mgr Paulina Stachura-Drost

Mam 19 lat. Od 4lat odczuwam ciągły lęk, który myślałam, że jest zwykłym głupim stresem lecz od roku

Mam 19 lat. Od 4lat odczuwam ciągły lęk, który myślałam, że jest zwykłym głupim stresem lecz od roku się nasilił, zaczęły się bóle w klatce piersiowej mocny ból szyi w okolicy potylicy, do tego prawie zawsze gdy jade autobusem do szkoły łapią mnie duszności zawroty głowy i mdłości takie że walcze aby nie wyjść z autobusu bo boję się, że tam zwymiotuje. Dodam jeszcze że w drodze do szkoły nie odczuwam konkretnego stresu tylko lęk który towarzyszy mi na codzień, a przy większym stresie gdy czymś konkretnym się stresuję mam cały czas odruchy wymiotne, które są bardzo dokuczliwe. Leżałam nawet w szpitalu i potwierdziło się, że jest to na tle nerwowym, strasznie mnie to męczy, utrzymują mnie rodzice i nie mam pieniędzy na psychologa i wydaje mi się, że uważaliby oni że przesadzam

3 tygodnie temu żona się wyprowadziła. Pod moją nieobecność. Złożyła też pozew o rozwód. Małżeństwem

3 tygodnie temu żona się wyprowadziła. Pod moją nieobecność. Złożyła też pozew o rozwód. Małżeństwem byliśmy prawie 3 lata. Była bliskość, dużo chemii i wiele pięknych chwil. Ale ja mam ADHD i lekowy styl przywiązania. I zamęczyłem tym moja zonę: moją szybkością, interpretacją, przerywaniem, wcześniej zazdrością. Ona niestety uciekała w milczenie. Im ja bardziej się frustrowałem, mówiłem więcej gorzkich słów, tym ona bardziej milczała. Aż padło z mojej strony, żeby sie zdecydowała, czy jest ze mną z wygody ( ja jestem zadaniowy, na każde zawołanie, mogła na mnie liczyć zawsze) czy chce odejść. Odeszła. Usłyszałem, że nie umiała udźwignąć a ja nie chciałem z tym nic robić. Przez 3 tygodnie mięliśmy nawet czasami ciepły kontakt. Pytała jak się czuję, po dłuższym milczeniu czy wszystko ok. Ale potem ( wiem to) była u swojej terapeutki. I kolejnego dnia odcięła się. Wygasiła wspólny biznes. Powiedziała, ze musze coś ze sobą zrobić, bo żadna kobieta nie będzie mnie chcieć ( mam 48lat, oka 40) To bardzo boli. Już wcześniej powziąłem decyzję o terapii, nauce samego siebie, ostawiłem alkohol, zmieniam nawyki. Lękowego stylu samemu chyba nie da się oduczyć. Dzisiaj napisała mi, na moje pytanie- że kiedyś mogę pojawić się w jej życiu, ale jako przyjaciel. To sporo, zważywszy, że od poznania do zamieszkania u nas minęło 5 dni, a do ślubu kolejne pół roku....Czy to z klinicznego punku widzenia ma jakieś szanse? Ona przeszła już swoją żałobę- bo trwała od dawna. Ja dopiero zaczynam ja odczuwać z pełną mocą. Kocham ją i chęć z nią być. Co robić?