Przewidywany czas odpowiedzi:

Moje doświadczenie

Jestem psychologiem i psychoterapeutką w trakcie całościowego, specjalistycznego szkolenia w nurcie systemowym w Krakowskiej Fundacji Rozwoju Psychoterapii im. Profesor Marii Orwid – ośrodku atestowanym przez Polskie Towarzystwo Psychiatryczne.

Na co dzień towarzyszę osobom dorosłym, parom oraz młodzieży od 15. roku życia w procesie zmiany, rozumienia siebie i budowania bardziej satysfakcjonujących relacji. Wierzę, że każda osoba ma w sobie zasoby do przezwyciężania trudności – czasem potrzebujemy jedynie bezpiecznej przestrzeni, by je odnaleźć i z nich skorzystać. W relacji terapeutycznej najważniejsze są dla mnie autentyczność, uważność i ciepło – przy jednoczesnym zachowaniu profesjonalnych ram pracy.

Doświadczenie zawodowe zdobywałam m.in. w prywatnych gabinetach psychoterapeutycznych, Poradni Zdrowia Psychicznego, Specjalistycznej Poradni dla Rodzin, centrach aktywności środowiskowej oraz w Szpitalu Neuropsychiatrycznym im. Prof. Mieczysława Kaczyńskiego w Lublinie.

W pracy terapeutycznej integruję podejście systemowe – ukierunkowane na rozumienie trudności w kontekście relacji rodzinnych i społecznych – z elementami podejścia psychodynamicznego oraz innych nurtów psychoterapeutycznych, zawsze dostosowując sposób pracy do indywidualnych potrzeb osoby lub pary.

Pomagam osobom:

  • z trudnościami w relacjach (partnerskich, rodzinnych, zawodowych),

  • doświadczającym problemów emocjonalnych (lęk, smutek, złość, poczucie pustki, zagubienia),

  • przeżywającym kryzysy życiowe, adaptacyjne, egzystencjalne,

  • z zaburzeniami lękowymi,

  • będącym w ciąży lub w okresie okołoporodowym, mierzącym się z psychicznymi trudnościami tego etapu,

  • poszukującym lepszego zrozumienia siebie, swoich potrzeb i kierunku dalszego rozwoju.

Pary i małżeństwa wspieram w momentach kryzysu, trudności komunikacyjnych, wyznaczania granic i odbudowywania jakości relacji.

Swoją pracę poddaję regularnej superwizji, kierując się standardami etycznymi zawodu psychoterapeuty.

więcej O mnie

Podejście terapeutyczne

Psychoterapia
Psychoterapia młodzieży
Psychoterapia par

Zakres porad

  • Poradnictwo psychologiczne
  • Psychologia młodzieży
  • Psychologia dorosłych

Pacjenci których przyjmuję

Dorośli (Tylko pod niektórymi adresami)
Dzieci (Tylko pod niektórymi adresami)

Rodzaje konsultacji

Konsultacje online

Zdjęcia i filmy

Usługi i ceny

  • Konsultacja psychologiczna

    230 zł

  • Konsultacja psychologiczna online

    230 zł

  • Konsultacja pary/małżeńska

    320 zł

  • Konsultacja psychoterapeutyczna dla młodzieży (pierwsza wizyta)

    230 zł

  • Psychoterapia indywidualna (pierwsza wizyta)

    230 zł

Adresy (3)

Powiększ mapę otwiera się w nowej karcie
Gabinet Psychoterapii

Płaszowska 25, Podgórze, 30-713 Kraków

Dostępność

Płatność online

Akceptowana

Telefon

798 70...

Typy przyjmowanych pacjentów

  • Pacjenci prywatni (bez ubezpieczenia)
Powiększ mapę otwiera się w nowej karcie

Dostępność

Płatność online

Akceptowana

Typy przyjmowanych pacjentów

  • Pacjenci prywatni (bez ubezpieczenia)
Powiększ mapę otwiera się w nowej karcie
Gabinet Psychoterapii

Stanisława Moniuszki 34/2, 1 piętro, Grzegórzki, 31-523 Kraków

Dostępność

Płatność online

Akceptowana

Telefon

798 70...

