Mam 17 lat chce iść do psychologa ale nie chce informować o tym rodziców czy mogę sam udać się na wi

Tak :)

Dzień dobry, jeśli chodzi o jakąkolwiek terapię to polecam psychoterapeutę a nie psychologa. Psycholog wykonuje tylko testy i diagnozuje. Psychoterapeuta wykwalifikowany rozmawia. Decyzję o przyjęciu podejmuje psychoterapeuta. W wieku 17 lat istnieję możliwość, że znajdzie Pan lub Pani psychoterapeutę, który Pana lub Panią przyjmie bez zgody i akceptacji rodziców. Pozdrawiam

W Polsce osoba w wieku 17 lat nie może samodzielnie rozpocząć psychoterapii ani regularnej pomocy psychologicznej bez zgody rodzica lub opiekuna prawnego. Zgoda rodzica na terapię nie oznacza ujawniania treści sesji - psychologa i psychoterapeutę obowiązuje tajemnica zawodowa wobec rodziców, chyba że występuje realne zagrożenie życia lub zdrowia. Aby działać legalnie i bezpiecznie, konieczna jest zgoda rodzica na sam fakt wizyt, przy zachowaniu poufności rozmów.

Zgodnie z obowiązującymi przepisami w Polsce osoba niepełnoletnia poniżej 18. roku życia co do zasady wymaga zgody rodzica lub opiekuna prawnego na rozpoczęcie psychoterapii. Dotyczy to wizyt prywatnych oraz finansowanych ze środków publicznych. Psycholog nie może prowadzić regularnej terapii bez tej zgody.

Masz 17 lat – możesz sam zgłosić się do psychologa i odbyć wizytę bez zgody rodziców. Psycholog ma obowiązek zachować tajemnicę zawodową, więc rodzice nie są automatycznie informowani, że korzystasz z pomocy. Warto jednak wiedzieć, że: jeśli terapia miałaby mieć charakter długoterminowy, wielu specjalistów będzie dążyć do włączenia rodziców na jakimś etapie (choć nie od razu), wyjątkiem są sytuacje zagrożenia zdrowia lub życia – wtedy psycholog ma obowiązek reagować. Jeśli zależy Ci na dyskrecji: szukaj psychologa, który pracuje prywatnie (poza szkołą), już na początku jasno powiedz, że zależy Ci na poufności i zapytaj, w jakich sytuacjach musiałby poinformować dorosłych. To, że szukasz pomocy i chcesz zadbać o siebie, jest dojrzałą i odpowiedzialną decyzją. Masz prawo do rozmowy w bezpiecznej przestrzeni.

Rozumiem, że zależy Ci na rozmowie poza szkołą i na zachowaniu prywatności. W Polsce, mając 17 lat, co do zasady potrzebujesz zgody rodzica lub opiekuna prawnego, aby rozpocząć regularną terapię lub korzystać z pomocy psychiatrycznej. Twoja własna zgoda także jest potrzebna, ale sama zwykle nie wystarcza do rozpoczęcia stałego leczenia. To nie znaczy, że rodzic musi siedzieć z Tobą podczas rozmów ani znać ich szczegółową treść. Możesz zapytać wybranego psychologa przed umówieniem wizyty, jak wygląda zgoda rodzica i zasady poufności. Zwykle rodzic jest informowany o sprawach organizacyjnych oraz ogólnej ocenie sytuacji, natomiast treść Twoich zwierzeń pozostaje między Tobą a specjalistą. Wyjątkiem jest zagrożenie Twojego życia lub zdrowia albo bezpieczeństwa innych osób. Psycholog szkolny może nie być osobą, z którą chcesz prowadzić dłuższą rozmowę, ale może być pierwszym, dyskretnym krokiem. Możesz powiedzieć wprost: „Chcę skorzystać z terapii poza szkołą, ale boję się reakcji rodziców. Potrzebuję pomocy, jak im to bezpiecznie zakomunikować”. Dobry specjalista powinien potraktować to poważnie i pomóc znaleźć rozwiązanie, a nie zbyć Cię ogólną radą. Jeżeli obawiasz się rodziców dlatego, że mogą krzyczeć, ukarać Cię, użyć przemocy albo zakazać szukania pomocy, powiedz o tym psychologowi szkolnemu, zaufanemu nauczycielowi, pedagogowi lub innemu dorosłemu, któremu ufasz. Jeśli masz myśli o zrobieniu sobie krzywdy albo czujesz, że nie jesteś bezpieczny, szukaj pilnej bezpośredniej pomocy medycznej, nawet bez czekania na zgodę rodziców.

