Dzień dobry. Mam ogromny dylemat. Chciałabym zapanować nad swoimi emocjami, stresem, ale boję się iś

Dzień dobry. Mam ogromny dylemat. Chciałabym zapanować nad swoimi emocjami, stresem, ale boję się iśc do psychoterapeuty. U mnie w domu nie mówi się o tym, by iść do takiego lekarza i zadbać o zdrowie psychiczne. Zostałam wychowana tak, żeby radzić sobie samej ze wszystkim. Jak się przełamać i zapisać?

9 odpowiedzi


Witam, trzeba wykonać pierwszy krok, proszę pomyśleć o swojej motywacji do zmiany i czemu to wszystko ma służyć. Pozdrawiam i trzymam kciuki.

Szukasz psychologa?

Pierwsza sesja wprowadzająca za darmo z Terapia by ZnanyLekarz

Wypełnij formularz
Znajdź eksperta

Dzień dobry, to, co Pani opisuje, jest bardzo zrozumiałe i wbrew pozorom bardzo częste. Dorastanie w środowisku, w którym nie rozmawiało się o emocjach ani o korzystaniu z pomocy psychologicznej, często sprawia, że sama myśl o pójściu na terapię wywołuje lęk czy wstyd. Opisuje Pani jednak swoją gotowość do uzyskania wsparcia co jest krokiem do większego zrozumienia siebie, swoich emocji i sposobów reagowania w różnych sytuacjach. Jeśli chodzi o wybór psychoterapeuty, warto zwrócić uwagę na kilka istotnych kwestii: bardzo pomocne bywa polecenie specjalisty przez zaufaną osobę (znajomego, lekarza, innego specjalisty), ponieważ relacja terapeutyczna opiera się na poczuciu bezpieczeństwa i zaufania; dobrze sprawdzić, czy terapeuta jest w trakcie lub po ukończonej, kilkuletniej szkole psychoterapii, w której obowiązkowe są: terapia własna oraz regularna superwizja (czyli omawianie swojej pracy z bardziej doświadczonym terapeutą); warto też poczytać o różnych nurtach psychoterapii i zastanowić się, który sposób pracy jest Pani bliższy – jedni wolą podejście bardziej strukturalne, inni pogłębioną rozmowę o emocjach i relacjach, jeszcze inni pracę skoncentrowaną na „tu i teraz”. Bardzo często specjaliści oferują konsultację psychoterapeutyczną na której można poprosić o wsparcie w wyborze odpowiedniego nurtu czy podejścia pracy, tak by już te pierwsze kroki robić przy czyimś wsparciu. Życzę powodzenia i mocno trzymam kciuki.

mgr Dagmara Kubik

mgr Dagmara Kubik

psychoterapeuta

Katowice

Umów wizytę

Dzień dobry, to, co Pani opisuje, jest bardzo częstym i zrozumiałym dylematem. Już samo to, że potrafi Pani go nazwać i o nim napisać, świadczy o dużej uważności wobec siebie i swoich potrzeb. Na początku warto wprowadzić ważne rozróżnienie: psycholog i psychoterapeuta nie są lekarzami. Nie wystawiają recept, nie „leczą” a konsultacja psychologiczna nie jest wyrokiem, że ktoś jest chory. Kontakt z psychologiem czy psychoterapeutą jest rozmową z wykwalifikowaną osobą, której rolą jest pomoc w lepszym rozumieniu siebie i własnych reakcji emocjonalnych. Z perspektywy psychodynamicznej Pani lęk przed zapisaniem się na terapię nie jest przeszkodą, którą trzeba „pokonać siłą”, lecz ważną informacją o Pani historii i wewnętrznych przekonaniach. Dorastanie w środowisku, w którym nie mówiło się o emocjach i pomocy psychologicznej, a samodzielność była jedyną akceptowaną strategią radzenia sobie, często prowadzi do głęboko zakorzenionego poczucia, że proszenie o wsparcie jest oznaką słabości lub porażki. W psychoterapii nie chodzi o to, by odebrać Pani samodzielność. Wręcz przeciwnie często celem jest zrozumienie, dlaczego konieczność „radzenia sobie samej ze wszystkim” stała się tak obciążająca, i czy nadal musi Pani ponosić ten koszt. Stres i trudne emocje nie świadczą o braku siły; często są sygnałem, że dotychczasowe sposoby radzenia sobie przestały wystarczać. Jak się przełamać? Czasem pomocne bywa: • potraktowanie pierwszego kontaktu nie jako zobowiązania do terapii, lecz jako jednorazową konsultację lub rozmowę informacyjną, • uznanie własnego lęku za coś naturalnego nie trzeba go „usunąć”, by móc się zapisać, • myśl, że decyzja o spotkaniu jest aktem odpowiedzialności za siebie, a nie zaprzeczeniem samodzielności. Psychoterapia nie polega na tym, że ktoś mówi, jak żyć. Jest raczej procesem wspólnego przyglądania się temu, co Pani przeżywa, w bezpiecznej i poufnej relacji. Dla wielu osób to właśnie możliwość bycia wysłuchaną bez oceniania staje się pierwszym krokiem do lepszego radzenia sobie z emocjami i stresem. Jeśli zechce Pani podjąć ten wysiłek, może on stać się nie tyle złamaniem rodzinnych zasad, ile próbą stworzenia dla siebie czegoś nowego bardziej wspierającego i dostosowanego do Pani obecnych potrzeb.


