Dlaczego niektóre osoby identyfikują się jako DDD (Dorosłe Dzieci Dysfunkcji) i w życiu późniejszym

To jak dzieci reagują na dysfunkcje w rodzinie zależy od wielu czynników. Generalnie wszystkie dzieci wychowując się w dysfunkcyjnej rodzinie otrzymują taki sam przekaz. Ale jednak indywidualnie wygląda to inaczej - pierwsze ma inne warunki wychowania niż drugie, trzecie itd. To subtelne różnice mogące jednak istotnie wpływać na rozwój dziecka, ale też potem jego dorosłe życie. No i druga kwestia: unikalny kod genetyczny każdego dziecka, który powoduje, że każdy z nas nie tylko jest inny, ale też każdy inaczej przyswaja i interpretuje sygnały ze środowiska, ale też zupełnie inaczej przetwarza informacje wewnątrz siebie. No i to wszystko razem powoduje, że dzieci wychowane w zbliżonych warunkach rodzinnych mogą jako dorośli ludzie przejawiać zupełnie odmienne zachowania.

Dzień dobry,
Syndrom Dorosłych Dzieci Dysfunkcyjnych (DDD) odnosi się do doświadczeń osób, które dorastały w rodzinach z problemami dysfunkcyjnymi, takimi jak alkoholizm, przemoc domowa, czy zaniedbanie emocjonalne. Osoby z syndromem DDD mogą mieć trudności w radzeniu sobie z życiem dorosłym, ale nie wszyscy zmagają się z tym w ten sam sposób. Na pewno ważnym czynnikiem wpływającym na to, jak osoba DDD poradzi sobie w życiu dorosłym jest to, czy otrzymała wsparcie społeczne ze strony przyjaciół, rodziny, czy psychologa. Terapia pozwala lepiej zrozumieć wydarzenia z okresu dzieciństwa oraz pomaga w rozwijaniu zdrowszych strategii radzenia sobie z trudnościami życiowymi. Istotną kwestią są też indywidualne predyspozycje osobowościowe. Nasilenie pewnych cech osobowości może wpływać na możliwości radzenia sobie z trudnościami i szukania pomocy.
Ważny jest też poziom odporności psychicznej, elastyczność czy zdolność do podejmowania decyzji.
Są to jednak tylko potencjalne czynniki. Każda osoba inaczej doświadcza trudności, więc do każdej osoby należy podchodzić indywidualnie.
Pozdrawiam serdecznie,
Joanna Szlasa-Więczaszek

Osoby dorastające w rodzinach dysfunkcyjnych często przyjmują określone role psychologiczne jako formę adaptacji do trudnych warunków. Role te, takie jak "bohater rodziny", "kozioł ofiarny" czy "zagubione dziecko", mogą wpływać na późniejsze funkcjonowanie w dorosłości. Przyjęcie konkretnej roli może determinować sposób radzenia sobie z wyzwaniami oraz poziom identyfikacji z syndromem DDD.

Ponadto, koncepcja resilience (prężności psychicznej) odgrywa kluczową rolę w wyjaśnieniu, dlaczego niektóre osoby, mimo doświadczenia trudności w dzieciństwie, potrafią pozytywnie się adaptować w dorosłym życiu. Resilience odnosi się do zdolności jednostki do skutecznego radzenia sobie z przeciwnościami losu i powrotu do równowagi po doświadczeniach traumatycznych. Czynniki takie jak wsparcie społeczne, pozytywne relacje z rówieśnikami czy rozwijanie umiejętności radzenia sobie ze stresem mogą wzmacniać tę prężność, umożliwiając lepszą adaptację i brak identyfikacji z syndromem DDD. ​

Warto również zauważyć, że niektóre osoby mogą nie identyfikować się z terminem DDD ze względu na brak świadomości istnienia takiego syndromu lub z powodu skutecznych mechanizmów obronnych, które pozwoliły im zminimalizować wpływ negatywnych doświadczeń z dzieciństwa na dorosłe życie.​

Podsumowując, różnice w identyfikacji jako DDD oraz w zdolności odnalezienia się w dorosłym życiu są wynikiem złożonej interakcji czynników indywidualnych, środowiskowych oraz mechanizmów adaptacyjnych. Zrozumienie tych różnic może pomóc w opracowaniu skutecznych strategii wsparcia dla osób z doświadczeniem dorastania w rodzinach dysfunkcyjnych.