Dzień Dobry Chciałbym zrozumieć zachowanie jednej dziewczyny w mojej klasie. Dziewczyna w różnych

Witaj, to, co opisujesz, to klasyczny przykład dysonansu komunikacyjnego, który w relacjach międzyludzkich potrafi wprowadzić ogromny zamęt, a z perspektywy psychologicznej jest fascynującym momentem ścierania się dwóch różnych potrzeb lub stylów bycia. Rozumiem Twoją dezorientację, bo otrzymałeś sprzeczne sygnały: z jednej strony bardzo silną, werbalną deklarację zainteresowania i wręcz żądanie Twojej obecności, a z drugiej - nagłe wycofanie w sferę niewerbalną, czyli to milczenie i uśmiech, które nastąpiły po Twoim pytaniu. W psychologii często mówimy, że w takich momentach treść rozmowy, czyli to, o czym mówimy, przestaje mieć znaczenie, a na pierwszy plan wysuwa się proces, czyli to, co dzieje się „pomiędzy” wami emocjonalnie. Zamiast jednak zgadywać, co mogło siedzieć w jej głowie - bo to zawsze będzie tylko nasza projekcja obarczona ryzykiem błędu - najzdrowszym i najbardziej dojrzałym podejściem jest zastosowanie metakomunikacji. To nic innego jak „rozmowa o rozmowie”, wyjście poza schemat pytań o lekcje czy pogodę i odniesienie się bezpośrednio do tego, co wydarzyło się między wami. Skoro ona pozwala sobie na taką bezpośredniość jak „Masz ze mną usiąść, nie żartuję”, to daje Ci też niejako zaproszenie do tego, byś i Ty był bezpośredni w nazywaniu sytuacji, która Cię zaintrygowała. Dlatego, aby lepiej ją zrozumieć i nie błądzić w domysłach, proponuję Ci zadanie jej pytania, które nie będzie oskarżeniem, ale wyrazem Twojej ciekawości i spostrzegawczości. Przy następnej okazji, gdy będziecie rozmawiać i poczujesz swobodę, lub nawet nawiązując do tamtej sytuacji, możesz powiedzieć coś w stylu: „Wiesz, ostatnio, gdy siedzieliśmy razem, miałem wrażenie, że w pewnym momencie uciekły nam słowa i po prostu na mnie patrzyłaś. Zastanawiam się, co wtedy myślałaś, bo czułem, że to było dla Ciebie ważniejsze niż rozmowa o szkole”. Taka konstrukcja zdania robi kilka ważnych rzeczy: po pierwsze, zdejmuje z Ciebie ciężar „winy” za ciszę, po drugie, pokazuje jej, że jesteś uważnym obserwatorem, który nie boi się trudniejszych momentów, a po trzecie - i najważniejsze - oddaje jej piłeczkę, zmuszając ją do nazwania własnych intencji. Pozdrawiam Cię serdecznie!

Cześć. Czasami zbytnie interpretowanie czyjegoś zachowania nie jest wcale pomocne. Za to skuteczne bardzo często okazuje się szczera i otwarta rozmowa. I do tego Cię zachęcam :) Zawsze możesz zapytać czy ktoś czegoś od Ciebie oczekuje, oraz zakomunikować czego Ty potrzebujesz. Rozmawianie jest pomocne

Dzień dobry, Bardzo trudno stwierdzić o co by mogło chodzić koleżance. Rozumiem Twoją dezorientację. Myślę, że jakbyśmy się zastanawiali moglibyśmy sobie wyobrazić bardzo dużo, a najlepszym rozwiązaniem jest zapytanie jej wprost :) Co się stało u niej po tym pytaniu, że się zmartwiłeś, bo zależy Ci na relacji z nią. Powodzenia!

