. Warto rozważyć psychoterapię, by „przerobić” te trudne doświadczenia i z czasem otworzyć się na nowe, lepsze. Wychowanie w rodzinie alkoholowej wymaga odpowiedniego zaopiekowania się sobą. Im wcześniej Pani się zdecyduje na rozpoczęcie profesjonalnej pracy nad sobą, tym szybciej pojawią się efekty. Życzę wszystkiego dobrego :)

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry. To, co Pani opisuje, to trudne i obciążające doświadczenia. Żal, złość i poczucie straty w stosunku do mamy (i pewnie do taty) są naturalną reakcją na dzieciństwo, w którym zabrakło bezpieczeństwa i wsparcia. Dostrzega Pani wpływ dzieciństwa na obecne dorosłe życie i chciałaby to zmienić, a w takich momentach pomocna bywa rozmowa z terapeutą uzależnień. Nie dlatego, że „coś jest z Panią nie tak”, a dlatego, że pozwala uporządkować te doświadczenia (dowiedzieć się co się dzieje w rodzinie z uzależnieniem, czemu członkowie rodziny zachowują się tak, a nie inaczej; usłyszeć co to jest współuzależnienie; rozpoznać czy ma się cechy tzw. DDA – Dorosłego Dziecka Alkoholika; nauczyć się jak sobie radzić i nie powielać schematów), a to pomoże zdjąć z siebie ciężar, który nosi się od lat. Czasem wystarczy jedna czy dwie konsultacje, żeby zobaczyć schematy rodzinne, przeżyć i odpuścić emocje; czasem potrzeba terapii. Pierwszy krok to konsultacja w Poradni Uzależnień na NFZ lub prywatnie z psychoterapeutą uzależnień. Teraz to Pani ma wybór i może wziąć życie w swoje ręce.


Dzień dobry, polecam psychoterapię systemową na tu i teraz. Żale i pretensje, które Pani ma są rzeczą normalną. Posiadamy około 500 emocji a znamy tylko podstawy. Jeśli znajdzie Pani dobrego psychoterapeuty systemowego to zapewne zaprosi na wizytę również Pani mamę by można było porozmawiać na temat żali i pretensji oraz w taki sposób w jaki Panie będą gotowe wyzbyć się nich. Proszę pamiętać że to psychoterapie dla Pani a nie dla mamy. Pozdrawiam

mgr Patryk Gonder

mgr Patryk Gonder

psychoterapeuta

Rydułtowy

Umów wizytę

Dzień dobry. Ze sposobu w jaki opisuje Pani swoje doświadczenia, mam taki obraz osoby, która latami nosiła w sobie, i nie miała możliwości, wyrazić swojej złości ale też strachu i bezradności wynikającej z tkwienia w sytuacji, na którą jako dziecko nie miała żadnego wpływu. Droga do zmiany prowadzi od zrozumienia jak te gromadzone latami uczucia przekładały się na przekonania i sposoby radzenia sobie i jak są one obecne w teraźniejszości, poprzez dopuszczenie do siebie i wyrażenie tych uczuć aż do wypracowania nowych, bardziej wspierających sposobów wchodzenia w relacje i radzenia sobie z napięciem, stresem i lękiem. Wszystkie te aspekty są do przepracowania w długoterminowej terapii. Myślę, że warto też uświadomić sobie, że jako dziecko nie miała Pani wpływu na decyzje swojej matki ani warunki, w jakich musiała Pani żyć ale teraz, jako osoba dorosła sama może Pani tworzyć warunki, w których będzie się czuła bezpiecznie i tym samym wpływać na jakość życia i relacji. Pani mama ma zapewne własną historię, doświadczenia, które ją ukształtowały i które uniemożliwiły jej wyjście ze współuzależnienia. Nie każdy człowiek znajduje w sobie odwagę do wyjścia poza znany, nawet jeśli jest bardzo raniący, schemat. Wychodzenie z traumy relacyjnej jest procesem, który wymaga czasu i odwagi, żeby zmierzyć się ze swoimi cieniami ale jego przejście otwiera drzwi do przeżywania życia takiego, jakie chcemy mieć, w zgodzie z naszą naturą, i wartościami, które wyznajemy. Życzę Pani sukcesu na tej drodze, pozdrawiam ciepło :)


