Dzień dobry. Chodzę na terapię do psychoterapeuty. Byłam już na 20 spotkaniach. Mam wrażenie, że nic

Szanowna Pani Psychoterapia jest relacją i, jak każda relacja, rozwija się wraz z upływającym czasem. Być może najtrudniejszą decyzję - tę o rozpoczęciu terapii, ma już Pani za sobą. Jeśli Pani istotnym problemem jest nieśmiałość, jeśli ma Pani stałe poczucie, że trudno się Pani otworzyć przed drugim człowiekiem, opowiedzieć o swoich problemach, zapewne to samo przeżywa Pani w relacji z psychoterapeutką. To naturalne. Gdyby nie miała Pani problemu, nie odczuwała cierpienia, które jest jego skutkiem, nie szukałaby Pani pomocy. Na pewno warto dać sobie czas. W psychoterapii często przez długie miesiące po jej rozpoczęciu pacjent odczuwa lekkie pogorszenie funkcjonowania, a nie poprawę. Wynika to z faktu, że często po raz pierwszy od dawna dopuszcza do siebie emocje, które na co dzień wyrzuca poza nawias życia. W pierwszej fazie więc często pacjent niejako uczy się od nowa życia z własnymi emocjami, ich zmiennością, siłą. To jednak dopiero początek. Nie mam wątpliwości, że dalsza praca z terapeutą empatycznym, rozumiejącym, zaangażowanym w to, co robi, może Pani jedynie pomóc.

Dzień Dobry, proponuje omówić szerzej ten temat podczas wizyty ze specjalistą. Pozdrawiam

Dzień dobry, zawsze warto wnieść takie wątpliwości na sesję z tą osobą. I druga rzecz, którą zawsze warto to pamiętać, że bycie miłym i empatycznym to minimum, które specjaliści oferują i tu nie trzeba być specjalistą żeby być miłym i empatycznym. Natomiast zawsze warto porozmawiać o metodzie i planach terapii odniesionych do Pani problemów. Brak postępu w psychoterapii po 20 spotkaniach jest tematem do omówienia ze specjalistą, który zapewne umiejscowi to w swojej modalności - czy jego techniki przewidują taki scenariusz i jakie mogą być przyczyny również po Pani stronie? Może być tak że ten brak postępu wiele mówi i właśnie omówienie tego "wiele" coś przełamie. Powodzenia

Dzień dobry. To, że po 20 spotkaniach ma Pani poczucie braku poprawy i nie potrafi się otworzyć przed terapeutką, jest bardzo ważną informacją. Warto powiedzieć jej o tym wprost - nawet jeśli miałoby to być tylko przeczytanie lub pokazanie tego, co napisała Pani tutaj. Czasami terapia przez pewien okres wiąże się z nasileniem trudnych emocji, jednak trudność w mówieniu o tym, co naprawdę się czuje, sama w sobie może być ważnym tematem do pracy terapeutycznej. Nie rezygnowałabym od razu z terapii. Zachęcam najpierw do szczerej rozmowy z terapeutką o swoich wątpliwościach. Jeśli mimo tego nadal będzie Pani czuła, że terapia nie przynosi korzyści, warto rozważyć konsultację z innym specjalistą.