Zostałam wezwana na rozmowę już po zakończeniu 12 tygodniowej terapii, byłam zaskoczona, nie wiedzia

Zostałam wezwana na rozmowę już po zakończeniu 12 tygodniowej terapii, byłam zaskoczona, nie wiedziałam o co chodzi, pytałam o powód, ale nie został mi przedstawiony. Terapeuci przedstawili mi "zarzuty" - ktoś z grupy powiedział im, że spotkałam się z innym członkiem grupy (który też zakończył terapię). Poczułam się jak dziecko, jak uczniak w szkole, który musi się tłumaczyć z czegoś, czego nie zrobił. Moje wyjaśnienia, że z nikim się niespotkałam, w ogólne nie zostały wzięte pod uwagę, a gdy zapytałam czy moje słowa są niewiarygodne, usłyszałam „ze detektywa nie będą zatrudniać, aby potwierdzić moje słowa”. Podjęto decyzję (dla dobra grupy i procesu), ze termin mojego powrotu na terapię zostanie przesuniety o ponad miesiąc. To było dla mnie bardzo trudne, zwłaszcza w kontekście terapii, która według mnie powinna opierać się na zaufaniu i wzajemnym szacunku. Odniosłam wrażenie, że decyzja o przesunięciu terminu mojego powrotu na terapię została oparta na informacjach od osoby trzeciej, których prawdziwość nie została zweryfikowana. Ta decyzja, w moim odczuciu, została podjęta bez wysłuchania moich wyjaśnień, które nie miały żadnego znaczenia. Ostatecznie termin mojego powrotu nie został zmieniony, ale dopiero po tym, gdy powiedziałam, że nie mogę sobie pozwolić na rozpoczęcie terapii tak późno. Jako dorosła osoba oczekuję, że moje słowa będą traktowane poważnie i że będę mogła być w procesie wysłuchana i zrozumiana. Rozumiem, że dla terapeutów ważny jest proces i dynamika grupowa, ale mam wrażenie, że moje uczucia zostały w tej sytuacji zupełnie pominięte. Czułam się, jakby moje dobro, dobro jednostki zostało poświęcone dla dobra ogółu. Moje granice zostały naruszone, straciłam zaufanie do procesu i do terapeutów po częsci. Czy takie decyzje i sposób traktowania są normalne? Nie bierze się pod uwagę emocji i odczuć jednostki? Nie byłam juz uczestnikiem terapii, więc nie mogłam tego przepracowac.