Dzień dobry, chciałabym skorzystać z porady psychologicznej. Mam 26 lat i od 5 lat jestem w szczęśli

Dzień dobry,

Rozumiem, że Twoje wybuchy złości są dla Ciebie i Twojego partnera trudnym doświadczeniem. Ważne jest, abyś wiedziała, że nad emocjami można pracować i są różne sposoby, które mogą pomóc. Przede wszystkim warto regularnie kontrolować stan zdrowia, zwłaszcza jeśli masz niedoczynność tarczycy, ponieważ jej niewłaściwe leczenie może nasilać problemy emocjonalne. Dodatkowo, pomocne mogą być techniki relaksacyjne, takie jak głębokie oddychanie, medytacja czy ćwiczenia fizyczne, które mogą pomóc zredukować stres.

Zdecydowanie polecam również skorzystanie z pomocy psychoterapeuty, który pomoże Ci zrozumieć źródła tych emocji i nauczy Cię, jak je kontrolować, zanim wpłyną na Twoje relacje.

Pozdrawiam serdecznie.

Dzień dobry,
dziękuję za to, że podzieliłaś się swoimi przeżyciami. Wybuchy złości to coś, nad czym można skutecznie pracować. Zachęcam Cię do rozważenia konsultacji z psychologiem lub psychoterapeutą specjalizującym się w terapii poznawczo-behawioralnej (CBT). Taka terapia może pomóc w rozpoznawaniu, zatrzymaniu i modyfikacji trudnych myśli, które mogą przyczyniać się do wcześniej wspomnianych wybuchów.
Życzę wszystkiego dobrego :)

Dzień dobry, jak najbardziej można pracować nad takim wyrażaniem swojej złości, aby nie było to raniące dla innych osób. Zapraszam na krótkoterminową terapię złości (do 10 spotkań) w nurcie poznawczo-behawioralnym - mam spore doświadczenie pracy z osobami, które nie radzą sobie ze złością. Jeśli chciałaby Pani dowiedzieć się, w jaki sposób wpadamy w błędne koło złości zapraszam do obejrzenia filmu "Instrukcja obsługi złości" na moim profilu w sekcji Doświadczenie. Na końcu filmu polecam kilka świetnych książek do samodzielnej pracy. Pozdrawiam serdecznie

To, co Pani opisuje, pokazuje dużą samoświadomość i gotowość do pracy nad sobą — a to już bardzo ważny krok. Złość sama w sobie nie jest czymś złym; jest emocją, która sygnalizuje napięcie, frustrację, przeciążenie. Problem pojawia się wtedy, gdy kumuluje się przez dłuższy czas i wybucha w sytuacjach, które nie są jej prawdziwą przyczyną.

Zanim zacznie Pani szukać „sposobów na opanowanie emocji”, warto zatrzymać się przy kilku pytaniach:
– Co dokładnie dzieje się w Pani ciele i myślach na chwilę przed wybuchem? Jakie sygnały zapowiadają, że napięcie rośnie?
– Co dzieje się w Pani dzień lub dwa wcześniej, kiedy stres zaczyna się kumulować — czy jest wtedy wystarczająco dużo odpoczynku, snu, czasu dla siebie?
– W jakich momentach złość jest szczególnie silna — czy wtedy, gdy czuje się Pani niedoceniona, zmęczona, przeciążona, a może wtedy, gdy brakuje przestrzeni na własne emocje?

Zazwyczaj w złości chodzi nie tylko o „wybuch”, ale o długotrwałe przeciążenie. Dlatego warto pomyśleć o tym, jak wcześniej rozładowywać napięcie — zanim osiągnie punkt kulminacyjny.
Pomaga w tym m.in.:
– zauważanie pierwszych objawów złości (np. napięcie mięśni, przyspieszony oddech, myśli w stylu „zaraz nie wytrzymam”),
– danie sobie wtedy krótkiego dystansu: kilka minut ciszy, wyjście do innego pomieszczenia, głęboki oddech z wydłużonym wydechem,
– zapisanie, co konkretnie Pani czuje i czego potrzebuje w danym momencie (np. odpoczynku, zrozumienia, spokoju).

Wspomina Pani o niedoczynności tarczycy — to istotny kontekst, bo zaburzenia hormonalne mogą nasilać wahania nastroju i poziom napięcia. Warto więc zadbać o regularność leczenia, a także o sen, jedzenie i ruch, bo wszystkie te elementy mają duży wpływ na regulację emocji.

Proszę też pamiętać, że praca nad złością to proces — nie chodzi o to, by jej nie czuć, ale by nauczyć się reagować z większą świadomością. Z czasem można wypracować własne „strategie zatrzymania” — moment, w którym Pani zauważa: „zaczynam się nakręcać, potrzebuję przerwy”, zanim padną słowa, których później Pani żałuje.

Pozdrawiam