Typy przyjmowanych pacjentów

  • Pacjenci prywatni (bez ubezpieczenia)
Powiększ mapę otwiera się w nowej karcie

10 opinii

Sprawdzamy wszystkie opinie. Moderujemy je zgodnie z naszymi zasadami, dowiedz się więcej o opiniach i sposobie obliczania gwiazdek na Dowiedz się więcej Dowiedz się więcej o opiniach

  • K

    Byłam z córką na spotkaniu u Pani Katarzyny , wizyta bardzo miła i konkretna. Córka bardzo pozytywnie wypowiada się o rozmowie i twierdzi że jest to najlepsza Pani psycholog u jakiej Była. Napewno bedziemy kontynuować terapie. Juz po pierwszej wizycie uzyskała pomoc jakiej oczekiwała. Bardzo dziękujemy

     • Gabinet Psychoterapii konsultacja psychoterapeutyczna dla młodzieży (pierwsza wizyta)  • 

    mgr Katarzyna Jopa

    Bardzo dziękuję za opinię i podzielenie się swoim doświadczeniem. Cieszę się, że spotkanie okazało się pomocne i że córka czuła się podczas rozmowy bezpiecznie.


  • J

    Polecam Panią Kasię. Dobra terapeutka, dużo mi pomogła

     • Gabinet Psychoterapii psychoterapia indywidualna  • 

    mgr Katarzyna Jopa

    Dziękuję serdecznie za podzielenie się opinią i zaufanie.


  • A

    Pani Katarzyna zrobiła na mnie bardzo pozytywne wrażenie, przerosło ono moje oczekiwania dotyczące terapii. Mimo, że to moje pierwsze zderzenie z terapią już po pierwszej konsultacji w bardzo stresującym dla mnie momencie poczułam lekką ulgę. Profesjonalizm i zaangażowanie ze strony Pani Katarzyny oraz właściwy dobór zadawanych mi pytań sprawiły że poczułam się bardzo dobrze zaopiekowana już na samym początku. Bardzo polecam i mam nadzieję że nasza współpraca dalej będzie równie pozytywna i dająca nadzieję na pozbycie się problemów albo chociaż nauczy mnie jak sobie z nimi radzić.

     • Gabinet Psychoterapii Konsultacja psychologiczna  • 

    mgr Katarzyna Jopa

    Pani Aniu, dziękuję za Pani słowa i zaufanie. Cieszę się, że mogłam stworzyć przestrzeń, w której pojawiło się choć trochę ulgi i nadziei.


  • E

    Super psycholog! Jestem naprawdę pod wrażeniem jej profesjonalizmu, empatii i umiejętności słuchania. Zdecydowanie polecam każdemu, kto szuka wsparcia i zrozumienia. To osoba, na którą można liczyć!

     • Gabinet Psychoterapii Konsultacja psychologiczna  • 

    mgr Katarzyna Jopa

    Dziękuję za podzielenie się opinią. Cieszę się, że mogę towarzyszyć Pani w procesie zmiany.


  • D

    Pani Katarzyna jest wspaniałą psycholog, pełną empatii i zrozumienia. Od pierwszego spotkania stworzyła z Oliwią relację opartą na zaufaniu, dzięki czemu córka chętnie uczestniczyła w sesjach i otwierała się na rozmowę. Profesjonalna, cierpliwa i skuteczna – serdecznie polecam każdemu rodzicowi, który szuka wsparcia dla swojego dziecka.

     • Gabinet Psychoterapii psychoterapia dzieci i młodzieży (kolejna wizyta)  • 

    mgr Katarzyna Jopa

    Bardzo dziękuję za te słowa i zaufanie. To dla mnie cenne móc towarzyszyć młodym osobom w ich procesie dorastania.


  • E

    Bardzo polecam Panią Kasię.
    Świetny specjalista, który ma w sobie dużo empatii i zrozumienia.

     • Instytut Psychoterapii Konsultacja psychologiczna  • 

    mgr Katarzyna Jopa

    Dziękuję za zaufanie!


  • P

    Bardzo polecam Panią Kasię, miła atmosfera, dużo empatii, zrozumienia. Super terapia dla par.

     • Instytut Psychoterapii psychoterapia par i małżeństw  • 

  • D

    Korzystaliśmy z żoną z terapii małżeńskiej u Pani Kasi. W bardzo miłej i zaufanej atmosferze poprawiliśmy naszą komunikację i nauczyliśmy się lepiej dogadywać. Dużym plusem jest to, że mogliśmy w razie potrzeby korzystać ze spotkań online.

     • W innym miejscu Inny  • 

  • B

    serdecznie polecam panią Katarzynę, bardzo mi pomogła i będę kontynuować spotkania.

