1.Jak nakłonić osobę z zaburzeniem osobowości ( zbliżonym do borderline ) któremu zaprzecza do wspól
1.Jak nakłonić osobę z zaburzeniem osobowości ( zbliżonym do borderline ) któremu zaprzecza do wspólnej wizyty ( mowa o partnerce ) u psychiatry lub psychologa ? 2.Związek Nasz się rozpada ,żyjemy w kolejnych cyklach dobrego i skrajnie toksycznego zachowania po których Ona dostaje depresji Czy to jest etyczne by powiedzieć że chodzi np o terapię małżeńską ? na to sie zgodzi ,bo partnerka zaprzecza Swoim zachowaniom i obwinia uparcie mnie ? ale w gabinecie i tak lekarzowi muszę opowiedzieć skąd powziąłęm takie przypuszczenie i lekarz powinien być specjalistą od tego typu osobowości 3.czy w NFZ jest to możliwa taka wizyta ? z góry dziękuje ze ewentualna pomoc K>
5 odpowiedzi
Dziękuję, że podzielił się Pan tą trudną sytuacją. Pana pytania są bardzo ważne i świadczą o tym, że zależy Panu na relacji, ale też na zdrowiu psychicznym partnerki i własnym. 1. Jak nakłonić partnerkę, która zaprzecza problemowi? Jeśli partnerka nie widzi u siebie trudności, bezpośrednie sugestie, że “coś jest z nią nie tak”, mogą nasilać opór i konflikty. Dlatego sposób, który Pan rozważa — zaproszenie jej na spotkanie dotyczące Waszej relacji, np. terapię par — może być etyczny i skuteczniejszy, jeśli intencją jest wspólne szukanie pomocy, a nie ukrywanie diagnozy. W gabinecie terapeuta i tak nie postawi rozpoznania bez zgody i udziału partnerki — ale może zauważyć pewne mechanizmy i delikatnie je z nią omawiać. 2. Czy to manipulacja, jeśli użyje Pan argumentu „to dla naszego związku”? Nie musi to być manipulacja — może to być forma troski, o ile nie mówi Pan nieprawdy, tylko skupia się na relacji, a nie etykietowaniu drugiej osoby. W gabinecie można wówczas — z wyczuciem — wspomnieć o cykliczności trudnych zachowań, huśtawkach emocjonalnych czy braku stabilności, nie przypisując konkretnych diagnoz. 3. Czy wizyta na NFZ jest możliwa? Tak, terapia par w ramach NFZ jest możliwa, choć dostępność zależy od placówki. • Najczęściej w Poradniach Zdrowia Psychicznego (PZP) można skorzystać z pomocy psychologa, terapeuty lub psychiatry. • Jeśli partnerka zgodzi się na taką formę pomocy, dobrze, by oboje zapisali się do tej samej poradni. • Warto też rozważyć kontakt z psychoterapeutą prywatnie — szczególnie takim, który pracuje z osobowościami z pogranicza (borderline) i parami. Wszystkiego dobrego.
To bardzo trudna i złożona sytuacja – rozumiem, że zależy Panu na związku i że widzi Pan powtarzające się, bolesne schematy. Jeśli Pana partnerka zaprzecza swoim trudnościom i nie chce rozmawiać o własnej potrzebie pomocy, często najlepszym krokiem jest zaproszenie jej do wspólnej terapii par – to może być bezpieczniejszy i mniej zagrażający sposób na rozpoczęcie rozmowy o problemach. W trakcie terapii specjalista sam będzie oceniał, co się dzieje w dynamice między wami, i czy potrzeba dalszej diagnostyki czy pracy indywidualnej. W ramach NFZ można skorzystać z pomocy psychologa lub psychiatry w Poradni Zdrowia Psychicznego – nie zawsze dostępna jest tam terapia dla par, ale można zacząć od wizyty indywidualnej i porozmawiać o możliwych formach wsparcia. Proszę też pamiętać, że jeśli cykle w związku są bardzo obciążające, warto zadbać o własne granice i bezpieczeństwo emocjonalne. Czasem zmiana zaczyna się od jednego z partnerów, który podejmie terapię, niezależnie od decyzji drugiej osoby.
Jeśli partnerka zaprzecza problemom, zaproponuj wspólną wizytę jako „terapię par” – to etyczne i często skuteczniejsze niż mówienie wprost o zaburzeniu. W gabinecie możesz powiedzieć specjaliście, co Cię niepokoi – terapeuta sam oceni sytuację. Terapia par zwykle nie jest refundowana przez NFZ, ale można skorzystać z poradni zdrowia psychicznego (na NFZ) indywidualnie lub z ośrodków interwencji kryzysowej. Warto też, żebyś sam rozpoczął terapię – dla własnego wsparcia i lepszej ochrony psychicznej.