Dzień dobry, wiele osób ma bardzo podobnie, dlatego odpowiem trochę szerzej. Z tego, co Pani pisze, widzę, że zmaga się Pani z emocjami i stresem, a jednocześnie została Pani nauczona radzić sobie ze wszystkim sama. To często oznacza, że człowiek naprawdę dużo unosi i z czasem może pojawić się przeciążenie. I jest to trudne. Z jednej strony jest więc zmęczenie i zupełnie zrozumiała potrzeba wsparcia, a z drugiej przyzwyczajenie do samodzielności i samowystarczalności. I wtedy każda próba zrobienia czegoś inaczej może wywoływać opór, dyskomfort, a nawet takie poczucie, jakby to „źle o nas świadczyło”. To bardzo naturalne. Pomocne może być spojrzenie na terapię krok po kroku. Na początku są zazwyczaj 1–3 spotkania, które służą temu, żeby przyjrzeć się swojej sytuacji i sprawdzić, jak się Pani czuje w takim kontakcie. Dopiero potem podejmuje się decyzję, czy chce Pani iść dalej a terapeuta sprawdza, czy jest w stanie Pani pomóc. Wtedy umawiacie się na konkretne cele i zasady współpracy. Terapia jest w dużej mierze współpracą i wspólnym szukaniem rozwiązań. Może jeszcze jedna rzecz jest tu ważna. Często w rodzinach uczymy się dobrze radzić sobie z zadaniami, wyzwaniami i obowiązkami, ale emocje, które pojawiają się zupełnie naturalnie, traktujemy tak, jakby tylko przeszkadzały. Zdarza się, że się ich boimy, spychamy je albo po prostu nie wiemy, co z nimi zrobić, więc je tłumimy. Nie wszystkie rodziny tak mają, ale w wielu tak właśnie jest. Czasem stoją za tym różne historie - takie momenty w życiu, kiedy rzeczywiście przez dłuższy czas nie było przestrzeni na okazywanie emocji. I ten sposób radzenia sobie po prostu zostaje w rodzinie. A emocje mogą wnosić do naszego życia bardzo dużo, tylko często potrzebujemy nauczyć się, jak je rozumieć i regulować, zamiast je tłumić. To nie jest wina rodziców, że nas tego nie nauczyli - ich też często nikt tego nie nauczył. Czasem nawet nie wiedzą, w czym mogłoby to pomóc. To, że szuka Pani pomocy, jest czymś bardzo naturalnym i to znak, że ma Pani w sobie przekonanie, że coś może się tu zmienić i poprawić. I trochę o tym właśnie jest terapia. To nie jest miejsce, w którym ktoś mówi, jak żyć. To raczej przestrzeń do wspólnego przyglądania się temu, co się dzieje, czego Pani potrzebuje i co można z tym zrobić. Jeszcze jedna rzecz na koniec - radzenie sobie samemu bywa potrzebne w wielu sytuacjach. Ale równie ważną umiejętnością jest korzystanie ze wsparcia. Nie chodzi o to, żeby przestać być samodzielną, tylko żeby mieć wybór: kiedy chcę poradzić sobie sama, a kiedy mogę pozwolić sobie na pomoc, a czasem na współpracę. I nie chodzi tylko o terapię. Pozdrawiam ciepło


Dzień dobry, to, że odczuwa Pani lęk przed pójściem na psychoterapię, jest bardzo zrozumiałe. Jeśli przez lata słyszała Pani, że trzeba radzić sobie samemu, poproszenie o pomoc może wydawać się czymś obcym albo nawet trudnym. Jednocześnie skorzystanie ze wsparcia nie oznacza, że sobie Pani nie radzi. Czasami jest właśnie odwrotnie — jest to forma zadbania o siebie i próba lepszego zrozumienia swoich emocji oraz potrzeb. Może pomocne będzie potraktowanie pierwszego spotkania nie jako zobowiązania do długiej terapii, ale jako rozmowę, podczas której można sprawdzić, czy czuje się Pani bezpiecznie z danym terapeutą. Warto też pamiętać, że nie trzeba mieć „wystarczająco poważnego” problemu, żeby skorzystać z pomocy. Chęć lepszego radzenia sobie ze stresem i emocjami jest wystarczającym powodem, aby poszukać wsparcia.