     • W innym miejscu Inny  • 

  • D

    Pierwsza wizyta zgodna z oczekiwaniami. Rozmowa w miłej atmosferze. Wielka empatia i zrozumienie pacjenta i jego problemów.

     • Drabina Pracownia Rozwoju i Terapii Konsultacja psychologiczna  • 

Wystąpił błąd, spróbuj jeszcze raz

Odpowiedzi na pytania

3 odpowiedzi udzielonych przez lekarza na pytania pacjentów na ZnanyLekarz.pl

Jestem kobietą i mam 23 lata.
Nie radzę sobie z rozstaniem. Ponad 7 miesięcy temu zerwał ze mną chłopak, z mojej winy, gdyż zachowywałam się niedojrzale, robiłam dziwne wyrzuty gdyż nie panowałam nad swoimi emocjami, ponieważ nigdy wcześniej nie byłam w związku i nie miałam żadnego doświadczenia, a co za tym idzie musiałam dopiero nauczyć się odpowiedniego wyrażania uczuć, obaw itd
Wyraziłam chęć pracy nad sobą i poprawy, jednak chłopak mi nie uwierzył i zerwał ze mną wszelki kontakt. Byliśmy ze sobą tylko kilka miesięcy niestety, ale wcześniej przyjaźniliśmy się prawie 2 lata, bardzo go kocham i nie wyobrażam sobie życia bez niego, nie miałam nikogo oprócz niego, ciężko mi się dogadać z ludźmi, jestem nieśmiała i małomówna, ludzie wolą raczej przebojowe i wesołe osoby, ja mimo swojego niezbyt przyciągającego temperamentu miałam niewielkie grono znajomych ale wykruszyło się tak po prostu, tamci poznali nowych znajomych, fajniejszych, przebojowych, więc ,,poszłam w odstawkę".
Obwiniam sie bez przerwy o rozpad związku i stratę najważniejszej dla mnie osoby, chodziłam do psychologa ale mi nie pomógł, może źle trafiłam, ale nie mam na tyle pieniędzy by znów rzucać je w błoto próbując z innym. Uszanowałam decycję chłopaka i gdy po kilku moich próbach doproszenia się o spotkanie nadal odmawiał, po prostu dałam mu spokój, ale do tej pory nie mogę otrząsnąć się po tej stracie. Czytałam jak wazne jest nieuciekanie od emocji i przeżycie ich, więc pozwoliłam sobie na tę ,,żałobę'', płacząc itd. Próbowałam skupić się na pracy, próbowałam wysiłku fizycznego, nic nie pomaga. Nic. Nie mam na nic ochoty nic mnie nie cieszy, boli to że on jest najcudowniejszy a ja nie potrafiłam zapanować nad swoimi emocjami i straciłam go. Ta sytuacja nauczyła mnie wiele o sobie i o tym nad czym w swojej osobowości powinnam pracować, bo teraz wiem już że moje zachowania wynikały z nieprzepracowanych lęków i błędnych przekonań o sobie, często nawet jeszcze z dzieciństwa. Dlatego wiem, że teraz zachowałabym się już inaczej, ale co z tego skoro on nie chciał mi dać szansy?
Wizja bycia do śmierci w samotności dobija i myśle że chciałabym by zdarzył mi się jakiś wypadek by to życie już się skończyło bo tak bardzo nie ma sensu. W internecie mnóstwo porad typu że każdy związek czegoś uczy, bla bla następny będzie lepszy. U mnie nie będzie następnego. Nie przestanę kochać mojego ex. Z mało kim potrafię się dogadać, a on to po prostu ideał, mamy takie samo poczucie humoru, stosunek do używek, ślubu, dzieci i innych najważniejszych w związku kwestii...
Miałam tylko jego, nie poznaję nowych ludzi bo nie mam gdzie. W pracy większość to osoby starsze odemnie o co najmniej 10 lat. W moim wieku każdy ma już ogarniete życie, studia, rodziny, bądź po prostu drugie połówki i wąskie grono przyjaciół i nie potrzebują nikogo nowego a nawet nie mają na to czasu. Co mam robić, jak pogodzić się z tym że zawsze będę sama? Zupełnie sama. Moje życie to praca dom praca dom. Nie mam już na to sił. Zwłaszcza że bardzo pragnę miłości, obecności drugiej osoby, przytulenia, wspierania się nawzajem, po prostu pooczucia że ktoś jest dla mnie i ja jestem dla kogoś.