Dzień dobry. Bardzo dziękuję za to, że tak szczerze Pani o tym pisze. To, co Pani opisuje, jest zrozumiałe i ważne. Dorastanie w rodzinie, w której obecny był alkoholizm i długotrwałe trwanie jednego z rodziców w takiej relacji, często zostawia w dziecku wiele bólu, poczucia niesprawiedliwości, żalu i straty. Te emocje nie świadczą o Pani „złości” czy „niewdzięczności” a są naturalną reakcją na realne doświadczenia. Wiele osób wychowanych w podobnych warunkach ma poczucie, że coś zostało im odebrane: bezpieczeństwo, beztroska, stabilność, a później także łatwość w budowaniu bliskich relacji w dorosłym życiu. To, że widzi Pani związek między decyzjami rodziców a swoim obecnym funkcjonowaniem, pokazuje dużą świadomość i wrażliwość. Jednocześnie warto zauważyć, że Pani mama również funkcjonowała w bardzo trudnych, często „chorych” mechanizmach, które w rodzinach z problemem alkoholowym potrafią trwać latami. To nie unieważnia Pani bólu ani strat, bo one są realne, czasem jednak pomaga zobaczyć, że w tamtej sytuacji nikt nie miał łatwych, prostych wyborów. Żal, pretensje, złość wobec rodzica to emocje, które często pojawiają się wtedy, gdy ktoś wreszcie zaczyna dostrzegać, jak wiele go to kosztowało. Samo ich nazwanie i wypowiedzenie, tak jak Pani to robi teraz, bywa pierwszym krokiem do tego, by przestały one w całości definiować Pani życie. Chcę podkreślić jedno: Pani historia ma znaczenie, a Pani uczucia są uzasadnione. To, że dziś zmaga się Pani z konsekwencjami tamtych lat, świadczy o tym, jak trudne było środowisko, w którym przyszło Pani dorastać. Być może z czasem warto kierować uwagę nie tylko na to, co było źródłem krzywdy, ale także na to, co dziś może Pani pomóc w budowaniu bezpiecznych, satysfakcjonujących relacji i w tworzeniu związku na własnych zasadach, bez powielania dawnych schematów. To obszar, nad którym można pracować i który daje realną szansę na zmianę. Trzymam mocno kciuki za Panią w dążeniu do tego celu. Pozdrawiam serdecznie


