Pytania pacjentów (4)

Uderzanie głową w poduszkę może mieć szereg najróżniejszych przyczyn - polecam udać się do psychologa który na podstawie wywiadu ustali przyczynę tych zachowań, żeby potem wprowadzić odpowiednie interwencje... Więcej

Dzień dobry!

Pani objawy rzeczywiście mogą być bardzo obciążające, szczególnie w klasie maturalnej, ale na podstawie samego opisu nie da się postawić jednej konkretnej diagnozy. To, co Pani opisuje jako... Więcej

Witaj,

Na początek jedna ważna rzecz: to nie są „dwie osobowości”.
Bardziej wygląda to na to, że masz w sobie różne części — jedna bardziej spokojna, wycofana, a druga ciekawa, chcąca czegoś więcej, może bardziej ekspresyjna. I to jest okej, tak działa wiele osób, nie tylko przy AuDHD.

To, że pojawia się u Ciebie myśl o byciu femboyem, może być właśnie próbą wyrażenia tej drugiej strony — bardziej swobodnej, mniej kontrolowanej. To nie znaczy od razu, że „musisz zmieniać całego siebie”. Raczej, że coś w Tobie chce się pokazać.

Z drugiej strony widzę też coś ważnego:
bardzo liczysz na to, że ktoś z zewnątrz „pomoże Ci to uruchomić” — dziewczyna, ktoś z internetu itd.

Wydaję mi się, że jeśli to ma być coś Twojego, to dobrze, żebyś miał choć minimalne poczucie, że robisz to dla siebie, a nie dlatego, że ktoś Cię w to „wprowadzi”. Bo inaczej łatwo się rozczarować albo poczuć jeszcze gorzej, kiedy ktoś znika (tak jak piszesz).

To, że czujesz zmęczenie tym szukaniem i tym, że ludzie nie odpisują — to też bardzo zrozumiałe. To potrafi mocno uderzać w poczucie wartości, szczególnie jeśli i tak masz w sobie myśl, że nie jesteś atrakcyjny czy charyzmatyczny.

Na ten moment chyba najważniejsze byłoby:
nie spieszyć się z etykietami (AuDHD, „kim jestem”)
i dać sobie trochę przestrzeni na sprawdzanie różnych rzeczy w swoim tempie, nawet w bardzo małych krokach

Jeśli chcesz poszukać diagnozy, raczej nie rób tego z pomocą internetu lub znajomych - skorzystaj z pomocy psychologa, nawet tego szkolnego, jeśli wydaje Ci się w porządku - myślę, że taka rozmowa może Ci wiele rozjaśnić, dużo więcej niż internet.

Dzień dobry,

dziękuję, że Pan to tak szczerze opisał — widać, że wkłada Pan dużo pracy w siebie i jednocześnie mierzy się z czymś, co naprawdę potrafi „zjeść od środka”.

Z tego, co Pan pisze, mam wrażenie, że jest w Panu sporo napięcia między tym, jak Pan funkcjonuje na zewnątrz, a tym, co dzieje się w środku. Z jednej strony jest dbanie o siebie, dyscyplina, ogarnięcie — a z drugiej bardzo silne przekonanie, że „to i tak nie wystarcza” i że bez pieniędzy czy stabilizacji jest Pan z góry na przegranej pozycji.

I to przekonanie brzmi jak coś, co zaczyna ustawiać całe Pana myślenie — trochę tak, jakby zanim cokolwiek się wydarzy, już pojawiała się odpowiedź: „to nie ma sensu, i tak mnie odrzucą”.

To, co Pan opisuje, często nie jest tylko kwestią „rynku randkowego” czy realnych wymagań kobiet, tylko tego, jak Pan sam siebie widzi i jaką wartość sobie przypisuje. Bo jeśli w środku pojawia się myśl „bez pieniędzy nie mam wartości”, to nawet przy dobrym wyglądzie i pracy nad sobą, to poczucie może wszystko podkopywać.

Dodatkowo jest Pan po rozstaniu — i to też ma znaczenie. Wieczorne wracanie do tego, napięcie, samotność — to wszystko może wzmacniać te przekonania i sprawiać, że wydają się jeszcze bardziej „prawdziwe”.

Myślę, że to jest coś, nad czym warto się spokojnie zatrzymać i przyjrzeć temu głębiej — skąd się to bierze, jak to wpływa na Pana zachowanie i co można z tym zrobić, żeby nie było tak, że z góry odbiera Pan sobie szansę.