Dzień dobry, Mam 19 lat, i od dłuższego czasu mam wrażenie że mój tata mnie kocha, ale jakoś specj
Dzień dobry, Mam 19 lat, i od dłuższego czasu mam wrażenie że mój tata mnie kocha, ale jakoś specjalnie mnie nie lubi, i nie wiem co z tym zrobić. Nie pyta o mój dobrostan, jak minął mi dzień, nie interesuje się tym co robię w szkole, ale jak tylko dowiaduje się że dostałam 1 albo coś zawaliłam bo było trudne/stresujące to od razu patrzy na mnie z obrzydzeniem w oczach, i mówi że to żałosne. Jak patrzę na to jak traktuje moją siostrę w porównaniu do mnie to widzę różnicę, interesuje się jej zdrowiem, ocenami, tym co robi w wolnym czasie, pyta się i oferuje regularnie wspólne spędzanie czasu robiąc coś co oboje lubią. Mnie pyta raz na ruski rok i zawsze proponuje to czym on jest zainteresowany, a czego ja bardzo nie lubię. Jak próbuje rozmawiać o tym co się dzieje w moim życiu to takim półżartem mi odpowiada "I dont fucking care". Nie mogę rozmawiać o przyjaciołach, o swoich poglądach, o szkole, bo albo ma to gdzieś albo stwierdza że coś jest ze mną nie tak i się kłócimy. Boli mnie to, bo potem zawsze wychodzi że brak zainteresowania wynika z mojej strony, a ja bardzo się staram. Nie wiem za bardzo co z tym zrobić, próbowałam wcześniej z nim o tym porozmawiać ale zawsze jak pojawia się trudny temat to wybucham płaczem i nie jestem brana przez to na poważnie, nie potrafie przestać płakać pomimo tego że nie chcę tego robić. Czy jest sposób na to jakiś?
8 odpowiedzi
Dzień dobry Opis zachowań taty sugeruje, że może nie zdawać sobie sprawy z Twojego cierpienia. Warto byś spróbowała napisać do niego list z prośbą by zanim się do niego odniesie przemyślał co chce powiedzieć. Opisz swoje emocje i jakie sytuacje sprawiają Ci ból. Napisz co chciałbyś zmienić w waszej relacji jeśli byłoby to możliwe. Postaraj się pisać jak czujesz bez oskarżania czy atakowania jego. Mam nadzieję ,ze ta forma skłoni tatę do refleksji i otworzenia się na szczerą rozmowę z Tobą. Powodzenia . Beata Matys Wasilewska
Dzień dobry. To trudne, że przeżywasz unieważnienie w relacji z rodzicem, bo to dorosły jest odpowiedzialny za budowanie relacji z dzieckiem. To nie Twoje wina, że nie czujesz się bezpiecznie w relacji. Można jednak nauczyć się stawiać skutecznie granice oraz rozmawiać na trudne tematy. Z tego co piszesz, to pamiętaj również, że jesteś dorosłą osobą i masz w sobie sprawczość, żeby zadbać o samą siebie. Czasami musimy jednak po tę sprawczość sięgnąć. Trzymam za Ciebie kciuki :)
Płacz w trudnej sytuacji jest naturalną reakcją stresową, ale jeśli chcesz opanować emocje w danym momencie (np. Podczas rozmowy z tatą), istnieją skuteczne techniki, które pomagają odzyskać kontrolę. Weź powolny, głęboki oddech i skup się na czymś fizycznym — np. ściśnij palce albo oprzyj mocniej stopy o podłoże. Odwróć wzrok i w myślach powiedz sobie: „To minie”. Rozluźnienie twarzy i krótki kontakt z zimnem dodatkowo szybko hamują łzy. Płacz nie jest słabością. To naturalny sposób, w jaki ciało reguluje napięcie. Warto wytrzymać w danym momencie, jeśli sytuacja tego wymaga, ale później dobrze jest wrócić do emocji. Tłumienie ich długoterminowo pogarsza samopoczucie.