mgr Małgorzata Zari

mgr Małgorzata Zari

psychoterapeuta

Kraków

Umów wizytę

Obawy przed terapią są w pełni zrozumiałe, gdy wychowano Cię w przekonaniu, że ze wszystkim trzeba radzić sobie samej. Pójście do specjalisty to jednak nie słabość, a wyraz dojrzałości — tak jak wizyta u fizjoterapeuty, gdy boli ciało. Warto też pamiętać, że psychoterapeuta nie jest lekarzem, a ekspertem od relacji i emocji. Oto jak oswoić ten krok: Zatrzymaj to dla siebie – nie musisz mówić rodzinie o wizycie, to Twoja prywatna sprawa. Potraktuj to jako jednorazowy test – zapisz się tylko na jedną konsultację, by sprawdzić, czy czujesz się bezpiecznie. Nie musisz od razu deklarować długiej terapii. Rozważ wizytę online – rozmowa z własnego domu często zmniejsza początkowy stres. Bądź szczera od progu – na start możesz powiedzieć terapeucie: "Bardzo się stresuję, wychowano mnie tak, by radzić sobie samej". Przełamanie domowego schematu bywa trudne, ale pierwsza konsultacja do niczego Cię nie zobowiązuje, a może dać ogromną ulgę.


Dzień dobry. To, co Pani opisuje, jest niezwykle częstym i zupełnie naturalnym doświadczeniem. W terapii poznawczo-behawioralnej (CBT) zaczynamy od znormalizowania takich emocji: strach przed wizytą ma głęboki sens, kiedy weźmie się pod uwagę zasady, w jakich Pani wyrosła. Lęk nie zniknie całkowicie przed kliknięciem przycisku „zapisz się” - i nie musi. Można czuć obawę i jednocześnie wykonać działanie zgodne ze swoimi wartościami (np dbaniem o zdrowie). Nie ma Pani obowiązku informować rodziny o swojej decyzji. To Pani indywidualny proces i Pani zdrowie. Pierwsze spotkanie polega głównie na omówieniu Pani trudności i oczekiwań, po którym będzie Pani mogła podjąć decyzję w zgodzie ze sobą :)

mgr Klaudia Oljasz

mgr Klaudia Oljasz

psychoterapeuta

Warszawa

Umów wizytę

Dzień dobry. Rozumiem, że to dla Pani trudne. Z jednej strony czuje Pani że potrzebuje skorzystania z fachowej pomocy, z drugiej martwi Panią reakcja rodziny która mogłaby nie pochwalać tej decyzji. Jeśli została Pani "inaczej wychowana"- może Pani odczuwać pewnego rodzaju konflikt. Myślę, że warto uświadomić sobie, że przekonania innych ludzi nie muszą być naszymi przekonaniami. Warto sięgać po pomoc gdy jej potrzebujemy, nie ma obiektywnych powodów, dla których powinniśmy zawsze radzić sobie sami. To normalne, że każdy potrzebuje czasem wsparcia. Ma Pani pełne prawo dbać o swoje zdrowie zarówno fizyczne jak i psychiczne. To Pani życie, nie bliskich. Przepracowanie tej kwestii również może mieć miejsce na psychoterapii. Psychoterapeuta tylko czasami jest jednocześnie lekarzem, często podstawowe wykształcenie jest inne, np. często psychologiczne. Pozdrawiam i trzymam kciuki.


Dzień dobry, rozumiem, że decyzja o rozpoczęciu psychoterapii może być trudna, szczególnie jeśli dorastała Pani w przekonaniu, że ze wszystkim trzeba radzić sobie samodzielnie. Takie przekonania potrafią być bardzo silne, a sięgnięcie po pomoc może budzić lęk i niepewność. Warto jednak pamiętać, że korzystanie ze wsparcia nie oznacza słabości ani braku samodzielności. Przeciwnie, może być wyrazem troski o siebie i swoje potrzeby. Nie musi Pani od razu wiedzieć, jak mówić o swoich trudnościach ani od czego zacząć. Pierwsze spotkanie może być po prostu okazją do spokojnej rozmowy, poznania terapeuty i sprawdzenia, jak się Pani czuje w takim kontakcie. Można również porozmawiać o samych obawach związanych z terapią. Jeśli poczuje Pani gotowość, zapraszam do kontaktu. Możemy wspólnie przyjrzeć się temu, co Pani przeżywa, bez presji i w Pani własnym tempie.

Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie

  • • Twoje pytanie zostanie opublikowane anonimowo.

  • • Pamiętaj, by zadać jedno konkretne pytanie, opisując problem zwięźle.

  • • Pytanie trafi do specjalistów korzystających z serwisu, nie do konkretnego lekarza.

  • • Pamiętaj, że zadanie pytania nie zastąpi konsultacji z lekarzem czy specjalistą.

  • • Miejsce to nie służy do uzyskania diagnozy czy potwierdzenia tej już wystawionej przez lekarza. W tym celu umów się na wizytę do lekarza.

  • • Z troski o Wasze zdrowie nie publikujemy informacji o dawkowaniu leków.


Wybierz specjalizację lekarza, do którego chcesz skierować pytanie
Użyjemy go tylko do powiadomienia Cię o odpowiedzi lekarza. Nie będzie widoczny publicznie.

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.