Gratuluję, że podzieliłaś się tak szczerze tym, co przeżywasz. Widać, jak bardzo cierpisz i jak głęboko przeżywasz stratę – to nie jest „zwykłe rozstanie”, ale coś, co dotyka bardzo ważnych, delikatnych miejsc w Tobie. To, że mimo bólu próbujesz zrozumieć siebie i dojść do źródeł swoich emocji – pokazuje dużą wrażliwość i siłę, choć teraz możesz jej nie czuć.
To nieprawda, że „już nic się nie zmieni” i że „na pewno będziesz sama”. Ale teraz nie chodzi o pocieszanie ani gotowe rady z internetu. Chodzi o to, żeby ktoś Cię naprawdę usłyszał – bez oceniania, bez naciskania – i pomógł Ci poukładać to wszystko w bezpiecznej relacji terapeutycznej, krok po kroku.
Jeśli tylko masz taką gotowość – zapraszam Cię na spotkanie online albo stacjonarnie w Krakowie. Nie musisz przez to przechodzić sama. Czasem trafienie na odpowiednią osobę po prostu zmienia wszystko.
Pozdrawiam ciepło

mgr Katarzyna Jopa

Witam, mam problem z córką lat 13. Od dłuższego czasu ma problemy z jedzeniem. Nie je praktycznie w ogóle. Gdyby nie nacisk z mojej strony, nie jadłaby pewnie wcale, nigdy nie jest głodna. Od kilku miesięcy jest pod opieką psychologa, od miesiąca na terapii(wizyty co 2 tygodnie). Niestety również się okaleczała. Jest wycofana, nie rozmawia z nami prawie w ogóle. Psycholog podejrzewa głębokie stany depresyjne oraz zaburzenia odżywiania. Za miesiąc mamy wizytę u psychiatry. Staram się urozmaicać posiłki, kupuję dużo produktów żeby córka miała wybór, ale to nic nie daje. Jest bardzo szczupła od zawsze. Twierdzi, że jest brzydka. Siedzi tylko w telefonie lub się maluje, pełny make up do szkoły to podstawa. Jak wraca ze szkoły potrafi nawet poprawiać makijaż, chociaż i tak tego dnia nie wychodzi ze znajomymi. Jak proszę ją o oddanie telefonu lub jakąś pomoc to będzie leżeć i patrzeć w sufit. Staram się z nią rozmawiać, zagadywać, ale to na nic. Wciąż jest bez humoru, leży tylko w łóżku jak jest w domu. Co jeszcze mogę zrobić w tej chwili? Jak jej pomóc? Już chyba wyczerpałam wszystkie pomysły i jestem u skraju załamania, gdy patrzę jak moje dziecko "gaśnie"...

Dzień dobry,
to, że Pani napisała i podzieliła się swoją historią – to już bardzo ważny krok. Przede wszystkim chcę powiedzieć, że robi Pani naprawdę bardzo dużo: córka jest pod opieką psychologiczną, została umówiona wizyta u psychiatry, starannie troszczy się Pani o jedzenie i stara się być blisko – mimo że to bardzo trudne, gdy dziecko się izoluje. To wszystko wymaga ogromnych sił, i to naturalne, że czuje się Pani zmęczona, zmartwiona i bezradna. Może jest sygnał, że nie tylko córka potrzebuje wsparcia – ale Pani również zasługuje na pomoc i przestrzeń dla siebie.

Co do córki - ważna jest rutyna i spokój otoczenia. Dobrze unikać wywierania presji na rozmowę, ale dawać jasny sygnał: „Jestem obok, kiedy będziesz gotowa”. Czasem jedno zdanie bez oczekiwań znaczy więcej niż tysiąc prób „dotarcia”.
Jeśli czułaby Pani taką potrzebę, może Pani umówić się na konsultację wychowawczą w swoim mieście – lub jeśli byłoby wygodniej, zapraszam także do kontaktu online ze mną. Czasem już jedno spotkanie pomaga spojrzeć na sytuację z innej perspektywy i odzyskać trochę spokoju wewnętrznego w tym trudnym czasie.
Pozdrawiam serdecznie

mgr Katarzyna Jopa
Zobacz wszystkie odpowiedzi

Wszystkie treści, w szczególności pytania i odpowiedzi, dotyczące tematyki medycznej mają charakter informacyjny i w żadnym wypadku nie mogą zastąpić diagnozy medycznej.

Najczęściej zadawane pytania