Co oznacza: "depresyjne przeżywanie z cechami psychotycznymi na podłożu osobowości wyalienowanej spo

Po kolei. "Przeżywanie depresyjne" to nic innego jak dopatrywanie się w przeważającej części negatywów, coś jak w dowcipie o kolegach rozpijający flaszkę. Pesymista będzie się martwił że już została tylko połowa, optymista stwierdzi, że jeszcze tyle do wypicia. "Cechy psychotyczne" czyli w największym skrócie zaburzenia emocjonalne. Wyalienowanie to coś w rodzaju uciekania od świata i ludzi, zamykanie się w swoim własnym świecie, odcinanie od społeczeństwa za pomocą zamkniętych drzwi, wbitego w ziemię wzroku, ogólnej niechęci do nawiązywania kontaktów z otoczeniem. Jak dla mnie trochę bełkot. No i szkoda że brakuje drugiej części - co z tym zrobić :). A tak całkiem serio ... poproszę o kontakt przez pytania prywatne. Instynkt mi podpowiada, że warto by trochę więcej o tej diagnozie porozmawiać.

Dzień dobry, to co jest napisane w Pani/Pana wiadomości nie brzmi jak profesjonalna diagnoza a raczej zdanie opisujące, będące być może częścią jakiejś notatki psychologicznej. Ponieważ to kawałek pozbawiony kontekstu traktowałabym go z dużym dystansem. Diagnoza psychologiczna powinna być przekazywana w sposób jasny i czytelny dla pacjenta. Jeśli jednak miałabym się odnieść do poszczególnych elementów Pani/Pana wiadomości to "depresyjne przeżywanie" można uznać za pewną tendencję do interpretowania rzeczywistości jako niesłużącej nam, wrogiej. "Cechy psychotyczne" to cechy mówiące o poważniejszym zaburzeniu odbierania rzeczywistości np. o powstających urojeniach. "Osobowość wyalienowana społecznie i emocjonalnie" - pragnę zaznaczyć, że nie ma takiej kategorii diagnostycznej. Samo wyalienowanie można tu rozumieć jako poczucie odosobnienia od innych osób i nieznaczny kontakt emocjonalny z nimi. Zachęcam serdecznie, do porozmawiania z psychologiem, lub psychiatrą, jeśli to możliwe z autorem tej notatki po to by tekst stał się dla Pani/ Pana bardziej zrozumiały i osadzony w kontekście życia pacjenta. Pozdrawiam serdecznie, Martyna Sobczyk/ pomocnaterapia.pl

Witam, aby doprecyzować co konkretnie " autor miał na myśli" zachęcam do zadania pytania osobie, która postawiła diagnozę. Myślę, że zadając pytanie otrzyma Pan/Pani odpowiedzi na te jak i inne powiązane pytania. Pozdrawiam

W duchu psychoterapii egzystencjalnej to sformułowanie nie jest przede wszystkim diagnozą w sensie ścisłym, lecz deskrypcją sposobu przeżywania świata przez konkretną osobę – językiem psychiatrycznym, który próbuje uchwycić bardzo złożone doświadczenie egzystencjalne. „Depresyjne przeżywanie” nie oznacza tu jedynie obniżonego nastroju, ale raczej sposób bycia-w-świecie naznaczony poczuciem bezsensu, ciężaru istnienia, utraty nadziei i relacyjnego wycofania. W perspektywie egzystencjalnej depresja często nie jest „objawem”, lecz odpowiedzią na doświadczenie utraty znaczenia, więzi lub możliwości bycia sobą. „Z cechami psychotycznymi” sugeruje momenty, w których kontakt z rzeczywistością ulega osłabieniu: pojawiają się przekonania oderwane od wspólnie podzielanej rzeczywistości, intensywne interpretacje znaczeń, czasem myślenie urojeniowe. Egzystencjalnie można to rozumieć jako kryzys sensu tak głęboki, że dotychczasowe struktury znaczenia przestają podtrzymywać świat, a jednostka tworzy własne, często bolesne i izolujące narracje, by ten świat jakoś utrzymać. „Na podłożu osobowości wyalienowanej społecznie i emocjonalnie” nie musi oznaczać „zaburzenia osobowości”, lecz raczej długotrwały sposób istnienia charakteryzujący się oddzieleniem: od innych ludzi, od własnych uczuć, od doświadczenia bycia rozumianym. W języku egzystencjalnym mówilibyśmy o alienacji, o życiu w świecie, który nie jest doświadczany jako dom, oraz o Ja, które nie znalazło bezpiecznego miejsca w relacji. Jeśli więc pytać: „Jaka to diagnoza?”, to z perspektywy systemów klasyfikacyjnych mogłoby to odpowiadać epizodowi depresyjnemu z objawami psychotycznymi u osoby z cechami głębokiej izolacji interpersonalnej. Jednak w psychoterapii egzystencjalnej ważniejsze pytanie brzmi inne: Jak ta osoba przeżywa swoje istnienie? W jaki sposób utraciła więź ze światem, z innymi i z sobą? I jak można wspólnie stworzyć przestrzeń, w której znaczenie, relacja i odpowiedzialność za własne życie mogą się na nowo pojawić?