Co to za objawy? czy wybrać się do psychiatry?

Dzien dobry,jestem dziewczyną mam 18 lat i od jakiegos czasu, zauwazam w sobie dziwne zachowania i zmiany na gorsze, od dawna czuje taką pustke,nieraz mam nawet takie uczucie, jakby mi było niedobrze, cięzko mi się oddychało.Zyje z dnia na dzien, bez celu,do niczego nie dąze,nieraz będąc sama w domu płacze,bo czuje sie samotna, mimo ze mam normalne relacje z rodziną i nic złego się nie dzieje,wrecz dostaje bardzo dużo i nie mam na co narzekać, Mam tak od jakiegoś roku, od jakiegos czasu zachowuje się dziwnie, impulsywnie i nerwowo reaguje, na słowa i sytuacje na które kiedys, reagowałam zupelnie inaczej,potrafilam się z nich smiac itd. szybko zmienia mi sie humor, jestem raczej ułożoną dziewczyną z normalnej rodziny, a zdarzyło mi sie ostatnio poszarpac z mama, mowić słowa i rzeczy, ktorych nie chce powiedziec, ktore nawet nie są prawdą. Znajomi zauwazają, ze zachowuje się inaczej, mam problem z koncentracją, ze skupieniem się, chodze do liceum ale nauka idzie mi cięzko,dużo gorzej, niż kiedyś, pisanie róznych prac zajmuje mi o wiele wiecej czasu niż innym, gdyż nie potrafie się skupić. I od jakiegoś miesiaca,cały czas musze ruszac, albo nogą, albo drapać się po głowie, zrobiłam już sobie kilka ran do krwi, obgryzac skorki tez do krwi i nie umiem tego powstrzymac, nawet w miejscach publicznych juz mi się zdarza,mama co chwile mi przypomina o tym, a ja sciągnę reke na chwile i zaraz znów daje ją na głowe,nie wiem, czy to nie nerwica? Nic mnie w życiu przykrego nie spotkało, a czuje ze jestem beznadziejna, do niczego sie nie nadaje. Życie jest dla mnie cięzkie,odnosze wrażenie, że inni żyją i nawet nie mają takich myśli jak ja. Bardzo szybko się denerwuje i mam słomiany zapał,nieraz chce coś zmienic, ale za chwilę nie widze w tym sensu. Nie mogę też dojść do tego jaka jestem, czy pewna siebie, czy skromna,czy miła czy nie.Nie mam chęci do życia, mało co mnie cieszy, żyje przede wszystkim dla rodziców, dla mamy, dla ktorej gdybym umarła, życie straciłoby sens. Mama moja jest bardzo inteligentną osobą, dązy do celu a ja jej przeciwienstem, zrobiłam się leniwa i codzienne powtarzanie mamy o nauce, mnie juz też wykończyło, choćbym chciała być wymarzoną jej córką, z dobrymi ocenami to mimo staran, nie wychodzi mi to. Czasem w nerwach czy płaczu, potrafie ze złosci rozwalić cos czy nawet prosić o smierć. Zaczęłam też miec problemy z pamięcia, potrafie powotrzyć coś komus, mimo że np mówiłam to 3 minuty temu. Zastanawiam się, czy jestem na coś chora, czy to moze depresja? Proszę o jakąś podpowiedz. Dziękuje i pozdrawiam