Witam Pana serdecznie, Z tego co Pan pisze wynikać może, że jest Pan uważnym obserwatorem oraz, że zależy Panu na znajomości z opisywaną dziewczyną. To normalne, że może Pan mieć obawy odnośnie tego, w jakim kierunku rozwija się Wasza znajomość. Opisał Pan koleżankę jako osobę Panu przychylną, która z własnej inicjatywy, aktywnie podejmuje z Panem kontakt. Wyraża ona też wprost swoją chęć spędzania z Panem czasu podczas lekcji, jak też wprost przyznała się Panu, że obserwowała Pana i czekała, na podjęcie przez Pana inicjatywy w kontakcie. Powyższe obserwacje, mogą świadczyć o jej realnym zainteresowaniu Pana osobą. Dodatkowo, opisuje Pan również fakt, iż jej najbliższy krąg koleżanek jest również przychylnie do Pana nastawiony. Można byłoby zatem wnioskować, że koleżanka pozytywnie się o Panu wyraża zarówno wprost jak i pośrednio do innych osób. Pisze Pan o swoim zdezorientowaniu reakcją koleżanki, po zadaniu jej pytania dotyczącego szkoły i jej spóźnienia. Z racji na fakt, iż po tej konwersacji, koleżanka nadal wyrażała wobec Pana pozytywne nastawienie (uśmiechała się do Pana), można przypuszczać, że miała jakiś swój powód, dla którego być może nie chciała/nie umiała/nie wiedziała jak Panu odpowiedzieć. Oczywiście są to tylko przypuszczenia, jako że bardzo istotny jest też kontekst, w jakim przebiegała rozmowa czy przekaz niewerbalny, który również może dużo wnosić informacji. Dla sprawdzenia, o co faktycznie mogło chodzić koleżance, jak też dla wspierania budowania zdrowej relacji, zachęcam Pana do sprawdzenia swoich wątpliwości u "źródła". Innymi słowy, warto podzielić się z koleżanką swoją obserwacją, co do jej zmiany zachowania w odpowiedzi na Pana pytanie. Może się Pan zapytać jak może Pan to rozumieć? Czy powiedział lub zrobił Pan coś niewłaściwego? By dokonać tego kroku, trzeba się zdobyć na odwagę podjęcia takiej rozmowy o swoich odczuciach/obserwacjach. Jednocześnie warto to zrobić. W ten bowiem sposób, będzie Pan miał szansę poznać lepiej swoją koleżankę (zrozumieć zarówno jej zachowania czy intencje) ale też będzie Pan mógł budować fundament otwartej komunikacji, która daje poczucie bezpieczeństwa, zaufania i umożliwia rozwój relacji. Życzę Panu wszystkiego dobrego i pozdrawiam, mgr Katarzyna Maja Sowińska