Dzień dobry, dziękuję, że napisałaś. Widzę, jak bardzo trudna i bolesna jest dla Ciebie relacja z tatą. To naturalne, że jego słowa, reakcje i porównania z siostrą wywołują w Tobie smutek, złość czy poczucie odrzucenia. Każdy z nas potrzebuje zainteresowania, życzliwości i poczucia, że jest ważny dla rodzica – brak tego bardzo boli. To, co opisujesz, nie świadczy o tym, że jest w Tobie coś „nie tak”. Raczej pokazuje, że Twój tata z różnych powodów nie potrafi okazywać troski w sposób, którego potrzebujesz. Jego komentarze, patrzenie z pogardą czy reagowanie tylko na porażki jest raniące i nie jest Twoją winą. Jako dziecko i jako młoda dorosła masz prawo oczekiwać szacunku i zainteresowania. Wspomniałaś, że kiedy próbujesz rozmawiać o trudnych rzeczach, zaczynasz płakać – to częsta reakcja w sytuacjach stresu, odrzucenia czy dużego napięcia emocjonalnego. Płacz nie oznacza, że jesteś „niepoważna”. To po prostu sposób, w jaki Twoje ciało reaguje na trudne przeżycia. W takich rozmowach łatwo czuć bezsilność, zwłaszcza gdy druga strona nie jest otwarta. Możesz pomyśleć o kilku krokach: Wzmocnienie siebie – czasem warto najpierw porozmawiać z kimś, kto jest bezpieczny i uważny (psycholog, pedagog szkolny, terapeuta), abyś mogła uporządkować emocje i znaleźć sposób wyrażania swoich potrzeb w rozmowie z tatą. Ustalanie granic – nawet jeśli nie możesz zmienić jego zachowania, możesz stopniowo uczyć się chronić siebie przed raniącymi komentarzami i nie brać ich jako oceny swojej wartości. Budowanie wsparcia poza rodziną – przyjaciele, inne osoby dorosłe, nauczyciele, terapeutka mogą pomagać Ci wzmacniać poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości. Nie musisz radzić sobie z tym sama. Relacja z rodzicem może być skomplikowana, a jednocześnie ogromnie wpływać na to, jak się czujesz na co dzień. Jeśli czujesz, że to wszystko Cię przytłacza, zachęcam Cię do umówienia się na konsultację – pierwsza wizyta jest bezpłatna. W spokojnej, bezpiecznej atmosferze możemy przyjrzeć się Twoim emocjom, temu jak wpływa na Ciebie zachowanie taty i co mogłoby pomóc Ci poczuć się lepiej.
Taty nie zmienimy tak zdalnie. Zmienić możesz swoje podejście do taty i sposób komunikacji. Pewnie też nie zdalnie, przez zapytanie, ale może z pomocą specjalistki lub specjalisty. Warto przyjrzeć się sprawie dokładnie, ale do tego potrzeba więcej danych i czasu. Z opisu uwidacznia się problem, ale niełatwo podać rozwiązanie, nie znając szerszego kontekstu. Na teraz mogę współczuć, bo widzę jak bardzo sytuacja jest dla Ciebie przykra. Pozdrawiam :)
Dzień dobry, Zacznę od zdania, które napisała Pani na początku: „kocha mnie, ale jakoś specjalnie mnie nie lubi". To bardzo trafne i bardzo bolesne rozróżnienie — i nie jest wymyślone. Można być czyimś dzieckiem i mieć poczucie, że się tej osobie nie podoba. Nie opiera Pani tego na wrażeniu, tylko na konkretach: pyta o siostrę, nie o Panią; interesuje się jej ocenami i wolnym czasem; proponuje jej rzeczy, które oboje lubią. Pani dostaje uwagę głównie wtedy, gdy coś się nie uda — i to w postaci obrzydzenia i słowa „żałosne". To nie jest nadwrażliwość. To różnica, którą Pani widzi, bo ona istnieje. Teraz o płaczu, bo robi Pani z niego zarzut wobec siebie. Pisze Pani: „nie potrafię przestać płakać, mimo że nie chcę tego robić". To nie jest brak kontroli ani dziecinność. Kiedy rozmowa dotyka rany, która boli od lat, układ nerwowy reaguje szybciej, niż zdąży Pani pomyśleć — płacz pojawia się, zanim podejmie Pani jakąkolwiek decyzję. Płacze Pani nie dlatego, że jest za