Czy to prawda że osoby DDD mogą mieć w dorosłym życiu zaburzone poczucie bezpieczeństwa, które miało

Tak, to prawda, osoba wychowana w rodzinie z alkoholem może mieć wykształcony pozabezpieczny styl przywiązania. Jeżeli opiekunowie nie są dostrojeni do potrzeb dziecka, dziecko może nie rozwinąć całego wachlarza zdolności wspomagających jego dobre funkcjonowanie jak sprawczość, kompetencje regulacyjne- znoszenia silnych negatywnych emocji, nie wytworzy wewnętrznego bezpieczeństwa emocjonalnego. Ciężko takim osobom uwierzyć ze są wystarczająco dobre by być kochane. Wychowanie w takiej rodzinie może skutkować traumą relacyjną i wówczas zalecana jest psychoterapia. Może warto spróbować popracować z nowym terapeutą specjalizującym się leczeniem traum. Ta trauma jest obecna w systemie nerwowym i stąd poczucie ciągłego lęku. Proszę rozważyć ponowną terapię.

Jeżeli osoba nie ma chęci własnej ani motywacji do zmiany i zrozumienia tematu, bedzie ciezko. Pozdrawiam

Czasami tak się dzieje podczas terapii, że aby poczuć poprawę najpierw musimy zmierzyć się z różnymi nieprzyjemnymi emocjami. Czasami również tak jest, że dany terapeuta nam nie pasuje ze względów temperamentalnych, sposobu bycia czy innych czynników, które są przeszkodą w zbudowaniu zaufania czy porozumienia. Mimo wszystko zachęcam do szukania odpowiedniego dla siebie terapeuty. Relacja terapeutyczna jest ważnym elementem poprawy u pacjenta. Oprócz relacji i metod terapeutycznych kluczową rolę odgrywa motywacja pacjenta i jego praca pomiędzy spotkaniami. Życzę powodzenia !

Osoby z DDD rzeczywiście często w dorosłości zmagają się z obniżonym poczuciem bezpieczeństwa, trudnością w regulowaniu emocji i dużym napięciem w relacjach. To nie jest „wymysł”, tylko realny efekt dorastania w środowisku, w którym brakowało stabilności, przewidywalności albo emocjonalnego wsparcia.

Jednocześnie warto uważać, żeby nie traktować DDD jako wyroku ani jedynego wyjaśnienia całego życia. Czytanie o tym może dawać ulgę i poczucie zrozumienia siebie, ale samo zdobywanie wiedzy zwykle nie wystarcza do trwałej zmiany. Najważniejsze jest stopniowe budowanie nowych doświadczeń: bezpiecznych relacji, większej stabilności emocjonalnej, uczenia się regulowania napięcia i łagodniejszego podejścia do siebie.

Pisze Pan/Pani, że terapia nie pomogła. Czasem problemem nie jest sama terapia, tylko niedopasowanie nurtu, relacji terapeutycznej albo momentu życia. W przypadku DDD często potrzeba terapii bardziej opartej na relacji, poczuciu bezpieczeństwa i pracy z emocjami, a nie tylko analizowania problemów intelektualnie.

Nie da się całkowicie „wyeliminować” skutków trudnego dzieciństwa, ale można znacząco zmniejszyć ich wpływ na codzienne życie. To zwykle jest proces stopniowy, a nie jedna nagła zmiana.