Zwracam się z problemem nadmiernej kontroli rodziców. Mimo, że jestem dorosła rodzice nadal mnie zmu

Dzień dobry,
Wiara może być kwestią bardzo delikatną, a nawet intymną. Co za tym idzie warto ją rozwijać przede wszystkim w zgodzie z sobą samą. W tym zakresie, Pani rodzice być może mają dobre intencje, ale jednak w efektcie utrudniają Pani życie duchowe.

Zastanawia mnie także kwestia relacji Pani z rodzicami. Z tego, co Pani opisuje wygląda na to, że Pani rodzice chcą, by zachowywała się Pani zgodnie z ich oczekiwaniami i systemem wartości. Nie jest to dziwne wobec dziecka, ale mówi Pani, że jest osobą dorosłą.
Myślę, że warto zastanowić się nad kwestią niezależności (zarówno emocjonalnej jak i finansowej) od rodziców i nauczyć się stawiać granice. Jako osoba dorosła ma Pani prawo podejmować własne decyzje (i ponosić ich konsekwencje), być odpowiedzialną za siebie i swoje życie oraz budować relacje, tak, jak uważa Pani za właściwe (także relację z Bogiem).

Jednocześnie rozumiem, że zmiany, zwłaszcza, gdy jesteśmy zależni od rodziców, są trudne. Problemy mogą występować zarówno w komunikacji, jak i w nas samych (np. lęk przed stawianiem granic, obawa, że zostaniemy wyrzuceni z domu).

Zarówno w nauce komunikacji, stawiania granic, poznania, czego naprawdę się chce oraz zarządzania swoimi emocjami może pomóc psycholog lub psychoterapeuta.

Pozdrawiam,
Andrzej Głodek

Witam, każda rodzina na własny wewnętrzny system norm, zasad i wartości. Z tego co Pani opisuje, wiara jest bardzo istotnym elementem dla Pani rodziców. Zapewne nie maja złych intencji, nie mniej jednak nieświadomie stawiają mur pomiędzy wiara a Panią. Zachęcam do przeanalizowania kwestii dot. niezależności. Stawianie granic, oraz wyznaczanie swojej strefy komfortu, jest szalenie istotne.
Aby nie czuła się Pani sama w tej drodze zachęcam do skorzystania ze wsparcia psychoterapeutycznego w Pani miejscu zamieszkania.
Pozdrawiam

Rozumiem, że czujesz się rozdarta – z jednej strony masz swoją wiarę i własne wybory, a z drugiej strony rodzice wciąż oczekują od Ciebie pełnego podporządkowania. To naturalne, że jako dorosła osoba szukasz swojego sposobu przeżywania wiary, a nadmierna kontrola może być obciążająca. W takiej sytuacji ważne jest stopniowe wyznaczanie granic – spokojne komunikowanie, że Twoja praktyka religijna może wyglądać inaczej niż ich. Możesz to robić krok po kroku, pokazując jednocześnie, że szanujesz ich wiarę. Ostatecznie to Twoje życie i Twoja decyzja – a szczerość i konsekwencja zwykle w dłuższej perspektywie przynoszą więcej spokoju niż ukrywanie się.