słaba, tylko dlatego, że to naprawdę dużo dla Pani znaczy. I tu jest niesprawiedliwa pętla: próbuje Pani rozmawiać, ciało reaguje na ból, a reakcja ciała staje się powodem, żeby Pani nie słuchać. Nie da się z niej wyjść samą siłą woli. Dlatego, jeśli chce Pani jeszcze raz spróbować, warto ominąć tę przeszkodę i napisać zamiast mówić. List albo wiadomość — krótka, bez oskarżeń. Na przykład: „Tato, trudno mi o tym mówić, bo bardzo szybko zaczynam płakać. Chcę jednak, żebyś wiedział, że boli mnie, kiedy mam poczucie, że interesujesz się moją siostrą bardziej niż mną. Boli mnie, kiedy słyszę, że coś jest żałosne albo że Cię to nie obchodzi. Nie chcę się kłócić. Chcę, żebyś spróbował mnie usłyszeć." To nie gwarantuje dojrzałej reakcji, ale daje Pani szansę powiedzieć całość bez przerywania i bez walki o głos. Odpowiem też wprost na Pani pytanie, czy jest jakiś sposób. Nie ma sposobu, żeby sprawić, by ktoś się Panią zainteresował — to nie zależy od Pani. Pisze Pani, że bardzo się stara, a i tak wychodzi na to, że brak zainteresowania jest po Pani stronie. To nieprawda. Dziecko nie odpowiada za to, czy rodzic się nim interesuje. Na to nie da się zapracować lepszym staraniem. Jest natomiast sposób na coś innego, i to realne: żeby jego obojętność przestała definiować to, co Pani o sobie myśli. Bo w takiej sytuacji łatwo przyjąć cichy wniosek — „skoro własny ojciec nie chce mnie słuchać, to widocznie nie jestem interesująca". To przekonanie potrafi zostać na lata i wpływać na późniejsze relacje. Właśnie z tym warto pójść do psychologa: nie po to, żeby zmienić tatę, ale żeby ten wniosek nie został w Pani jako prawda o sobie. Warto też zastanowić się, czy jest w rodzinie ktoś dorosły, komu można powiedzieć, jak bardzo Panią to rani — mama, ciocia, starsze rodzeństwo. Jeśli jeszcze się Pani uczy, w szkole zwykle jest psycholog lub pedagog, dostępny od ręki i bezpłatnie. Ma Pani też skończone osiemnaście lat, więc może Pani sama, bez zgody rodziców, zapisać się do poradni zdrowia psychicznego na NFZ. Nie jest Pani nudna ani „żałosna". Jest Pani córką, która od dawna czeka na uwagę, jaką dostaje jej siostra — i ten ból ma pełne prawo istnieć. Serdecznie pozdrawiam.
To, co Pani opisuje, naprawdę może boleć. Potrzeba zainteresowania, życzliwości i uznania ze strony taty jest naturalna, a porównywanie się z siostrą dodatkowo nasila poczucie odrzucenia. Jego słowa, wyśmiewanie trudności czy komunikat, że go to nie obchodzi, są raniące. Płacz w takiej sytuacji nie oznacza, że jest Pani niepoważna, lecz że temat jest dla Pani bardzo ważny i dotyka czegoś bolesnego. Warto spróbować porozmawiać z tatą w chwili spokoju, ale możliwie konkretnie i krótko. Jeżeli płacz utrudnia rozmowę, może Pani napisać wiadomość lub list. Na przykład: „Chciałabym mieć z tobą lepszy kontakt. Kiedy słyszę, że moje problemy są żałosne albo że cię nie obchodzą, bardzo mnie to rani i przestaję mówić o swoim życiu. Potrzebuję, żebyś rozmawiał ze mną bez wyśmiewania”. Niestety nie ma gwarancji, że tata zareaguje tak, jak Pani potrzebuje. Jego sposób zachowania nie jest jednak miarą Pani wartości ani dowodem, że za mało Pani się stara. Jeśli ponownie zacznie obrażać lub lekceważyć Panią, ma Pani prawo przerwać rozmowę i zadbać o siebie. Dobrze byłoby również porozmawiać z kimś wspierającym poza tą relacją, z bliską osobą, psychologiem lub psychoterapeutą. Taka pomoc może ułatwić przeżycie tego żalu, stawianie granic i budowanie poczucia własnej wartości niezależnie od tego, czy tata potrafi dać Pani tyle uwagi, ile Pani potrzebuje.
Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że z Pani opisu najbardziej boli nie pojedyncza kłótnia, tylko powtarzające się doświadczenie: „moja siostra jest dla taty ciekawa i ważna, a ja mam wrażenie, że jestem zauważana głównie wtedy, kiedy coś zrobię źle”. To potrafi bardzo mocno uderzać w samoocenę, szczególnie kiedy dotyczy rodzica. Nie mogę stwierdzić, co Pani tata naprawdę czuje ani dlaczego zachowuje się inaczej wobec Pani i siostry. Mogę natomiast powiedzieć, że komunikaty typu „I don't fucking care”, „to żałosne” czy okazywanie pogardy przy niepowodzeniu nie są wspierającym sposobem odnoszenia się do córki, nawet jeśli ojciec uważa, że „tylko żartuje” albo „motywuje”. „Kocha mnie, ale chyba mnie nie lubi” To bardzo trafnie oddaje pewien rodzaj relacji. Rodzic może kochać dziecko w sensie przywiązania, odpowiedzialności czy poczucia rodzinnej więzi, a jednocześnie: nie interesować się jego światem, nie umieć okazywać ciekawości, nie akceptować części jego osobowości, bardziej krytykować niż poznawać. I właśnie to może Pani odczuwać jako: „wiem, że jestem jego córką i pewnie mnie kocha, ale nie mam poczucia, że naprawdę chce mnie znać”. To jest bolesne i warto tego uczucia nie umniejszać. Porównanie z siostrą dodatkowo wzmacnia ranę Gdyby tata był chłodny wobec obu córek, można by pomyśleć: „taki już jest”. Ale Pani widzi, że potrafi interesować się siostrą, pytać ją o zdrowie, oceny, proponować wspólny czas. Dlatego naturalnie pojawia się pytanie: „Dlaczego dla niej potrafi, a dla mnie nie?” I tutaj łatwo zacząć dochodzić do wniosku: „widocznie ze mną jest coś nie tak”. Bardzo uważałabym na ten wniosek. To, że ojciec inaczej buduje relację z jedną córką niż z drugą, nie jest obiektywnym pomiarem wartości którejkolwiek z Was. Płacz podczas rozmowy nie oznacza, że Pani argument jest mniej ważny To też jest bardzo istotne. Jeśli przez długi czas temat relacji z tatą jest dla Pani bolesny, organizm może reagować automatycznie. Pojawia się napięcie w gardle, drżenie głosu, łzy. To nie jest: „jestem dziecinna” ani „nie umiem rozmawiać”. To może być po prostu reakcja bardzo silnego pobudzenia emocjonalnego. Nie musi Pani nauczyć się nie płakać, żeby móc powiedzieć coś ważnego. Może Pani nawet zacząć rozmowę: „Prawdopodobnie będę płakać, bo ten temat jest dla mnie bardzo ważny. To nie znaczy, że nie wiem, co chcę powiedzieć. Proszę, żebyś mnie wysłuchał do końca.” Ale jeśli rozmowy twarzą w twarz zawsze się rozpadają, można zrobić to inaczej W Pani sytuacji bardzo sensowny byłby list albo wiadomość. Nie bardzo długa i oskarżycielska, tylko konkretna. Na przykład: „Tato, chcę Ci powiedzieć coś ważnego i łatwiej mi to napisać, bo przy rozmowie zaczynam płakać. Od dłuższego czasu mam poczucie, że bardzo mało interesuje Cię moje życie. Kiedy próbuję Ci o czymś opowiedzieć i słyszę ‘I don't fucking care’, nawet w żartach, bardzo mnie to boli. Widzę też, że dużo częściej pytasz siostrę o jej życie i proponujesz jej wspólne rzeczy. Nie chcę konkurować z nią ani Cię oskarżać. Chcę po prostu mieć z Tobą bliższą relację. Potrzebowałabym