mgr Oliwia Orzechowska

Dzień dobry,

z opisu wynika, że częste korzystanie z toalety pojawia się przede wszystkim w określonym kontekście, czyli podczas pobytu w przedszkolu, natomiast nie występuje w domu ani w czasie wakacji. To ważna obserwacja, której warto się bliżej przyjrzeć i monitorować czy coś się zmienia, lub występuje także w innych sytuacjach.

Skoro kwestie zdrowotne zostały już sprawdzone, warto uwzględnić czynniki związane z funkcjonowaniem dziecka w przedszkolu. U dzieci częstsze oddawanie moczu może być związane m.in. z czynnikami emocjonalnymi, takimi jak napięcie czy stres, ale nie oznacza to automatycznie, że właśnie one są przyczyną w tym przypadku. Znaczenie mogą mieć również inne czynniki, np. sposób korzystania z toalety w przedszkolu, kolejka, hałas czy brak poczucia prywatności.

Warto więc spokojnie porozmawiać z nauczycielkami i spróbować ustalić, kiedy dokładnie córka najczęściej chodzi do toalety. Czy dzieje się to w określonych porach, podczas konkretnych zajęć, przed wyjściem na plac zabaw, podczas rozstania, po zmianie aktywności albo w sytuacjach, w których coś ją niepokoi? Warto również zapytać córkę, jak sama czuje się w przedszkolu i czy jest coś, co sprawia jej trudność. Ważne będzie wówczas stworzenie przestrzeni, w której może sama powiedzieć, jak odbiera tę sytuację. W przypadku pięciolatki pomocne mogą być proste, konkretne pytania, np. "co jest fajnego w przedszkolu?" "a co jest niefajne? / a czego tam nie lubisz?", "czy jest coś w przedszkolu, co chciałabyś zmienić?”. Można również w ten sam sposób spróbować zapytać o samą łazienkę.

Zwróciłabym też uwagę na to, czy częstemu oddawaniu moczu towarzyszą inne objawy, takie jak ból lub pieczenie przy oddawaniu moczu, gorączka, bardzo duże pragnienie, oddawanie dużych ilości moczu albo moczenie się. Jeśli któryś z takich objawów się pojawi lub problem będzie się utrzymywał, warto ponownie skonsultować sytuację z pediatrą.

Jeżeli po stronie medycznej wszystko nadal będzie prawidłowe, a objaw będzie wyraźnie związany z pobytem w przedszkolu, można rozważyć konsultację z psychologiem, żeby wspólnie przyjrzeć się funkcjonowaniu córki w przedszkolu i temu, czy w jej otoczeniu pojawiło się coś, co może zwiększać napięcie, a także jak sobie z tym radzić.

Szczególnie istotna wydaje mi się informacja, że podobna sytuacja pojawiła się już w czerwcu, a następnie ustąpiła podczas wakacji i powróciła po pewnym czasie pobytu w przedszkolu. Warto potraktować ten wzorzec jako wskazówkę do dalszej obserwacji, ale bez przesądzania jeszcze, co dokładnie go powoduje.

Pozdrawiam

Szanowna Pani,

dziękuję, że podzieliła się Pani swoją sytuacją. To, że zauważa Pani wycofanie córki i jednocześnie chce Pani znaleźć sposób, żeby być jej bliżej, jest bardzo ważnym pierwszym krokiem.

W okresie adolescencji naturalnie wzrasta potrzeba prywatności, autonomii i niezależności od rodziców. Nastolatek może więc ograniczać rozmowy z rodzicami, częściej spędzać czas sam i nie zawsze mieć ochotę dzielić się tym, co przeżywa. Samo w sobie nie musi to oznaczać, że dzieje się coś niepokojącego.

W opisie Pani sytuacji zwraca jednak uwagę również częsty smutek, zamykanie się w pokoju i wyraźne unikanie kontaktu. Warto więc przyjrzeć się temu bliżej, szczególnie jeśli jest to zmiana w zachowaniu córki, utrzymuje się przez dłuższy czas albo zaczyna wpływać na jej codzienne funkcjonowanie, relacje czy naukę.

W takiej sytuacji pomocne może być przede wszystkim zmniejszenie presji na rozmowę. Zamiast wielokrotnie pytać córkę, co się dzieje, można dać jej komunikat, że jest Pani dostępna i gotowa jej wysłuchać wtedy, kiedy będzie na to gotowa. Czasem łatwiej również zacząć od zwykłego wspólnego spędzania czasu, bez oczekiwania, że musi z tego wyniknąć poważna rozmowa. Ważne jest, aby córka mogła doświadczać, że kontakt z rodzicem nie zawsze oznacza konieczność tłumaczenia się ze swoich emocji.

Warto również pamiętać, że jej wycofanie nie musi być komunikatem skierowanym przeciwko Pani. Może być sposobem radzenia sobie z czymś, o czym trudno jej jeszcze mówić albo czego sama nie potrafi nazwać.

Jeżeli trudność utrzymuje się lub ma Pani poczucie, że córka wyraźnie zmieniła swoje funkcjonowanie, zachęcałabym do konsultacji z psychologiem. Pozwoliłoby to spokojnie przyjrzeć się sytuacji, uwzględniając zarówno perspektywę córki, jak i Pani jako rodzica, oraz lepiej zrozumieć, co może stać za jej wycofaniem i jak najlepiej ją wspierać.

Jeśli pojawiają się dodatkowo wyraźne zmiany w śnie lub apetycie, problemy z funkcjonowaniem w szkole, silne pogorszenie nastroju, utrata zainteresowań lub inne niepokojące zmiany, warto nie odkładać takiej konsultacji.