Dzień dobry, Pyta Pani, jak wyzbyć się żalu do matki. Odpowiem uczciwie: nie przez wyrzucenie go, bo to zwykle nie działa. Żal, który się tłumi, wraca — najczęściej pod postacią goryczy albo poczucia winy, że się go w ogóle ma. Zacznę od czegoś ważnego: Pani żal jest zrozumiały i ma prawo istnieć. Dorastała Pani w domu, gdzie był alkohol, brakowało pieniędzy i — jak Pani pisze — z dzieciństwa nic Pani nie miała. Dziecko w takim domu potrzebuje kogoś, kto je ochroni. Jeśli tego zabrakło, złość na rodzica, który mógł to zrobić i nie zrobił, jest naturalną konsekwencją. Nie musi się Pani z tego tłumaczyć. Chcę zwrócić uwagę na coś, co widać w Pani wiadomości. Cała złość jest skierowana na matkę — na jej „naiwność i głupotę". Ojciec, który pił, pojawia się jakby na marginesie. To bardzo częste u dorosłych dzieci alkoholików i coś mówi. Dziecko rzadko wścieka się na tego, kto krzywdzi, a częściej na tego, kto miał ochronić i nie ochronił — bo od tej drugiej osoby oczekiwało bezpieczeństwa. Siła złości na matkę bywa więc miarą tego, jak bardzo liczyła Pani na to, że ona coś zrobi. I stąd bierze się mechanizm, który utrudnia „wyzbycie się" tego żalu: pod złością zwykle leży coś, czego złość nie pozwala poczuć — smutek dziewczynki, która nie została ochroniona, i żal po dzieciństwie, którego nie było. Złość jest silniejsza i bezpieczniejsza; smutek zostawia bezradną. Dlatego umysł trzyma się złości, choć ona wyczerpuje. Warto też rozdzielić dwie rzeczy, bo to zdejmuje fałszywy wybór. Można kiedyś zrozumieć, że Pani mama tkwiła w tym związku z własnego lęku, bezradności, zależności finansowej albo dlatego, że nie znała innego wzorca. Ale zrozumienie jej ograniczeń nie unieważnia Pani krzywdy. To, że ona mogła nie umieć inaczej, nie zmienia faktu, że Pani jako dziecko poniosła konsekwencje. Powiem szczerze, dokąd ta droga zwykle prowadzi: do wybaczenia. Nie dlatego, że matka na nie zasłużyła ani że jej decyzje były w porządku — wybaczenie nie jest przyznaniem komuś racji. Jest odłożeniem ciężaru, który nosi się we własnym ciele. Żal wobec rodzica zabiera energię codziennie, przez lata, i to Pani go dźwiga, nie ona. Długofalowo tylko wybaczenie naprawdę uwalnia. Ale — i to jest ważne — wybaczenie przychodzi na końcu, nie na początku. Nie da się wybaczyć czegoś, czego się jeszcze nie uznało za krzywdę. Dlatego pierwszym krokiem nie jest wybaczanie, tylko bardzo uczciwe zdanie do siebie: „To było dla mnie krzywdzące. Nie dostałam tego, czego dziecko powinno dostać." Dopiero gdy złość i smutek dostaną swoje miejsce, wybaczenie staje się możliwe — i wtedy nie jest wymuszeniem na sobie, tylko czymś, co przychodzi samo, bo już nie ma czego trzymać. Pomocne bywa też pytanie: co dziś wciąż próbuję dostać od mamy, choć ona być może nadal nie umie mi tego dać? Bo część bieżącego cierpienia bierze się nie z przeszłości, tylko z czekania, które trwa do teraz. Co pomaga, skoro nie tłumienie? Kolejność jest zwykle taka: najpierw przyznać sobie prawo do złości, potem dojść do tego, co jest pod nią. To nie jest praca do wykonania samodzielnie w kilka wieczorów — właśnie dlatego takie rzeczy przepracowuje się w gabinecie. Warto poszukać psychoterapeuty pracującego z osobami dorastającymi w rodzinach z problemem alkoholowym (spotka Pani skrót DDA). Są też bezpłatne grupy i terapia w poradniach leczenia uzależnień i współuzależnienia na NFZ — dla dorosłych dzieci alkoholików, bez skierowania. Bo to jest sedno. Pisze Pani, że decyzje matki odbiły się na Pani dorosłym życiu i że nigdy nie była Pani w długim związku. To bardzo prawdopodobne — dom, w którym bliskość wiązała się z chaosem i lękiem, uczy ostrożności wobec bliskości. Ale to jest dokładnie to, co da się zmienić. Przeszłości nie da się odzyskać, a tego, czego wtedy zabrakło, można się w dorosłości nauczyć. To nie rekompensata za tamten czas — to coś, co należy się Pani teraz. Nie jest Pani zgorzkniała ani niesprawiedliwa. Jest Pani dorosłą kobietą, która nadal nosi w sobie dziecko z domu, gdzie nikt jej nie ochronił. I to dziecko wciąż czeka, aż ktoś powie, że miało prawo się złościć. Serdecznie pozdrawiam.


Dzień dobry Pani. Pani dzieciństwo i stosunek do rodziców odbił poważne piętno, które obecnie utrudnia życie. Nie pozbędzie się go Pani samodzielnie, co więcej, będzie towarzyszyć przez całe życie.Wszystkie te trudne doświadczenia pozostają w Pani psychice i zarówno na poziomie świadomym jak i nieświadomym wpływają na życie oraz decyzje. Niektórzy takie osoby jak Pani definiują jako DDA, czyli dorosłe dzieci alkoholików. Jest to dość powszechny problem i wymaga psychoterapii. Jej celem jest przyjrzenie się emocją oraz mechanizmu jakie Panią kierują, relacji do rodziców i głębszym zrozumienie sytuacji rodzinnej. Zachęcam zatem Panią do podjęcia terapii i przepracowania emocji z dzieciństwa. Warto o to zadbać i sobie pomóc. Życzę powodzenia.


Ma Pani prawo czuć żal, złość i poczucie straty. Dorastanie w domu, w którym był alkohol, napięcie i brak poczucia bezpieczeństwa, zostawia ślad także w dorosłości. To nie była Pani wina i jako dziecko nie miała Pani wpływu na decyzje rodziców. Warto jednocześnie pamiętać, że Pani mama mogła tkwić w tej relacji z lęku, zależności, wstydu, braku wiary w możliwość zmiany lub z powodu własnych trudnych doświadczeń. To może pomóc coś zrozumieć, ale nie oznacza, że trzeba uznać jej decyzje za dobre ani przestać widzieć krzywdę, której Pani doznała. Uwolnienie się od żalu nie polega na zmuszaniu siebie do wybaczenia. Często zaczyna się od pozwolenia sobie na przeżycie złości i żałoby po dzieciństwie, którego Pani potrzebowała, a nie dostała. Pomocna może być psychoterapia, szczególnie z osobą znającą temat dorastania w rodzinie z problemem alkoholowym. Taka praca może pomóc oddzielić przeszłość rodziców od własnego życia, relacji i poczucia wartości. Nie miała Pani wpływu na to, jaki był dom rodzinny, ale ma Pani wpływ na to, jak stopniowo będzie Pani budować swoje dorosłe życie. Nie jest za późno na bezpieczną bliskość, spokojne relacje i troskę o siebie.


Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że nie próbowałabym na siłę „wyzbywać się” żalu do mamy. Ten żal prawdopodobnie mówi o czymś bardzo ważnym: jako dziecko potrzebowała Pani dorosłego, który zapewni bezpieczeństwo, ochronę, stabilność i przewidywalność, a tego Pani nie dostała. Ma Pani prawo być zła zarówno na ojca za jego picie, jak i na mamę za decyzje, które sprawiły, że przez wiele lat pozostawała Pani w takim środowisku. Jednocześnie warto stopniowo dojść do miejsca, w którym ta złość przestaje kierować Pani obecnym życiem. „Jak mogła przez 20 lat z nim siedzieć?” To pytanie dzieci osób uzależnionych zadają sobie bardzo często. Z dzisiejszej perspektywy odpowiedź może wydawać się oczywista: „Powinna była zabrać dzieci i odejść.” Tylko że osoby pozostające przez lata w relacjach z osobą uzależnioną często funkcjonują w bardzo złożonym mechanizmie. Może występować strach przed odejściem, zależność finansowa, wstyd, przekonanie, że rodzina „musi być razem”, nadzieja, że partner przestanie pić, przyzwyczajenie do chaosu, obawa przed samotnością, niska samoocena czy stopniowe przesuwanie własnych granic. Po wielu latach może też pojawić się coś przypominającego bezradność: „próbowałam już wszystkiego, niczego nie zmienię”. To pomaga zrozumieć, dlaczego Pani mama mogła zostać. Ale zrozumienie nie oznacza powiedzenia: „w takim razie wszystko było w porządku”. Nie było. Dziecko ponosiło konsekwencje decyzji dorosłych. Nie musi Pani wybierać pomiędzy współczuciem dla mamy a złością na nią Można równocześnie myśleć: „Widzę, że sama byłaś uwikłana i prawdopodobnie bardzo cierpiałaś.” i: „Jednocześnie byłam dzieckiem i potrzebowałam, żebyś mnie chroniła. Nie zrobiłaś tego wystarczająco.” Oba zdania mogą być prawdziwe. To jest często ważniejszy etap terapii niż zmuszanie się do szybkiego „wybaczenia”. Wybaczenie nie jest obowiązkowe Czasem słyszymy: „musisz wybaczyć, inaczej nie ruszysz dalej”. Jako psycholożka nie zgodziłabym się z takim uproszczeniem. Można odzyskać spokój bez uznania, że zachowanie rodziców było właściwe. Można również zachować dystans wobec rodzica i jednocześnie przestać codziennie przeżywać to samo dzieciństwo. Celem nie musi być: „już nie mam żalu”. Bardziej: „wiem, co mi zrobiono i czego mi zabrakło, ale przeszłość nie podejmuje już za mnie dzisiejszych decyzji”. To, że nie miała Pani dotąd trwałego związku, może mieć związek z dzieciństwem — ale nie musi być jego prostym skutkiem Dorastanie z uzależnionym rodzicem może wpływać na późniejsze relacje. Dziecko może nauczyć się na przykład: miłość = napięcie i nieprzewidywalność, bliskość = ryzyko, muszę pilnować nastroju innych ludzi, nie mogę polegać na partnerze, muszę radzić sobie sama, albo przeciwnie — muszę ratować drugiego człowieka, żeby mnie nie opuścił. Niektórzy później wybierają osoby niedostępne emocjonalnie. Inni unikają bliskości, bo niezależność daje większe poczucie bezpieczeństwa. Jeszcze inni bardzo boją się porzucenia. Ale nie zakładałabym automatycznie: „Nie mam związku przez matkę.” To mogłoby odebrać Pani sprawczość. Lepiej powiedzieć: „Moje dzieciństwo mogło ukształtować pewne wzorce. Dzisiaj mogę je rozpoznać i zacząć wybierać inaczej.” Jest tu również żałoba po dzieciństwie, którego Pani nie dostała Pisze Pani: „Z dzieciństwa też nic nie miałam.” To bardzo mocne zdanie. Podejrzewam, że pod złością może być także ogromny smutek: „inni mieli spokojny dom, ja miałam alkohol”, „inni mogli być dziećmi, ja obserwowałam dorosłych”, „pieniądze znikały przez jego