W takiej sytuacji najlepiej unikać stwierdzeń wprost, że partnerka „ma zaburzenie” i potrzebuje leczenia, ponieważ najczęściej wywołuje to opór i poczucie ataku. Skuteczniej jest mówić o wspólnych trudnościach, o tym, że oboje cierpicie i że dobrze byłoby poszukać wsparcia dla związku. Warto używać języka skupionego na relacji, np. zaproponować terapię par czy terapię komunikacji, a nie wskazywać na potrzebę jej indywidualnej terapii. Takie rozwiązanie jest etyczne, bo chodzi nie o oszukanie partnerki, ale o znalezienie formy, która będzie dla niej do przyjęcia, a terapeuta i tak zobaczy dynamikę relacji i w razie potrzeby zasugeruje inne formy pomocy. Jeśli chodzi o dostępność w ramach NFZ, konsultacja psychiatryczna jest możliwa bez skierowania, choć zwykle trzeba liczyć się z długim czasem oczekiwania. Psychoterapia indywidualna również jest dostępna, ale w ograniczonym zakresie, natomiast terapia par najczęściej prowadzona jest prywatnie, rzadko w placówkach publicznych. Kluczowe jest więc, by rozmawiać w tonie troski o wspólną przyszłość i potrzebę poprawy relacji, a nie w języku diagnoz czy oskarżeń. Dobrze, aby Pan również zadbał o własne wsparcie, by w tym trudnym układzie nie zostać samemu ze swoim obciążeniem.
Dzień dobry. Rozumiem, że jest Pan wyczerpany powtarzającymi się konfliktami i szuka sposobu, aby uratować związek. Warto jednak pamiętać, że na podstawie zachowania partnerki nie można samodzielnie rozpoznać zaburzenia osobowości borderline. Podobne trudności mogą mieć różne przyczyny, dlatego potrzebna byłaby profesjonalna diagnoza. Nie zalecałbym nakłaniania partnerki do wizyty pod fałszywym pretekstem. Może to dodatkowo naruszyć zaufanie między Państwem. Czym innym jest natomiast szczere zaproponowanie terapii par, ponieważ relacja rzeczywiście przechodzi kryzys. W takim przypadku celem spotkania powinno być zrozumienie trudności obojga, a nie doprowadzenie do postawienia partnerce konkretnej diagnozy. Warto powiedzieć jej, że zależy Panu na poprawie komunikacji i że sam również jest Pan gotowy pracować nad związkiem. Jeśli partnerka doświadcza epizodów znacznego obniżenia nastroju, warto niezależnie zachęcić ją do indywidualnej konsultacji psychiatrycznej lub psychologicznej. W ramach NFZ dostępne są konsultacje psychiatryczne, psychologiczne oraz określone formy psychoterapii rodzinnej. Nie każda placówka prowadzi jednak terapię par, dlatego warto wcześniej sprawdzić zakres świadczeń. Do psychiatry można zgłosić się bez skierowania, natomiast rozpoczęcie psychoterapii finansowanej przez NFZ zazwyczaj wymaga skierowania i kwalifikacji. Może Pan również sam skorzystać z konsultacji, nawet jeśli partnerka odmówi udziału. Pomoże to Panu ocenić sytuację, ustalić granice i zdecydować, co dalej. Nie ma Pan obowiązku samodzielnie ratować związku ani leczyć partnerki. Jeżeli pojawiają się u niej myśli samobójcze lub zachowania zagrażające bezpieczeństwu, konieczna jest pilna pomoc specjalistyczna.
Podobne pytania
- Dzień dobry chciala bym porozmawiać co robić mam przyjaciela co oby dwoje cos czujemy do siebie , ni
Jak się zachowuję osoba upośledzona w pracy jeśli chodzi zdolność manualne i ogólnie relację z praco
mam mizofonię. byłam dzisiaj u psychologa który powiedział że powinnam pójść na badania do laryngolo
W tym roku piszę maturę. Jest to dla mnie ważna rzecz, która otwiera mi drogę na uczelnie. Problem j
Dzień dobry, bardzo interesuje mnie kwestia płynności orientacji w Zespole Aspergera. Wiem, że orien
Wciąż szukasz odpowiedzi? Zadaj nowe pytanie
Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.


