mgr Julia Michalak

Dzień dobry,
Do ustalenia z czego wynikają częste wizyty córki w toalecie potrzebna jest obserwacja zachowania córki i okoliczności, jakie mu towarzyszą. Dlatego najlepiej jest w tej sprawie zwrócić się do psychologa pracującego w przedszkolu, do którego uczęszcza córka - ma on możliwość obserwować córkę w przedszkolu oraz zasięgnąć wiedzy innych osób pracujących z córką i porozmawiać z nią. W razie potrzeby psycholog w przedszkolu może zasugerować pomocne działania.

Dobry wieczór,

To bardzo ważne, że interesuje się Pani córką i i nie ignoruje Pani niepokojących Panią sygnałów. Życzliwy rodzic może być nieocenionym wsparciem dla nastolatki.

Opisane przez Panią zachowanie może świadczyć zarówno o poważniejszych problemach, jak i o normalnym dorastaniu córki.

Nastolatki są dopiero w toku nauki radzenia sobie ze swoimi emocji, dopiero budują swoją tożsamość i samoocenę. Co za tym idzie, mogą przeżywać wahania nastroju, doświadczać przygnębienia lub być niepewne siebie. Mogą mieć także większą niż wcześniej potrzebę przebywania samemu i posiadania części siebie, której nie dzielą z rodziną, w tym np. swojego pokoju albo drobnych tajemnic z rówieśnikami. Mogą buntować się wobec rodziców czy rzadziej z nimi rozmawiać, poszukując własnego rozumienia różnych zagadnień i własnych zasad. Zachowanie córki może wynikać właśnie z tego, że dorasta i mierzy się z tymi trudnościami, nie zaś z odrzucania rodzica czy niechęci do niego.
Jednocześnie odmowa rozmawiania i zamykanie się w pokoju, jeśli towarzyszą im inne trudności, mogłyby wskazywać na izolowanie się albo rezygnację, a smutek w zależności od nasilenia i częstości jego doświadczania może być normalny lub świadczyć o poważniejszych trudnościach emocjonalnych. Niezależnie od wyzwań związanych z dojrzewaniem, nastolatek może doświadczać także trudności związanych np. z nauką, relacjami rówieśniczymi czy problemami w rodzinie.

Pani córka może docenić uszanowanie jej prywatności i jej odmowy, kiedy nie chce rozmawiać - to pokaże jej, że szanuje Pani jej zdanie i daje jej Pani przestrzeń, co z kolei może zachęcić ją do rozmowy. Warto też zadbać o to, żeby córka wiedziała, że może na Pani polegać i porozmawiać z Panią wtedy, kiedy ona sama będzie chciała to zrobić - można jej o tym wprost powiedzieć, ale ważne jest także, by córka to czuła - a więc warto odnosić się do jej wypowiedzi z życzliwością i zainteresowaniem jej perspektywą.
Jednocześnie niektóre z trudności, z jakimi mierzy się nastolatek, wymagają interwencji rodzica niezależnie od tego, czy nastolatek chce o nich z rodzicem rozmawiać, czy nie. Chodzi przede wszystkim o sytuacje bezpośrednio zagrażające życiu lub bezpieczeństwu dziecka albo jego prawidłowemu rozwojowi, a więc np. sytuacje, kiedy nastolatek sygnalizuje zamiary samobójcze lub postawę rezygnacji wobec życia, kiedy okalecza się, doświadcza przemocy wśród rówieśników lub rodzinie, choruje, lub też kiedy jego trudności ze zdrowiem psychicznym prowadzą do znacznego cierpienia i zaburzenia w funkcjonowaniu. W takich wypadkach warto dalej odnosić się do dziecka z życzliwością i oddać mu prywatność tam, gdzie kontrola nie jest wymagana ze względu na jego bezpieczeństwo, a jednocześnie podjąć zdecydowane działania na rzecz poprawy sytuacji dziecka - w zależności od sytuacji, może to być np. konsultacja z psychologiem albo psychiatrą czy poproszenie szkoły o wsparcie lub interwencję.

Czasem trudno jest być pewnym, co dokładnie przeżywa nasze dziecko i co powinniśmy zrobić, a co odpuścić. To ważne, że w tej sytuacji chce Pani pomóc córce, ale też szuka Pani pomocy - i rady - dla siebie. Jeśli nie jest Pani pewna, z czym mierzy się córka i czy jej trudności wymagają interwencji, warto skorzystać z konsultacji "mówionej", w toku której można dokładnie scharakteryzować sytuację. W zależności od preferencji, może Pani umówić się prywatnie do psychologa mającego wiedzę na temat dzieci i młodzieży oraz wychowania ich, albo skorzystać ze źródeł dostępnych nieodpłatnie. W tej drugiej kategorii przydatne mogą być materiały Fundacji Dajemy Dzieciom Siłę lub prowadzony przez Fundację telefon dla dorosłych w sprawie bezpieczeństwa dzieci oraz poradnia dla rodziców - wszystko można znaleźć na stronie internetowej fundacji (fdds.pl). Pomocne mogą być także tzw. "szkoły dla rodziców", które wzmacniają rodziców w budowaniu wspierającej, życzliwej relacji z dzieckiem; warto zorientować się, czy taka szkoła działa w okolicy.