Dzień dobry. Jako psycholożka powiedziałabym najpierw najważniejsze: w Polsce, mając 17 lat, co do zasady nie można rozpocząć regularnej psychoterapii całkowicie bez wiedzy i zgody przedstawiciela ustawowego. Ponieważ ma Pan/Pani już ukończone 16 lat, przy świadczeniach zdrowotnych wymagana jest tzw. zgoda podwójna — zarówno Pana/Pani, jak i rodzica lub innego przedstawiciela ustawowego. gov.pl To nie znaczy jednak, że rodzice muszą znać treść terapii. Psychologa i psychoterapeutę obowiązuje tajemnica zawodowa. Rodzice mogą otrzymywać informacje potrzebne do sprawowania opieki oraz ogólną informację o stanie zdrowia, ale specjalista nie powinien automatycznie relacjonować im wszystkiego, co zostało powiedziane podczas sesji. Wyjątkiem są przede wszystkim sytuacje, w których zagrożone jest Pana/Pani życie lub zdrowie albo bezpieczeństwo innych osób. gov.pl Czyli praktycznie można spróbować ustalić z rodzicem bardzo ograniczoną formę zgody, np.: „Chcę skorzystać z psychologa. Nie chcę teraz opowiadać Ci szczegółów, ale potrzebuję Twojej zgody na konsultacje. To, o czym będę rozmawiać z psychologiem, chciałbym/chciałabym zachować dla siebie.” Rodzic nie musi uczestniczyć w każdej sesji ani siedzieć podczas rozmowy. Warto też już przed pierwszą wizytą zapytać psychologa dokładnie: „Co pozostaje między nami, a jakie informacje może Pan/Pani przekazać rodzicom?”. Dobry specjalista powinien wyjaśnić zasady poufności na początku. Jeżeli natomiast problem polega na tym, że rodzice w ogóle nie wyrażą zgody, nie oznacza to, że pozostaje Pan/Pani bez pomocy. Ministerstwo Zdrowia wskazuje, że osoba niepełnoletnia może zwrócić się m.in. do psychologa, pedagoga, wychowawcy lub innej zaufanej osoby dorosłej, a w razie sporu dotyczącego potrzebnego leczenia decyzję może podjąć sąd rodzinny. Istnieją też anonimowe formy wsparcia dla młodzieży, w których można porozmawiać bez informowania rodziców. gov.pl Jeżeli sytuacja byłaby pilna — np. pojawiłyby się myśli samobójcze, samookaleczanie, plan zrobienia sobie krzywdy albo bezpośrednie zagrożenie życia lub zdrowia — pomoc może zostać udzielona również bez wcześniejszej zgody rodzica. ELI I jeszcze jedna rzecz: rozumiem, że psycholog szkolny nie daje Panu/Pani tego rodzaju odpowiedzi, których potrzeba. Psycholog szkolny nie jest jedyną opcją. Może Pan/Pani potrzebować indywidualnej konsultacji z psychologiem lub psychoterapeutą pracującym konkretnie z młodzieżą i z problemem, który chce Pan/Pani omówić. W ZESPOLE EMITBERG pracujemy również z problemami młodzieży i możemy wyjaśnić zasady rozpoczęcia pomocy przez osobę niepełnoletnią oraz dobrać właściwą formę konsultacji stacjonarnej lub online, oczywiście zgodnie z wymogami dotyczącymi zgody opiekuna. Szczególnie zależałoby nam wtedy na tym, żeby nastolatek miał własną, bezpieczną przestrzeń rozmowy, a rodzic otrzymywał tylko taki zakres informacji, jaki rzeczywiście jest potrzebny. Na Instagramie EMITBERG będziemy również omawiać kwestie dotyczące terapii młodzieży, poufności, praw nastolatka podczas konsultacji psychologicznej i sytuacji, w których młoda osoba chce uzyskać pomoc bez angażowania rodziny w szczegóły. Najkrócej: w wieku 17 lat regularnej terapii całkowicie w tajemnicy przed rodzicami zasadniczo nie da się rozpocząć, ale można zadbać o to, żeby rodzic wiedział o samym korzystaniu z pomocy, nie zaś o wszystkim, co mówi Pan/Pani podczas sesji.