mgr Agnieszka Kubat

Dzień dobry mam kolegę z którym rozmawiałam 4 lata od dłuższego czasu czuje się mnie olewa nie dzwoni do mnie już .a jak zadzownie to mówi że nie ma czasu na gadanie że później zadzwonii nie dzwoni . Czuje się jakoś z jego strony odtracona chciałam z nimi o tym pogadać czemu tak jest a on nic na to nie chce gadać na ten temat . Dzwonił parę razy w dniu teraz to nawet raz jak zadzwoni to na sekundę . Nie pyta już mnie jak minął dzień jak się czuje już nic go nie interesuje

Dzień dobry, proszę o pomoc lub nakierowanie mnie, jak pomóc mojemu związkowi.
Otóż jestem w związku 7 lat już, mój partner pochodzi z nieciekawego domu, jest odemnie młodszy o 5 lat. W domu była przemoc, brak rozmów, duża odpowiedzialność na niego spadła, opieka nad rodzeństwem, gdy sam był dzieckiem, awantury w domu. Moja rodzina bardzo ciepło go przyjęła, zaoferowała nam pomoc, gdy rodzina partnera się odsunęła całkowicie ( do tej pory nie mamy z nimi kontaktu, ze względu na niezakceptowanie przez nich partnerki starszej o 5 lat, czyli mnie). Do czego zmierzam? Otóż zawsze on i moi rodzice mieli dobry kontakt, razem zbieraliśmy pieniądze na mieszkanie, rodzice razem z nami je zarabiali, zapewniali nam wszystko, co najlepsze w miarę możliwości, ale my im także. Mój partner leczy się farmakologicznie u psychiatry już 5 lat (przyjmuje egzystę i sertagen). Do tej pory nie podjął psychoterapii, gdzie psychiatra ja sugerował. Od tego roku mój partner stwierdził, że pozostawia mi i rodzicom firmę ( sam pracuje, ja również, a firma rodziców jest dodatkiem) i, że on nie będzie już pracował na moich rodziców. Dodał, że zostało mi zniszczone dzieciństwo, ponieważ pomagałam w tej firmie jak byłam dużo młodsza, że moi rodzice wyzyskiwali mnie jako dziecko ( absolutnie tak nie twierdzę), że przez to, że moja mama nie pracowała normalnie, czyli od poniedziałku do piątku tylko od kwietnia do października - sezonowo to ja na tym cierpie, bo jego zdaniem ona powinna normalnie pracować, a ja nie powinnam jej w ogóle pomagać. Od tego roku twierdzi, że jest to bezwartościowa osoba, że jest nikim. Dodam, że naprawdę nie musi jej lubić, ale chciałabym, aby ja szanował. Nie zrobiła mu nic złego absolutnie, gdy miał jakikolwiek problem ona była zawsze pierwsza do pomocy. Zawsze go wspierała, zawsze chciała dla nas dobrze. Nie rozumiem jego zachowania. Od listopada była już 3 silne wybuchy w jego stronę skierowane do mnie, ale odnośnie mojej mamy. Mowil straszne rzeczy, które mnie bolały, do tego stopnia, że dwa razy się wyprowadziłam, bo bardzo to przeżywam. Nie rozumiem skąd taka nienawiść do drugiej osoby, nie radzę sobie z tym. Moja mama ma mieć operacje na dwa kolana z powodu zwyrodnień, a mimo wszystko, krzyczał do mnie, że musi się wziąć do pracy. Swego czasu niestety mój ojciec, jej mąż, który z nią mieszka mówił podobne rzeczy na jej temat, myślał, że nazywając ja kaleką, ze względu na problemy z kolanami, ona się zmotywuje i zacznie więcej działać, a nawet pójdzie do pracy. Niestety wiem, że do "normalnej" pracy nie pójdzie, nauczyła się żyć sezonowo, zarabia pieniądze i odkłada, żeby mieć z czego żyć. Nie tylko ona tak robi, w naszym społeczeństwie dużo osób tak funkcjonuje, ale czy to zbrodnia? Uważam, że stanowisko mojego taty wobec mojej mamy przyczyniło się do tego, że mój partner jej nienawidzi. Mam z nią dobry kontakt, ale nie codziennie, po prostu jestem za rodzicami, uważam, że nie są idealni, ale mnie wspierali zawsze, gdy tego potrzebowałam. Powiedziałam partnerowi, że chciałabym zabrac mamę na zagraniczne wakacje bo nie byla nigdy w zyciu i niewiadomo, ile jej tego życia zostało, a bardzo mi zależy żeby to zrobić przed operacją. Dowiedziałam się, że wybrałam ją, zamiast jego, że to odwróci się przeciwko mnie, że zostawiam go na święta, mówiłam kilka razy żeby poleciał z nami, lecz on powiedział, że za to, że mama zniszczyła mi życie to on nie może na nią patrzeć..zapewniałam go nawet, że ona nie będzie mu w niczym przeszkadzać, że to może być jej pierwszy i ostatni raz, ale on ciągle twierdzi, że to jej wina, że nie była nigdzie wcześniej.. ja wszystko rozumiem, ale nie mogę pojąc jak można tak myśleć.. obwinia ja o zniszczenie mi życia.. ja naprawdę tak nie twierdzę, ja sama z własnej woli chce pomóc rodzicom w ich firmie żeby mieli finanse na utrzymanie i nie mam z tym problemu, mój partner ma..na koniec dodam jeszcze, że zauważyłam u niego od kilku lat, że jak ktoś mu się nie spodoba, albo ktoś mu podpadnie, lub nawet jak nie zna danej osoby, a słyszy coś, co w jego ocenie zrobiła źle to potrafi źle o niej mowic, potrafi kogoś znienawidzić. Miałam kilka takich sytuacji i osób, o których wprost mówił, że ich nienawidzi, i swoim wyrazem ciała i twarzy dawał im o tym znać, że ich nie lubi. Czy u niego mogą występować jakieś zaburzenia osobowości? Czasami mam wrażenie, że on nie jest świadomy tego, że rani ludzi, a najbardziej mnie bo ja konflikt rodzinny przeżywam bardzo. O ile mój tata zmienił się pozytywnie dla mojej mamy, nawet ja przeprosił za dwoje gadanie, to mój partner nadal jej nienawidzi, i uważa, że jest nikim. Proszę mi wierzyć, nie zrobiła mu nic złego, żeby aż tak jej nienawidził. Z moim tata ma dobry kontakt, dzwonią do siebie codziennie, może dlatego, że swojego ojca nie miał. Nie mam pojęcia, co robić, mimo wszystko kocham mojego partnera, ale nie radzę sobie z jego podejściem zwłaszcza do mojej mamy. Czy dobrze robię, że chce ja zabrac na wakacje za granicą? Czy jednak zostać z partnerem? Mimo, że proponowałam mu wspólny wyjazd nie raz. Mieszkamy razem, więc cały czas też spędzamy razem praktycznie.
Jak rozwiązać ta sytuacje?