Dzień dobry. Rozumiem, że zachowanie koleżanki może być dla Pana nieco dezorientujące, szczególnie kiedy z jednej strony wyraźnie inicjuje kontakt, a z drugiej podczas rozmowy staje się mniej aktywna. Z psychologicznego punktu widzenia warto jednak spojrzeć na całokształt jej zachowania, a nie tylko na jeden moment, w którym rozmowa przestała się rozwijać. To, że koleżanka zwraca się do Pana po imieniu, uśmiecha się, zachęca do wspólnego siedzenia, a nawet mówi, że wcześniej Pana obserwowała i czekała na kontakt, może świadczyć o zainteresowaniu Pana osobą. Może to być zainteresowanie romantyczne, ale równie dobrze sympatia, ciekawość czy chęć bliższego poznania. Na podstawie tych sygnałów nie da się jednoznacznie określić jej intencji. Zwróciłabym również uwagę na to, że kiedy wreszcie usiedliście razem, sytuacja mogła wyglądać inaczej, niż sobie wyobrażała. Być może poczuła skrępowanie, nie wiedziała, jak kontynuować rozmowę, albo po prostu zabrakło jej pomysłu na kolejne pytanie. Czasami osoby, którym zależy na kontakcie, paradoksalnie odczuwają większe napięcie właśnie wtedy, gdy dochodzi do bezpośredniej rozmowy. Nie oznacza to jednak, że tak było w jej przypadku. Ważne jest też to, że po tej sytuacji nadal się do Pana uśmiechała. Nie wskazuje to na jednoznaczne odrzucenie czy niechęć. Proszę pamiętać, że rozmowa nie musi przebiegać płynnie przez cały czas, aby była dla obu osób przyjemna. Chwila ciszy, spojrzenie czy brak kolejnego pytania nie muszą mieć ukrytego znaczenia. Zachęcałabym Pana, aby zamiast próbować odczytywać każdą zmianę jej zachowania, skupił się Pan na naturalnym rozwijaniu znajomości. Może Pan ponownie z nią usiąść, porozmawiać o zainteresowaniach, zapytać, jak spędza wolny czas, a także opowiedzieć coś o sobie. Dzięki temu będzie Pan mógł zobaczyć, czy kontakt rozwija się obustronnie i czy koleżanka nadal wykazuje inicjatywę. Warto również zastanowić się nad własnymi uczuciami. Czy ta dziewczyna się Panu podoba? Czy chciałby Pan ją bliżej poznać? Czasami tak bardzo koncentrujemy się na pytaniu „co druga osoba miała na myśli?”, że zapominamy o tym, czego sami chcemy od tej relacji.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym, że z opisanych przez Pana zachowań można dość bezpiecznie wyciągnąć jeden wniosek: ta dziewczyna chce mieć z Panem kontakt i zwraca na Pana szczególną uwagę. Nie da się natomiast na podstawie samych gestów przesądzić, czy chodzi już o zainteresowanie romantyczne. Sygnały, które Pan opisuje, są jednak dość wyraźne: sama inicjuje rozmowy, zwraca się do Pana po imieniu, uśmiecha się, prosi, żeby Pan z nią usiadł, upewnia się, czy Pan rzeczywiście przyjdzie, a wcześniej powiedziała wprost, że obserwowała Pana i zastanawiała się, kiedy Pan do niej podejdzie. To nie wygląda na obojętność. A co oznaczało jej zachowanie podczas rozmowy? Najważniejsze jest, żeby nie interpretować jednego momentu ciszy jako sygnału odrzucenia. Fakty były takie: - odpowiedziała Panu na pytanie, - uśmiechała się, - patrzyła na Pana, - wcześniej sama bardzo chciała, żeby Pan z nią usiadł, - później, na kolejnej lekcji, ponownie uśmiechnęła się do Pana po nawiązaniu kontaktu wzrokowego. To raczej nie pasuje do obrazu osoby, która nagle stwierdziła, że nie chce mieć z Panem kontaktu. Jej milczenie mogło oznaczać bardzo wiele rzeczy. Być może czekała, aż Pan przejmie inicjatywę. Być może sama się zestresowała. Mogła nie wiedzieć, jak rozwinąć temat. Mogła po prostu przez chwilę na Pana patrzeć i czuć się dobrze bez konieczności natychmiastowego mówienia. Cisza w rozmowie nie oznacza automatycznie: „Nie mam ochoty z tobą rozmawiać.” Czy mogła od Pana czegoś oczekiwać? Możliwe. Z jej wcześniejszych zachowań wynika, że prawdopodobnie oczekiwała przede wszystkim Pana inicjatywy i obecności. Jeżeli sama mówiła: „masz ze mną usiąść”, mogła chcieć zobaczyć, czy rzeczywiście Pan podejdzie. Być może chciała, żeby rozmowa była trochę bardziej osobista niż pytania dotyczące szkoły. Na przykład zamiast tylko: „Dlaczego się spóźniłaś?” można naturalnie przejść do: „A co zwykle robisz po szkole?” „Co lubisz robić w wolnym czasie?” „Jakiej muzyki słuchasz?” „Co myślisz o…?” Nie chodzi jednak o przeprowadzanie z nią wywiadu. Dobrze również opowiadać coś o sobie, bo kontakt rozwija się poprzez wzajemne odsłanianie się. Możliwe jest również, że ona sama jest niepewna To często pomijamy. Pan analizuje: „co ona miała na myśli?” A być może ona analizuje: „Czy ja mu się podobam?” „Dlaczego prawie zawsze ja zaczynam?” „Czy on w ogóle chce ze mną rozmawiać?” Jeżeli dziewczyna kilkukrotnie zachęca Pana do kontaktu, a Pan pozostaje bardzo ostrożny, ona również może czekać na sygnał z Pana strony. Uśmiech na kolejnej lekcji jest istotny Gdyby wcześniejsza rozmowa była dla niej bardzo nieprzyjemna i chciałaby się od Pana odsunąć, naturalniejszym zachowaniem byłoby unikanie wzroku lub neutralność. Tymczasem ponownie nawiązała kontakt wzrokowy i się uśmiechnęła. To raczej sugeruje: „między nami jest okej” niż: „nie chcę już z tobą rozmawiać”. Co teraz zrobić? Nie pytałabym jej od razu: „Czy ci się podobam?” Nie ma potrzeby stawiać całej relacji pod ścianą. Proszę po prostu kontynuować kontakt. Jeżeli znowu zaproponuje, żeby Pan z nią usiadł — usiąść. Może Pan też sam zrobić mały krok: „To dzisiaj też siadamy razem?” Albo sam rozpocząć rozmowę, zamiast czekać, aż ona pierwsza się odezwie. I obserwować nie pojedynczy gest, ale wzorzec przez kolejne tygodnie. Czy nadal szuka Pana wzrokiem? Czy inicjuje kontakt? Czy chce spędzać z Panem czas? Czy odpowiada na Pana inicjatywę? Czy rozmowy stopniowo stają się bardziej osobiste? To daje znacznie więcej informacji niż analizowanie jednej kilkusekundowej ciszy. Z perspektywy psychologicznej uważałabym też na „czytanie w myślach” Jeżeli pojawia się myśl: „przestała mówić, więc chyba już jej nie interesuję”, warto zatrzymać się i zapytać: Co wiem, a co tylko zakładam? Wie Pan: „przestała mówić”. Nie wie Pan: „dlaczego przestała mówić”. To rozróżnienie jest niezwykle pomocne przy lęku społecznym i w początkach relacji, ponieważ chroni przed nadinterpretowaniem neutralnych zachowań jako odrzucenia. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy z lękiem społecznym, nieśmiałością, analizowaniem zachowań innych ludzi, lękiem przed odrzuceniem oraz trudnościami w inicjowaniu relacji. Prowadzimy konsultacje stacjonarne i online. Jako psycholożka w takiej sytuacji pracowałabym przede wszystkim nad zwiększeniem swobody w rozmowie i odróżnianiem rzeczywistych sygnałów od interpretacji tworzonych przez lęk. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać temat pierwszych relacji, odczytywania zainteresowania, nieśmiałości, kontaktu wzrokowego, ciszy podczas rozmowy i nadmiernego analizowania sygnałów drugiej osoby. Najkrócej: jej zachowanie wygląda na zainteresowanie kontaktem z Panem, być może również czymś więcej, ale tego jeszcze nie da się wiedzieć. Jeden moment ciszy tego nie przekreśla — najlepszym sposobem, żeby się dowiedzieć, jest spokojnie kontynuować znajomość i samemu wykazać trochę inicjatywy.