mgr Aleksandra Kolińska

To, co Pan opisuje, brzmi jak sytuacja, w której jednocześnie doświadcza Pan ogromnej miłości, straty, lęku i nadziei. I chyba właśnie ta mieszanka sprawia, że tak trudno znaleźć jakiekolwiek rozwiązanie, które przyniosłoby choć trochę spokoju.

Z jednej strony bardzo wyraźnie widać, że kocha Pan swoją partnerkę i jest gotowy zrobić bardzo dużo, żeby dać tej relacji jeszcze szansę. Z drugiej — obecna sytuacja stawia Pana w bardzo trudnym położeniu: ona nie wie, czego chce, a Pan próbuje wytrzymać w oczekiwaniu, aż ona to zrozumie. Przy lękowym stylu przywiązania taka niepewność może być szczególnie obciążająca, bo każdy dystans, chłodniejsza wiadomość czy odpowiedź „nie wiem” może uruchamiać ogromny lęk i potrzebę szukania kolejnych odpowiedzi.

Chciałabym też zwrócić uwagę na jedną rzecz: wybaczenie zdrady i miłość do niej nie oznaczają, że musi Pan natychmiast podejmować decyzję o rozstaniu. Ale równie ważne jest to, żeby w tym wszystkim nie zgubić siebie. Można kochać kogoś bardzo mocno i jednocześnie potrzebować granic, bezpieczeństwa oraz jasności co do tego, na jakich zasadach ma wyglądać relacja.

Być może najważniejszym pytaniem na ten moment nie jest więc „czy ona jeszcze mnie kocha?” ani „czy do mnie wróci?”, tylko: „czego ja potrzebuję, żeby przejść przez tę sytuację w sposób, który nie będzie mnie niszczył?”

To jest właśnie coś, nad czym można bardzo konkretnie pracować podczas terapii — przyjrzeć się Pana lękowi przed utratą, potrzebie bliskości, temu, jak przeżywa Pan niepewność, a także temu, gdzie kończy się wspieranie drugiej osoby, a zaczyna rezygnowanie z własnych potrzeb. Możemy również spokojnie uporządkować to, co wydarzyło się w związku, bez oceniania Pana ani partnerki i bez narzucania Panu decyzji, którą „powinien” Pan podjąć.

Nie musimy na pierwszej sesji odpowiadać na pytanie, czy ten związek ma przyszłość. Możemy zacząć od tego, żeby Pan sam przestał czuć się tak, jakby całe Pana życie było uzależnione od odpowiedzi, której ona obecnie nie potrafi Panu dać.

Jeżeli czuje Pan, że chciałby Pan to poukładać z kimś, zapraszam do kontaktu i umówienia pierwszej konsultacji.

Nie sądzę, żeby samo oczekiwanie zainteresowania, inicjatywy i wzajemności było wymaganiem zbyt wiele. Pytanie brzmi raczej, czy o tych potrzebach mieliście okazję naprawdę ze sobą porozmawiać i czy oboje rozumiecie, co dla drugiej osoby oznacza „okazywanie, że mi zależy”.

Czasami w związkach powstaje bardzo bolesny schemat: jedna osoba coraz bardziej zabiega o kontakt, planuje, pyta i inicjuje, a druga przyzwyczaja się do tego albo zaczyna wycofywać. W pewnym momencie ta pierwsza osoba przestaje mieć siłę i mówi: „Teraz ja już nic nie zrobię — chcę zobaczyć, czy jemu w ogóle zależy”. I wtedy oboje zaczynają czekać na ruch drugiej strony.

Warto więc nie tylko zastanowić się, czy wymaga Pani za dużo, ale przede wszystkim: czego właściwie Pani potrzebuje w tej relacji, czy partner o tym wie i czy jest gotowy tę potrzebę uwzględniać. Bo czym innym jest oczekiwanie, że druga osoba będzie się domyślała naszych potrzeb, a czym innym jasno zakomunikowana potrzeba wzajemności i zainteresowania.

Jeśli ma Pani poczucie, że od dłuższego czasu sama próbuje utrzymać tę relację przy życiu i jest już Pani zmęczona zastanawianiem się, „czy ja przesadzam”, warto się temu przyjrzeć głębiej. Na terapii można bardzo konkretnie rozróżnić, gdzie kończy się zdrowa potrzeba bliskości, a zaczyna oczekiwanie wynikające z lęku, i przede wszystkim zobaczyć, co dzieje się pomiędzy Państwem.

Jeśli chciałaby Pani to spokojnie poukładać, zapraszam na konsultację.