Dzień dobry, Mam 19 lat, i od dłuższego czasu mam wrażenie że mój tata mnie kocha, ale jakoś specj

Dzień dobry
Opis zachowań taty sugeruje, że może nie zdawać sobie sprawy z Twojego cierpienia.
Warto byś spróbowała napisać do niego list z prośbą by zanim się do niego odniesie przemyślał co chce powiedzieć. Opisz swoje emocje i jakie sytuacje sprawiają Ci ból. Napisz co chciałbyś zmienić w waszej relacji jeśli byłoby to możliwe. Postaraj się pisać jak czujesz bez oskarżania czy atakowania jego.
Mam nadzieję ,ze ta forma skłoni tatę do refleksji i otworzenia się na szczerą rozmowę z Tobą.
Powodzenia .
Beata Matys Wasilewska

Dzień dobry. To trudne, że przeżywasz unieważnienie w relacji z rodzicem, bo to dorosły jest odpowiedzialny za budowanie relacji z dzieckiem. To nie Twoje wina, że nie czujesz się bezpiecznie w relacji. Można jednak nauczyć się stawiać skutecznie granice oraz rozmawiać na trudne tematy. Z tego co piszesz, to pamiętaj również, że jesteś dorosłą osobą i masz w sobie sprawczość, żeby zadbać o samą siebie. Czasami musimy jednak po tę sprawczość sięgnąć. Trzymam za Ciebie kciuki :)

Płacz w trudnej sytuacji jest naturalną reakcją stresową, ale jeśli chcesz opanować emocje w danym momencie (np. Podczas rozmowy z tatą), istnieją skuteczne techniki, które pomagają odzyskać kontrolę.
Weź powolny, głęboki oddech i skup się na czymś fizycznym — np. ściśnij palce albo oprzyj mocniej stopy o podłoże. Odwróć wzrok i w myślach powiedz sobie: „To minie”. Rozluźnienie twarzy i krótki kontakt z zimnem dodatkowo szybko hamują łzy.
Płacz nie jest słabością. To naturalny sposób, w jaki ciało reguluje napięcie.
Warto wytrzymać w danym momencie, jeśli sytuacja tego wymaga, ale później dobrze jest wrócić do emocji. Tłumienie ich długoterminowo pogarsza samopoczucie.

Dzień dobry,
dziękuję, że napisałaś. Widzę, jak bardzo trudna i bolesna jest dla Ciebie relacja z tatą. To naturalne, że jego słowa, reakcje i porównania z siostrą wywołują w Tobie smutek, złość czy poczucie odrzucenia. Każdy z nas potrzebuje zainteresowania, życzliwości i poczucia, że jest ważny dla rodzica – brak tego bardzo boli.

To, co opisujesz, nie świadczy o tym, że jest w Tobie coś „nie tak”. Raczej pokazuje, że Twój tata z różnych powodów nie potrafi okazywać troski w sposób, którego potrzebujesz. Jego komentarze, patrzenie z pogardą czy reagowanie tylko na porażki jest raniące i nie jest Twoją winą. Jako dziecko i jako młoda dorosła masz prawo oczekiwać szacunku i zainteresowania.

Wspomniałaś, że kiedy próbujesz rozmawiać o trudnych rzeczach, zaczynasz płakać – to częsta reakcja w sytuacjach stresu, odrzucenia czy dużego napięcia emocjonalnego. Płacz nie oznacza, że jesteś „niepoważna”. To po prostu sposób, w jaki Twoje ciało reaguje na trudne przeżycia. W takich rozmowach łatwo czuć bezsilność, zwłaszcza gdy druga strona nie jest otwarta.

Możesz pomyśleć o kilku krokach:

Wzmocnienie siebie – czasem warto najpierw porozmawiać z kimś, kto jest bezpieczny i uważny (psycholog, pedagog szkolny, terapeuta), abyś mogła uporządkować emocje i znaleźć sposób wyrażania swoich potrzeb w rozmowie z tatą.

Ustalanie granic – nawet jeśli nie możesz zmienić jego zachowania, możesz stopniowo uczyć się chronić siebie przed raniącymi komentarzami i nie brać ich jako oceny swojej wartości.

Budowanie wsparcia poza rodziną – przyjaciele, inne osoby dorosłe, nauczyciele, terapeutka mogą pomagać Ci wzmacniać poczucie bezpieczeństwa i własnej wartości.

Nie musisz radzić sobie z tym sama. Relacja z rodzicem może być skomplikowana, a jednocześnie ogromnie wpływać na to, jak się czujesz na co dzień. Jeśli czujesz, że to wszystko Cię przytłacza, zachęcam Cię do umówienia się na konsultację – pierwsza wizyta jest bezpłatna. W spokojnej, bezpiecznej atmosferze możemy przyjrzeć się Twoim emocjom, temu jak wpływa na Ciebie zachowanie taty i co mogłoby pomóc Ci poczuć się lepiej.

Taty nie zmienimy tak zdalnie. Zmienić możesz swoje podejście do taty i sposób komunikacji. Pewnie też nie zdalnie, przez zapytanie, ale może z pomocą specjalistki lub specjalisty. Warto przyjrzeć się sprawie dokładnie, ale do tego potrzeba więcej danych i czasu. Z opisu uwidacznia się problem, ale niełatwo podać rozwiązanie, nie znając szerszego kontekstu. Na teraz mogę współczuć, bo widzę jak bardzo sytuacja jest dla Ciebie przykra. Pozdrawiam :)