picie”, „mama mogła coś zrobić, a nie zrobiła”. Tego nie da się odzyskać. I właśnie dlatego częścią zdrowienia jest opłakanie tej straty, a nie tylko zrozumienie intelektualne, dlaczego rodzice zachowywali się tak, a nie inaczej. Co może Pani zrobić konkretnie? Na początek proponowałabym oddzielić odpowiedzialność. Ojciec odpowiadał za swoje picie i związane z nim zachowania. Mama odpowiadała za własne decyzje jako dorosła osoba — również za to, w jakim środowisku wychowywały się dzieci. Pani natomiast nie odpowiadała za żadne z tych zachowań. Ale obecnie odpowiada Pani za to, co zrobi ze skutkami tej historii. Pomocne bywa napisanie dwóch listów, których nie trzeba nikomu wysyłać. Pierwszy do ojca: „To zabrało mi Twoje picie.” Drugi do mamy: „Tego potrzebowałam od Ciebie, a tego nie dostałam.” Bez cenzury i bez obowiązku bycia „sprawiedliwą”. Dopiero później można napisać trzeci tekst: „Czego potrzebuję dzisiaj i jak mogę zacząć dawać to sobie sama?” To pomaga przesunąć uwagę z historii rodziców na własne życie. Warto też sprawdzić, czy nadal próbuje Pani uzyskać od mamy coś, czego ona nie potrafi dać Czasem dorosłe dziecko przez kolejne lata czeka na jedno zdanie: „Masz rację. Powinnam była odejść. Skrzywdziłam Cię. Przepraszam.” I dopóki rodzic tego nie mówi, rana pozostaje stale otwarta. Jeżeli mama jest zdolna do takiej rozmowy — może ona mieć znaczenie. Ale jeśli odpowiada: „przesadzasz”, „robiłam, co mogłam”, „przecież miałaś dach nad głową”, „co miałam zrobić?”, może Pani nigdy nie otrzymać dokładnie takiego uznania, jakiego potrzebuje. I częścią terapii bywa wtedy rezygnacja z uzależniania własnego zdrowienia od tego, czy rodzic kiedykolwiek wszystko zrozumie. Psychoterapia może tu naprawdę dużo zmienić Szczególnie szukałabym psychologa/psychoterapeuty mającego doświadczenie w pracy z osobami wychowanymi w rodzinach z problemem alkoholowym, traumą relacyjną, schematami i trudnościami w budowaniu bliskości. Nie chodzi o wieloletnie opowiadanie wyłącznie o ojcu. Chodzi o sprawdzenie: co z tamtego domu nadal mieszka w Pani obecnych reakcjach? Jak wybiera Pani partnerów? Co dzieje się, kiedy ktoś staje się bliski? Czy umie Pani przyjmować troskę? Czy trudno Pani zaufać? Czy szybko pojawia się rozczarowanie? Czy przyciągają Panią osoby, o które trzeba walczyć? Czy trudno Pani stawiać granice? Tutaj zaczyna się realna zmiana. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z doświadczeniami dorastania w rodzinach z problemem alkoholowym, traumą rodzinną, żalem do rodziców, trudnościami w budowaniu relacji oraz odzyskiwaniem zdrowych granic. Takie konsultacje prowadzimy zarówno stacjonarnie, jak i online. Jako psycholożka nie próbowałabym przekonywać Pani, że „mama zrobiła, co mogła i trzeba jej wybaczyć”. Najpierw pomogłabym Pani nazwać, co naprawdę Pani straciła, czego Pani zabrakło i jakie konsekwencje tej historii są obecne dzisiaj, a dopiero później pracować nad uwolnieniem się od nich. Tematy dotyczące dorosłych dzieci osób uzależnionych, żalu do rodziców, rodzinnych schematów, poczucia krzywdy, wybaczania i budowania zdrowych relacji po trudnym dzieciństwie będziemy również omawiać na Instagramie EMITBERG. Najważniejsze zdanie zostawiłabym Pani takie: Nie musi Pani uznać, że mama podjęła dobre decyzje, żeby przestać przez całe życie płacić za ich konsekwencje. Można rozumieć rodzica, nadal mieć do niego żal i jednocześnie zacząć budować życie zupełnie inne od tego, które Pani pokazano w dzieciństwie.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.