Czy to fobia społeczna czy tylko nieśmiałość? Czytałam na forach internetowych jak ludzie mają ja ni

Czy to fobia społeczna czy tylko nieśmiałość? Czytałam na forach internetowych jak ludzie mają ja nie mam tak jak oni. Nie mam objawów w ciele. Po prostu jak się czegoś boję to albo tego unikam, albo przedłużam wykonanie, albo się stresuję co polega na tym że nie mogę spać, albo mam problemy ze snem, że się budzę, nie mogę zasnąć aż do rana I to trwa do czasu aż tego czegoś nie zrobię. Jestem zamyślona lub płaczę. Mam problem z rozmowami telefonicznymi, ale tylko jak dzwonie w swojej sprawie, a nie mam problemu w czyjejś, nie mam problemu jeśli po rozmowie się z tą osobą nie spotkam, nie mam problemu jeśli już do tej osoby, czy miejsca dzwoniłam, mam tylko do obcych. Mam problem ze znalezieniem stałej pracy, bo boję się że sobie nie poradzę, szczególnie z kontaktem z ludźmi przez co się stresuje I źle wypadam jak jestem na rozmowie do pracy która ma polegać na kontakcie z klientem, szybkości i otwartości. Mam problem zacząć z kimś kontakt, ale jak ktoś zacznie to już rozmawiam, jeśli mam o czym, zazwyczja odpowiadam zdaniami i słowami. Stresuja mnie obcy ludzie w pracy, bo w paru byłam, ale krótko, ale nie mam problemu z nimi przebywać. Jestem małomówna co ludziom przeszkadza, ale nie uciekam od rozmowy jak o coś pytają. Nie mam problemu zapytać o drogę, ani podejsc do kogos i co pyta np. O autobus innych ludzi a ja wiem. Miałam wcześniej więcej lęków, ale sama jakoś pokonałam. Stresuje się nowymi miejscami i sytuacjami w których nie byłam, próbuje je unikać, ale jak się uda nieuniknąć i wiem jak to wygląda to potem nie mam już z tym problemu. Czym dłużej z kimś przebywam to mniej się go boje i jestem gadatliwa. Mam problem ze skupieniem w stresie, nie rozumiem co do mnie mówią lub rozumiem inaczej. A jak wyjdę z tego miejsca to wszystko do mnie dochodzi i wiem co słyszałam. Mam problem zapisać się do lekarza rodzinnego, ktory zna mnie od dziecka, jak mi coś dolega i isc do niego mówić o tym co mi jest, lecze sie sama, ale nie mam problemu iść do lekarzy prywatnie i do tych co już byłam zapisana kiedyś na kontrolę. Jak mam coś załatwić to wolę osobiście niż przez telefon. W rozmowie nie boję się tej rozmowy tylko tego co może być po niej, tak samo nie boję się rozmowy o pracę a pracy jakbym ja dostała, mam poczucie że albo coś muszę robić dobrze albo wcale. Boję się rozmawiać z osobami głośnymi, śmiałymi, z mężczyznami, starszymi ode mnie i w moim wieku, a nie mam problemu z młodszymi, cichymi, spokojnymi o ile nie ma kogoś z tych pierwszych obok. Wolę rozmawiać z jedną osobą niż z grupą, a jeśli już to bardziej się wtrącać czasem do rozmowy jak mam coś do powiedzenia. Myślę o tym co sobie ktoś o mnie pomyśli, ale tylko o to czy odpowiednio się zachowam w jakiejś sytuacji, czy coś zrobię dobrze, albo czy nie będę nigdzie niepotrzebnie. Nie wiem często jak się zachować w jakiejś sytuacji a mam poczucie że powinnam wiedzieć. Jak ktoś na mnie krzyczy, krytykuje to potrafię się rozpłakać przy ludziach i nie wiem czy to jest źle czy dobrze. Nie mam i nie miałam problemu w codziennych sytuacjach, normalnie zrobię zakupy, zjem przy innych, czasem tylko mam problem żeby coś zamówić jak nie mam kogo zaobserwować. Myślę że wyglądam i zachowuje się całkowicie normalnie i normalnie mówię dopóki ktoś nie zwróci mi uwagi że coś robię, mówię źle, powie mi że wyglądam na nieśmiałą i czego nic lub tak mało mówię. Wtedy zaczynam być sztywna, zestresowana i nie mogę nic powiedzieć lub mówię ale cicho lub przerywanym głosem, powolnym.( też mi o tym powiedzieli inni). Mam problem krzyknąć np. Dzien dobry jak kogos widze, bo mysle ze nie usłyszy. Nie wiem czy wszystko opisałam ale tyle sobie przypomniałam.