czasem, żebyś zapytał, jak się czuję, co u mnie, albo zrobił ze mną coś, co również mnie interesuje.” To jest dużo bardziej konstruktywne niż: „Ty mnie nie kochasz i siostrę wolisz.” Bo przy drugim zdaniu prawdopodobnie zacznie się spór: „nieprawda” „wymyślasz” „zawsze dramatyzujesz”. Przy pierwszym mówi Pani o konkretnych zachowaniach i potrzebach. Warto też postawić granicę dotyczącą pogardy Jeżeli dostaje Pani jedynkę albo coś Pani nie wychodzi, można powiedzieć: „Możesz być rozczarowany albo uważać, że powinnam się bardziej postarać. Ale nie chcę słyszeć, że jestem żałosna.” Albo: „Jeśli będziesz mnie obrażał, zakończę tę rozmowę.” I rzeczywiście ją zakończyć. Nie dlatego, żeby tatę ukarać. Tylko dlatego, że dorosłość oznacza również możliwość decydowania, w jaki sposób inni mogą się do Pani zwracać. Ma Pani 19 lat. Nadal może Pani bardzo potrzebować ojca, ale jednocześnie coraz bardziej może Pani budować własne granice. I tu jest trudniejsza część Może Pani zrobić wszystko bardzo dobrze: spokojnie napisać, nie oskarżać, powiedzieć czego potrzebuje, dać mu przestrzeń. A tata może się nie zmienić. To jest trudne, ale ważne do przyjęcia. Pani może zaprosić go do relacji, ale nie może zmusić go, żeby był takim ojcem, jakiego Pani potrzebuje. Jeżeli odpowie: „przesadzasz” „nie będę o tym gadał” „znowu dramat” to problemem nie będzie to, że źle Pani dobrała słowa. Wtedy warto pracować nad czymś innym: jak przestać uzależniać własne poczucie wartości od tego, czy tata wreszcie okaże zainteresowanie. To nie oznacza rezygnacji z niego. Oznacza ochronę siebie. Proszę też uważać, żeby nie próbować bez końca zasługiwać Czasem dziecko chłodniejszego rodzica zaczyna myśleć: „Jak będę miała lepsze oceny, będę ciekawsza, spokojniejsza, zabawniejsza, mniej płaczliwa, to w końcu mnie polubi.” To może bardzo męczyć. Relacja rodzic–dziecko nie powinna być egzaminem z bycia wystarczająco interesującą. Jeżeli ten temat mocno wpływa na Pani samoocenę, relacje, lęk przed odrzuceniem albo potrzebę ciągłego zdobywania czyjejś uwagi, warto omówić go w terapii indywidualnej. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z trudnymi relacjami rodzic–dorosłe dziecko, poczuciem odrzucenia, nierównym traktowaniem rodzeństwa, krytycznymi rodzicami, trudnościami w stawianiu granic i wpływem takich doświadczeń na późniejsze związki. Możliwe są konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka w Pani przypadku pomogłabym również przygotować konkretną rozmowę albo wiadomość do taty i przećwiczyć ją tak, żeby nawet pojawienie się łez nie odbierało Pani głosu. Na Instagramie EMITBERG będziemy też omawiać tematy dotyczące emocjonalnie niedostępnych rodziców, faworyzowania rodzeństwa, krytyki, granic z rodzicem oraz tego, jak rozmawiać o swoich potrzebach bez wchodzenia w kolejną awanturę. Najważniejsze: Pani nie musi przestać płakać, żeby zasługiwać na poważne potraktowanie. I nie musi Pani być bardziej interesująca, lepsza czy mniej wrażliwa, żeby zasługiwać na zainteresowanie własnego ojca.
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.




